Ο ένας καταδικάστηκε σε 5 μήνες με αναστολή για φθορά ξένης ιδιοκτησίας και απείθεια, ο άλλος σε 4 μήνες με αναστολή για φθορά ξένης ιδιοκτησίας. Ο ένας έγραψε στην άσφαλτο «Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, όχι μετρό στα Εξάρχεια», ο άλλος είπε στους αστυνομικούς «Το έγραψα κι εγώ» για να μην τον αφήσει μόνο του. Και οι δύο οδηγήθηκαν στο τμήμα, πέρασαν αυτόφωρο και δύο εικοσιτετράωρα σε ένα κρατητήριο του Α.Τ. Κολωνού μέχρι να οδηγηθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης, γιατί όταν ο νόμος θέλει, τα πάντα μπορεί. Και γρήγορα, και άμεσα, και αποτελεσματικά.
Ο Σουλεϊμάν και ο Αλέξανδρος καταδικάστηκαν για φθορά ξένης περιουσίας. Καταδικάστηκαν για τη φθορά της ασφάλτου με νερομπογιά. Ο αστυνομικός που είχε καταθέσει στην Εισαγγελία ότι οι δύο άντρες προκάλεσαν κυκλοφοριακή συμφόρηση και ότι συνέχισαν να γράφουν στην άσφαλτο παρά τις ενστάσεις της αστυνομίας, ανακάλεσε ενώπιον της έδρας, λέγοντας ότι οι κατηγορούμενοι «δεν αντιστάθηκαν ακριβώς», αλλά προέβαλαν ενστάσεις κατά την προσαγωγή τους. Και κάπως έτσι έκλεισε η υπόθεση για ένα σύνθημα στην άσφαλτο που γράφτηκε στη συμβολή των οδών Μεταξά και Ζωοδόχου Πηγής στα Εξάρχεια στις 24 Σεπτεμβρίου, λίγο πριν από την προγραμματισμένη πορεία κατά του μετρό στην πλατεία Εξαρχείων.
Στα κατεχόμενα εδώ και καιρό Εξάρχεια. Εκεί όπου όλα κινούνται κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του νόμου και των οργάνων της τάξης. Εκεί που η άσφαλτος νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια από ένα παιδί που βλέπει τον πατέρα του να ξυλοκοπείται από τα όργανα του νόμου και της τάξης. Εκεί που χάνονται οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ νόμου και εκδίκησης, τάξης και εκφοβισμού. Εκεί που κανείς δεν νιώθει πλέον ασφαλής και είναι εν δυνάμει ένοχος για αντίσταση κατά μιας Αρχής που έχει καταντήσει επικίνδυνη.
