Και πολύ άργησαν. Αυτή είναι η σωστή απάντηση στην πρόσφατη ερώτηση της Μερόπης Τζούφη και του Ανδρέα Ξανθού προς τον υπουργό Υγείας για το αν επιστρέφουν οι εργολάβοι στην καθαριότητα των δημόσιων νοσοκομείων, με αφορμή την απόφαση της διοίκησης του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων να αναθέσει το έργο σε ιδιωτικά εργολαβικά συνεργεία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη δαπάνη σε βάρος του Δημοσίου (6,5 εκατ. ευρώ).
Ναι, και πολύ αργήσαμε θα έπρεπε να τους απαντήσει ο Θάνος Πλεύρης αν ήθελε να είναι εντάξει με τα θέλω και τα πιστεύω του. Γιατί και αυτή ήταν ακόμα μία δέσμευση της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στις εκατοντάδες εργολαβικές εταιρείες που είχαν χάσει το μεροκάματο επί ΣΥΡΙΖΑ και περίμεναν πώς και πώς να επιστρέψουν στο μεγάλο φαγοπότι, που τα προηγούμενα χρόνια είχαν στήσει μέσα στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας εις βάρος τόσο του Δημοσίου όσο και των εργαζόμενων που αμείβονταν με ψίχουλα και σε συνθήκες γαλέρας.
Και πολύ άργησαν, που λέτε, η κυβέρνηση και το υπουργείο Υγείας να επαναφέρουν την κατάσταση εκεί όπου βόλευε τους εργολάβους, διαγράφοντας αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας για τους συμβασιούχους που τα προηγούμενα υπηρέτησαν συγκεκριμένους τομείς, όπως η καθαριότητα, η φύλαξη και η σίτιση στα δημόσια νοσοκομεία. Από τον Μάρτιο είχε δρομολογήσει ο Θ. Πλεύρης την ολική επαναφορά των εργολάβων, υποστηρίζοντας πως «σύμφωνα με την ιδεολογική προσέγγιση της Ν.Δ., τα νοσοκομεία μπορούν να δίνουν υπηρεσίες και εκτός νοσοκομείου, με το Δημόσιο να αγοράζει υπηρεσίες από τον ιδιωτικό τομέα», υποσχόμενος υλικοτεχνικές μελέτες που θα αποδείκνυαν ότι οι εργολάβοι είναι οικονομικότεροι από τις αξιοπρεπείς συμβάσεις με τους εργαζόμενους.
Μόνο που η συγκεκριμένη υπόσχεση μάλλον ξεχάστηκε, αν αναλογιστεί κανείς πως στο Νοσοκομείο Ιωαννίνων η επιστροφή του εργολάβου σημαίνει κάπου μισό εκατομμύριο ακριβότερες υπηρεσίες και 180 απολύσεις.
