Ένα κατά γενική ομολογία «ζωντανό» ντιμπέιτ, σκηνοθετικά βελτιωμένο σε σχέση με το προηγούμενο, το οποίο επέτρεψε να αναπτυχθεί η πολιτική αντιπαράθεση και ο κριτικός λόγος, το σημαντικό δεν είναι ότι έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί το επικοινωνιακό χάρισμα του Αλέξη Τσίπρα έναντι του Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Το σημαντικό είναι ότι επέτρεψε στους δύο πολιτικούς αρχηγούς να ξεδιπλώσουν την πολιτική τους πρόταση, να εκφράσουν με σχετική άνεση χρόνου τις αντιλήψεις τους, εν τέλει να κάνουν ευκρινές ο καθένας το πολιτικό του στίγμα, ακόμα και στον τελευταίο τηλεθεατή: τι τον περιμένει με πρωθυπουργό τον Β. Μεϊμαράκη - τι να αναμένει με πρωθυπουργό τον Αλ. Τσίπρα.
Αν προσπεράσουμε κατ' αρχάς θέματα ύφους και ήθους, την επικοινωνιακή «παρουσία» δηλαδή των αρχηγών, το κέρδος για τον τηλεθεατή - ψηφοφόρο ήταν ακριβώς η πολιτική αντιπαράθεση, ο πολιτικός «διαξιφισμός» μεταξύ των δύο, οι διαφορές στις αντιλήψεις και συνεπώς στο στίγμα και στην ουσία της διακυβέρνησης. Σε ποιους τομείς; Σε όλους. Από τον χειρισμό του μεταναστευτικού μέχρι την αντίληψη για τις επενδύσεις και από τη θέση της χώρας στα ευρωπαϊκά όργανα μέχρι το πώς προχωρούν τα μεγάλα έργα. Οι αντιλήψεις της συντηρητικής, παλαιοκομματικής και νεοφιλελεύθερης Δεξιάς εκφράστηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο από τον κ. Μεϊμαράκη, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε με ακρίβεια τις συντεταγμένες της αριστερής διακυβέρνησης.
Όμως το δίπολο Αριστερά - Δεξιά (μια πολιτική ανάλυση δηλαδή εκτίθεται σε άλλες στήλες της «Α») δεν εκφράστηκε μόνο μέσα από τον πολιτικό λόγο και την ουσία της αντιπαράθεσης των δύο αρχηγών. Εκφράστηκε εξίσου από το ύφος και το ήθος που εξέπεμπε ο καθένας, από την επιλογή των λέξεων και την ορολογία που χρησιμοποίησε, από τη «γλώσσα του σώματος» κυρίως στις σιωπές.
Τι «θέαμα» προσέφερε ο Β. Μεϊμαράκης; Ιδίως μετά το πρώτο διάλειμμα, όταν άρχισε την επιθετική τακτική; Ο κ. Μεϊμαράκης «χαλάρωσε», καλό αυτό για τον ίδιο, όμως το κακό είναι ότι... βρήκε τον εαυτό του: «μετά το Μνημόνιο ο κ. Τσίπρας ούτε θυμάται ούτε καταλαβαίνει - έχει πάθει μετάλλαξη»: το επανέλαβε τουλάχιστον τρεις φορές. «Δεν σας αναγνωρίζω», επέμεινε. «Ο πρωθυπουργός του 60ευρου». «Η κυρία Τασία» - αναφερόμενος στην Τ. Χριστοδουλοπούλου.
Αμέσως μετά, ήρθε η σειρά του σκηνοθέτη να τα ακούσει και μαζί μ' αυτόν όλη η χώρα: «Παρακαλώ τον σκηνοθέτη να μας έχει ισοϋψείς», επιχείρησε να πει κάπως «χαριτωμένα», ενημερώνοντας με αυτό τον τρόπο το πανελλήνιο ότι η Ν.Δ. είχε ποντάρει στη διαφορά ύψους μεταξύ των αρχηγών. Επ' αυτού νωρίτερα είχε γίνει μεγάλη φασαρία από το επικοινωνιακό επιτελείο της Ν.Δ. Έμπειρος σκηνοθέτης καναλιού του εξωτερικού πάντως, μιλώντας στην «Α» αργά χθες το βράδυ, είπε ότι κανόνας στα τηλεοπτικά παράθυρα είναι να μένει διάστημα περίπου δύο δάχτυλα πάνω από κάθε κεφάλι, προκειμένου να εμφανίζεται σωστή τηλεοπτική εικόνα. Η απόσταση δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη ούτε μικρότερη. Η εμπειρία όλων από τις εκπομπές και τα δελτία ειδήσεων επιβεβαιώνει αυτόν τον κανόνα. Τι θέλησε να επιτύχει ο κ. Μεϊμαράκης; Να κάνει χιούμορ; Να δείξει ότι αδικείται από την τηλεσκηνοθεσία; Μήπως ότι αδικείται από την ΕΡΤ; Το επιτελείο της Ν.Δ. είχε αρχίσει από νωρίς το απόγευμα τη γκρίνια, όταν εμφανίστηκε σε πάνελ ο εκδότης της λαθρόβιας εφημερίδας «Ακρόπολη» και ισχυρίστηκε ότι έχει στοιχεία εναντίον του κ. Μεϊμαράκη για τα εξοπλιστικά.
Ο Αλέξης Τσίπρας ήδη από την πρώτη παρέμβασή του είχε ενέργεια και θετική αύρα, ενώ πολύ σύντομα απέκτησε τέμπο, ο λόγος του και η κίνησή του έρρεαν, καθώς αντιλήφθηκε αμέσως τους διαθέσιμους χρόνους και κατάφερε να αξιοποιήσει τις δυνατότητες που είχε. Κατάφερε να «μιλάει» ακόμα κι όταν περίμενε τον συνομιλητή του να ολοκληρώσει: οι αντιδράσεις του περιείχαν την απάντησή του. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν εξέπεμψε μόνο το λόγον της Αριστεράς. Ψύχραιμος, σταθερός και τεκμηριωμένος, αλλά και ευγενής, εξέπεμψε το ύφος και το ήθος της Αριστεράς και της αριστερής διακυβέρνησης.
ΑΓΓΕΛΑ ΝΤΑΡΖΑΝΟΥ
