Για κάποιους η είδηση αποτελεί σοκ. Εντοπίστηκε στα νερά του Ατλαντικού, στα δυτικά της Γαλλίας, τεράστια “κηλίδα” από εκατοντάδες χιλιάδες νεκρά ψάρια (κατ’ εκτίμηση περί τους 18 τόνους). Όχι, δεν ήταν αποτέλεσμα περιστατικού ρύπανσης. Ήταν τα ψάρια που απέρριψε τεράστιο αλιευτικό (πελαγική μηχανότρατα) επειδή… δεν είχαν καλή τιμή στην αγορά (λόγω ποιότητας, μεγέθους, επειδή δεν είναι Καθαρή Δευτέρα, πάντως όχι επειδή δεν ήταν φρέσκα!). Το σκάφος, το «FV Margiris», ολλανδικών συμφερόντων, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο αλιευτικό στον κόσμο, με μήκος 136 μέτρα και χωρητικότητα 9.500 τόνων. Και δεν είναι η πρώτη φορά που με την πιθανότατα νόμιμη, αλλά ανήθικη και καταστροφική συμπεριφορά του σκανδαλίζει. Εδώ και δέκα χρόνια, φιγουράρει στον κατάλογο της Greenpeace με τα πλέον καταστροφικά αλιευτικά σκάφη στον πλανήτη. Και δικαιολογεί απολύτως τον “τίτλο” του. Τώρα, υπουργοί γειτονικών χωρών (με πρώτο τον Γάλλο), οργανώσεις και κοινό διατελούν εν εξάλλω και το «FV Margiris» συνεχίζει απτόητο. Οι απορρίψεις ενίοτε ξεπερνούν το 50% της ψαριάς. Ναι, τα πλοία-εργοστάσια γεμίζουν τις θάλασσες νεκρά ψάρια!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι παράπλευρες απώλειες της βιομηχανικής αλιείας
Η βιομηχανική αλιεία εξαντλεί τα αλιευτικά αποθέματα, αδειάζει τις θάλασσες του πλανήτη από ζωή, στερεί από πολύτιμη τροφή δεκάδες τοπικές κοινότητες, αντιμετωπίζει τη θάλασσα ως χρηματομηχανή. Η βιομηχανική αλιεία έχει όνομα, αν και συχνά τα ονόματα χάνονται πίσω από εταιρείες σε φορολογικούς παραδείσους και σε πλοία με σημαίες ευκαιρίας. Συχνά η βιομηχανική αλιεία αδειάζει τους ωκεανούς του πλανήτη από θαλάσσια ζωή (κριλ στην Ανταρκτική, ψάρια στη δυτική Αφρική κ.ο.κ.) για να τα μετατρέψει σε ιχθυάλευρα που θα ταΐσουν τα ψάρια των ιχθυοκαλλιεργειών. Παράλογο είπατε; Ναι, και καθόλα νόμιμο.
Το νομικό πλαίσιο που επιτρέπει σε σκάφη να αλλάζουν σημαία, σε εταιρείες να μεταφέρονται από τον έναν φορολογικό παράδεισο σε άλλον κάνει τη ζωή στη θάλασσα… κόλαση. Η εκμετάλλευση της θαλάσσιας ζωής με παρόμοιους τρόπους υποθηκεύει το παρόν χιλιάδων τοπικών κοινοτήτων των οποίων η επιβίωση εξαρτάται απόλυτα από τη θάλασσα. Η καταστροφή της θαλάσσιας ζωής απειλεί το μέλλον όλων μας.
Η δημιουργία μεγάλων θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών, που θα καλύπτουν τουλάχιστον το 30% της επιφάνειας των ωκεανών, σύμφωνα με την επιστήμη, είναι το απολύτως απαραίτητο μέτρο. Μεγάλο μέρος τους (το ένα τρίτο) πρέπει να είναι περιοχές απόλυτης προστασίας. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε ελπίδες να μείνουν οι θάλασσές μας ζωντανές.
* Ο Νίκος Χαραλαμπίδης είναι γενικός διευθυντής στο Ελληνικό Γραφείο της Greenpeace
