Η Ευρώπη με τον πόλεμο της Ουκρανίας εισάγει μια πολλαπλή κρίση. Θα υποστεί τις βαρύτατες συνέπειες, χωρίς ακριβώς να είναι η δημιουργός της. Η Ρωσία διαπράττει κάτι, που εντέλει θα τη περικυκλώσει, θα τη βλάψει και δεν θα λύσει το στρατηγικό της πρόβλημα. Η Ουκρανία, έχοντας έναν γελοίο ηγέτη, φυσικά μένει μόνη, ως ο πλεονάζων στρατηγικά, αλλά χρήσιμος στιγμιαία, παράγων για τη λεγόμενη Δύση, με τον λαό της προσβεβλημένο, με νεκρούς και με το μύθευμα της δυτικής διεξόδου τσαλακωμένο.
Πέραν της έκβασης των στρατιωτικών επιχειρήσεων, πέραν της ανθρωπιστικής διάστασης του πολέμου και εκτός από την επισιτιστική, κοινωνική, ενεργειακή, οικονομική κρίση, θα δούμε την εμβάθυνση και διεύρυνση της Ακροδεξιάς. Ούτως ή άλλως, σε κάποιο βαθμό έχει υπάρξει ριζοσπαστικοποίηση προς την Ακροδεξιά στην Ουκρανία, τη Ρωσία, στις Βαλτικές, στην Πολωνία, την Ουγγαρία. Αλλά θα αποκτήσει μαζικά χαρακτηριστικά το φαινόμενο, από τις αντεκδικήσεις, την οικονομική κρίση, την ανασφάλεια. Ο πόλεμος είναι γεννήτορας φασισμού. Αυτό πολιτικά είναι δυναμικό στοιχείο, όχι απλό σύμπτωμα μιας στιγμιαίας κατάστασης.
Ο κ. Πούτιν, με τραβηγμένους μύες προσώπου στα διαγγέλματα, κάνει το καταστροφικό βήμα, απολύτως εγκλωβισμένος στην αυτοεικόνα του, αλλά και σε δομικά στοιχεία που συγκροτούν τη θέση της Ρωσίας στον κόσμο. Τον «βοήθησαν» όλοι. Ιδίως οι αντίπαλοι. Από «βενζινάς» της Ευρώπης, θα γίνει ο μπρατσάς της Κίνας;
Τι μπορούμε να κάνουμε κατά τη διάρκεια της «πάλης των βουβαλιών»; Η στοιχειώδης πολιτική λογική λέει ότι η βίαιη αλλαγή συνόρων με όποιο πρόσχημα ανοίγει τον δρόμο στην κόλαση της ισχύος και του αναθεωρητικού αποσχεδιασμού. Συνέβη στην Κύπρο από το 1974, με την επαίσχυντη κατοχή του 40% της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αλλά συνέβη και στο Κόσοβο το 1999, που αποσπάσθηκε από τη Σερβία. Συνέβη και στον πόλεμο της Γεωργίας το 2008 (που και εκεί έπαιξε αρνητικό ρόλο μια γελοία γεωργιανή ηγεσία), όπου αυτονομήθηκε, δηλαδή αποσπάσθηκε η Ν. Οσετία από τη Γεωργία. Και το 2014 με την Κριμαία. Συνέβη και στον διαμελισμό πολλών χωρών της Μ. Ανατολής, με τη λεγόμενη Αραβική Άνοιξη. Συνέβη με την εισβολή και κατοχή εδαφών της Συρίας από την Τουρκία με πρόσχημα τους «Κούρδους τρομοκράτες».
Είναι πολλά τα γεγονότα και πολλές οι γαργάρες που έχει κάνει η Ευρώπη. Η Ελλάδα τι μπορεί να κάνει όταν παλεύουν τα βουβάλια; Η συνήθης επιλογή είναι να βρίσκεται ανώνυμο ναυτάκι στο ΝΑΤΟϊκό αεροπλανοφόρο. Μπορεί μια χώρα του μεγέθους της Ελλάδας να κάνει κάτι, πέραν της συμμόρφωσης; Ένας επιθετικός και πολυεπίπεδος φιλειρηνισμός είναι το βασικό συστατικό για να κάνει η χώρα παραγωγή στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, έστω σε συνθήκες πολώσεων (ας θυμηθούμε τον αριστοτέχνη Ανδρέα Παπανδρέου). Ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ είχε παραγωγή στο πεδίο. Πέραν των Πρεσπών, είχε και μια ενεργητική στάση σε δύσκολα σημεία στη Μ. Ανατολή, στα Βαλκάνια, στο λεγόμενο συμμαχικό πεδίο, αλλά και στα ελληνοτουρκικά. Όχι ίσως επικές μάχες (απ' αυτές που φαντασιώνονται άκαπνοι στρατηγοί των καφενείων), αλλά έδωσε ουσιώδεις λύσεις και προετοίμασε επίσης αρκετές.
Ο πολυεπίπεδος και επιθετικός φιλειρηνισμός θα μπορούσε να επιδειχθεί - αναπτυχθεί και λόγω των Ελλήνων της Μαριούπολης και της Οδησσού, που δημιουργούν το πολιτικό και συναισθηματικό υπόστρωμα. Η μέριμνα για τη στωική και καλλιεργημένη αυτή κοινότητα είναι πολύ σημαντική όχι μόνο στο ανθρωπιστικό σκέλος, αλλά και στο πολιτικό. Αν συνδυάσουμε δε και την (καθόλου τυχαία) ρήση του Λαβρόφ για την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (δηλαδή τον εξευμενισμό ή τη δωροδοκία της Τουρκίας για να το βουλώσει ή να μην θέσει θέμα Στενών), η πολλαπλή ελληνική ενεργοποίηση προς όλες τις πλευρές (και την Ουκρανία και την Ρωσία) με σχήμα τις κοινότητες γίνεται πολύ σημαντική και επείγουσα. Στην εξωτερική πολιτική δεν υπάρχουν θέματα χαμηλής πολιτικής.
