Η μπίλια του κυβερνητικού μπρος - πίσω, χωρίς σχεδιασμό, εναλλακτικές λύσεις και κοινωνική μέριμνα, που έφερε και την έκρηξη τιμών στην ηλεκτρική ενέργεια, ως προς τον χρόνο της πλήρους απολιγνιτοποίησης, το 2025 ή το 2028, έκατσε το αργότερο έως τις 31 Δεκεμβρίου 2028. Αυτό αποτυπώνεται στο σχέδιο κλιματικού νόμου, με την προσθήκη ότι το χρονοδιάγραμμα διακοπής λειτουργίας όλων των λιγνιτικών μονάδων θα επανεξεταστεί το 2023 «υπό την προϋπόθεση της διασφάλισης της επάρκειας ισχύος και της ασφάλειας εφοδιασμού».
Αν και δεν δόθηκε στη δημοσιότητα το σώμα του νομοσχεδίου ούτε και χθες -ίσως σήμερα αναρτηθεί για διαβούλευση, είπαν-, σε συνέντευξη Τύπου της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας παρουσιάστηκαν σκόρπια στοιχεία και μέτρα, χωρίς καν να έχουν κοστολογηθεί, μαζί με ξεκάρφωτους κλιματικούς στόχους μείωσης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου έως το 2050, αντιγραφή των ευρωπαϊκών, χωρίς να πατάνε σε συγκροτημένες πολιτικές και μέτρα εφαρμογής ανά τομέα...
Δυστυχώς, από όσα είπε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κ. Σκρέκας, η χώρα φαίνεται να εγκλωβίζεται στο φυσικό αέριο, ορυκτό καύσιμο, ακριβό και εισαγόμενο, το οποίο θα διαχειρίζεται ιδιώτης αφού ιδιωτικοποιείται ο όμιλος ΔΕΠΑ (ήδη έχει ιδιωτικοποιηθεί η ΔΕΠΑ Υποδομών, εκκρεμεί η ΔΕΠΑ Εμπορίας). Ναι μεν μεταβατικό καύσιμο, αλλά ευθύνεται για τις εκπομπές μεθανίου, ισχυρού θερμοκηπιακού αερίου.
Κατά τον Κ. Σκρέκα, το υπό αναθεώρηση Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Ενέργεια και το Κλίμα, το εργαλείο που ενοποιεί την εθνική κλιματική και ενεργειακή πολιτική, το περιλαμβάνει ως κυρίαρχο καύσιμο έως το 2030 και σίγουρα έως το 2040, «πιθανώς μειούμενο». Οι ποσοτικοί στόχοι για την επίτευξη της κλιματικής ουδετερότητας το 2050 προβλέπουν:
* Μείωση εκπομπών αερίων θερμοκηπίου κατά 55% έως το 2030 σε σχέση με το 1990.
* Μείωση εκπομπών αερίων θερμοκηπίου κατά 80% έως το 2040 σε σχέση με το 1990.
* Κλιματική ουδετερότητα έως το 2050. Οι στόχοι και η πορεία επίτευξής τους θα επανεξετάζονται κάθε πέντε χρόνια από το τέλος του 2024 και αφορούν την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και θερμότητας, μεταφορές, βιομηχανία, κτήρια, γεωργία και κτηνοτροφία, απόβλητα, χρήσεις γης και δασοπονία.
Το κόστος στους πολίτες
Από το πλήθος των ασύνδετων μεταξύ τους μέτρων, τουλάχιστον αυτών που παρουσιάστηκαν χθες, προκύπτει ξεκάθαρα ότι το βάρος της προσαρμογής και της μετάβασης θα το επωμιστεί η χειμαζόμενη κοινωνία.
Έτσι, για την ηλεκτροδότηση νέων κτηρίων από το 2025 θα απαιτείται ιδιωτική ασφάλιση σε περιοχές κλιματικού κίνδυνου (πλημμύρες) ή κοντά σε δάση (πυρκαγιές). Οι ευάλωτες ζώνες θα προσδιοριστούν από τα σχέδια Διαχείρισης Κινδύνων Πλημμύρας, των οποίων η πρώτη αναθεώρηση δεν έχει ξεκινήσει ακόμη!
Υπενθυμίζεται ότι οι πολιτικές προσαρμογής μετακόμισαν από το ΥΠΕΝ στο νεοσύστατο υπουργείο Κλιματικής Κρίσης, ενώ η ολοκλήρωση των περιφερειακών σχεδίων που προέβλεπε η θεσμοθετημένη από το 2016 Εθνική Στρατηγική για την Προσαρμογή στην Κλιματική Αλλαγή εκκρεμεί ακόμη.
Τα νέα οχήματα
Μεταξύ άλλων ανακοινώθηκε ότι από το 2030 τα νέα οχήματα που θα ταξινομούνται θα πρέπει να είναι μηδενικών εκπομπών, ενώ, χωρίς καμιά αναφορά στην ενίσχυση της ηλεκτροκίνησης στη δημόσια συγκοινωνία, από το 2023 το ένα τέταρτο των νέων εταιρικών αυτοκινήτων ιδιωτικής χρήσης πρέπει να είναι αμιγώς ηλεκτρικά ή υβριδικά ηλεκτρικά οχήματα εξωτερικής φόρτισης ρύπων έως 50 γρ. CO2/χλμ., από το 2025 υποχρεωτικά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη όλα τα νέα ταξί θα πρέπει να είναι ηλεκτροκίνητα, όπως και το ένα τρίτο των νέων ενοικιαζόμενων οχημάτων.
Για τα κτήρια, από το 2023 απαγορεύονται οι καυστήρες πετρελαίου σε νέες οικοδομές εφόσον υπάρχει δίκτυο φυσικού αερίου, δύο χρόνια αργότερα θα απαγορευτεί η εγκατάσταση καυστήρων πετρελαίου θέρμανσης και το 2030 παντελώς η χρήση τους...
Προβληματισμό δημιουργεί η πρόβλεψη ότι οι δήμοι αναλαμβάνουν, από το 2023, την εκπόνηση Δημοτικών Σχεδίων Μείωσης Εκπομπών Διοξειδίου του Άνθρακα, με στόχο μείωσης εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά τουλάχιστον 10% για το έτος 2025 και 30% για το έτος 2030, συγκριτικά με το 2019.
Αυτά θα περιλαμβάνουν αναλυτική απογραφή των ενεργειακών καταναλώσεων και εκπομπών CO2 για τα δημοτικά κτήρια, στάδια, τον δημοτικό φωτισμό, τις δημοτικές εγκαταστάσεις ύδρευσης και αποχέτευσης κ.λπ. Κουβέντα δεν ακούστηκε για εξοικονόμηση ενέργειας, κλιματικό χωρικό σχεδιασμό, προστασία της βιοποικιλότητας κ.λπ.
