Ρεπορτάζ: Πέτρος Κατσάκος
Ήταν Σεπτέμβριος του 2013, όταν με Κοινή Υπουργική Απόφαση των υπουργών Οικονομικών Γ. Στουρνάρα και Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυρ. Μητσοτάκη αποφασίστηκε η κατάργηση 595 οργανικών και προσωρινών θέσεων προσωπικού καθαριότητας (κενών και καλυμμένων), με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου μερικής απασχόλησης του υπουργείου Οικονομικών. Χωρίς δεύτερη σκέψη οι υμνητές των Μνημονίων και πιστοί υπάλληλοι των δανειστών αποφάσισαν τότε να ξεκινήσουν το περίφημο ξήλωμα του δημόσιου τομέα από 595 χαμηλόμισθες γυναίκες, οι οποίες αντιμετωπίστηκαν από τους δύο υπουργούς ως ο πιο αδύναμος κρίκος της εργασιακής αλυσίδας.
Στις 11 Μαΐου του 2015 οι 595 καθαρίστριες με δάκρυα χαράς ξέστησαν τη σκηνή που είχαν για 571 ημέρες ως σπίτι και κάστρο του αγώνα τους και σήκωσαν ένα πανό που έγραφε: «Οι 595 αγωνιζόμενες καθαρίστριες νίκησαν και συνιστούν 595 super active κατά των λεκέδων της υποκρισίας». Φορώντας τα κόκκινα γάντια τους οι καθαρίστριες γιόρτασαν τη δικαίωσή τους στην Καραγεώργη Σερβίας, μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου για την επαναπρόσληψή τους. «Με κρύο, με ζέστη και με βροχές ήμασταν εδώ, μέρα και νύχτα, σε έναν αγώνα ώς το τέλος», λέει η Δήμητρα Μανώλη, φορώντας ένα μπλουζάκι που γράφει «595 καθαρίστριες σε διαθεσιμότητα καθαρίζουμε για σας». Δίπλα της η Δέσποινα Κωστοπούλου να λέει πως «μετά από 22 μήνες αγώνα σε δρόμους και πλατείες, έφτασε επιτέλους η μέρα της δικαίωσης», υπενθυμίζοντας ότι «ο αγώνας μας πρέπει να αποτελεί παράδειγμα για όλους τους άγρια διωκόμενους εργαζόμενους που τέθηκαν στη διαθεσιμότητα ή απολύθηκαν τα προηγούμενα χρόνια».
Ο αγώνας τους έγινε σύμβολο μαχητικότητας. Η αξιοπρέπειά τους δεν λύγισε ούτε στην αστυνομική βία ούτε στη βία των συκοφαντών. Έμειναν όρθιες απέναντι στο ξύλο και τη λάσπη που τις φιλοδώρησαν οι απολογητές των απολύσεων. Στήθηκαν ώρες ατελείωτες έξω από εφορίες και υπουργεία. Έκαναν αμέτρητα χιλιόμετρα σε πορείες και διαδηλώσεις. Φώναξαν τα συνθήματά τους στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Στρασβούργο και το Παρίσι. Ξενύχτησαν έξω από δικαστήρια και μέσα σε νοσοκομεία. Πάλεψαν και άντεξαν. Αγωνίστηκαν και νίκησαν. «Χιλιάδες άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό μας όλους αυτούς τους δύσκολους μήνες, αλλά δεν έλειψαν δυστυχώς και κάποιοι που μας έδειξαν με το δάχτυλο στις τηλεοράσεις και έλεγαν ότι είμαστε οι καθαρίστριες με μισθό 3.500 και 4.000 ευρώ» λέει η Κωνσταντίνα Πετρούση, που μετράει ακόμα τα χτυπήματα από τα γκλομπ των ΜΑΤ έξω από το υπουργείο Οικονομικών. Για τη Δέσποινα Κωστοπούλου θα μείνει πάντα χαραγμένη στη μνήμη της «η αλληλεγγύη και η συμπαράσταση των χιλιάδων ανθρώπων που όλους αυτούς τους μήνες πέρασαν έστω και για να μας σφίξουν το χέρι στη σκηνή της Καραγιώργη Σερβίας». Η Δήμητρα Μανώλη μιλάει με ευγνωμοσύνη για όλους αυτούς «που μοιράστηκαν μαζί μας την ελπίδα του αγώνα μας κατά της μνημονιακής κυβέρνησης και των πολιτικών που εφάρμοζε».
Ο νόμος του υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης προσδιορίζει τη διαδικασία και τα κριτήρια για την τοποθέτηση των 3.900 απολυμένων και διαθεσίμων, μεταξύ των οποίων και οι 595 καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών. Με βάση ειδική εγκύκλιο οι καθαρίστριες θα έχουν τη δυνατότητα να καταθέσουν αίτηση για επαναπρόσληψη είτε στις θέσεις που υπηρετούσαν είτε σε θέσεις αντίστοιχων προσόντων σε άλλα υπουργεία ή κρατικές υπηρεσίες που υπάρχει ανάγκη προσωπικού στον συγκεκριμένο τομέα. Ο δρόμος για την οριστική επιστροφή στις θέσεις εργασίας τους δεν έχει ακόμα φτάσει στο τέλος καθώς, όπως εξηγεί η Δέσποινα Κωστοπούλου, «υπάρχουν πολλές συναδέλφισσες που δεν μπορούν να επιστρέψουν στην δουλειά του αφού πολλές υπηρεσίας και συγκεκριμένα σε νησιά έχουν καταργηθεί και έχουν κλείσει τον τελευταίο χρόνο».
Φορώντας τα κόκκινα γάντια τους αποχαιρέτησαν πριν λίγες ημέρες τη σκηνή της Καραγιώργη Σερβίας. Έκλεισαν το βιβλίο με τις ευχές, τα λόγια συμπαράστασης και τις υπογραφές όσων συμπαραστάθηκαν στον αγώνα τους. «Αυτό το βιβλίο είναι η ιστορία του αγώνα μας για το δικαίωμα στη ζωή που κάποιοι μας στέρησαν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο» λέει η Δήμητρα Μανώλη μετρώντας τις σελίδες και τις μέρες ενός αγώνα που ξεκίνησε μοναχικά το φθινόπωρο του 2013, όταν ακόμα μόνες τους και δίχως την παραμικρή συμπαράσταση αποφάσισαν να τα βάλουν με την κυβέρνηση του Σαμαρά και του Βενιζέλου. «Δεν είχαμε χρήματα ούτε για τα εισιτήρια του λεωφορείου να πάμε χαράματα το πρωί να σταθούμε έξω από τις εφορίες της Αθήνας» θυμάται η Φωτεινή Νικηταρά εκείνα τα παγωμένα πρωινά του 2013, όταν «κανάλια και εφημερίδες μάς αγνοούσαν επιδεικτικά και μας είχαν εξαφανίσει από τις ειδήσεις μην τυχόν και χαλάσουμε το προφίλ του Σαμαρά και του Βενιζέλου που τότε έσωζαν την χώρα απολύοντας μια χούφτα γυναίκες των 500 ευρώ μισθό».
Το εμπάργκο της ενημέρωσης έσπασε αναγκαστικά για τα συστημικά ΜΜΕ όταν η κάμερα ενός ερασιτέχνη κατέγραψε τη σιδερογροθιά ενός αστυνομικού να κατεβαίνει ύπουλα πάνω στο κεφάλι της Φωτεινής Νικηταρά στην οδό Νίκης. «Χρειάστηκε κάποιες από εμάς να πάμε στα νοσοκομεία με ανοιγμένα κεφάλια και ραγισμένα πλευρά, για να συγκινηθούν ορισμένοι που τόσους μήνες έκαναν πως δεν μας έβλεπαν», συμπληρώνει η Δήμητρα Μανώλη, που ένιωσε στο πετσί της την καταστολή και τον αυταρχισμό της προηγούμενης κυβέρνησης. Χρειάστηκε η πρωτοβουλία του ραδιοφωνικού σταθμού "Στο Κόκκινο" και η συμπαράσταση της Χαρούλας Αλεξίου, που με τη συναυλία του Συντάγματος κατάφεραν να βάλουν στα δελτία των οκτώ τα δίκαια αιτήματα των 595 καθαριστριών. Ήταν το όνομα της Αλεξίου που υποχρέωσε τις τηλεοπτικές κάμερες να στραφούν στα υψωμένα χέρια με τα κόκκινα γάντια και να μεταφέρουν την εικόνα τους σε όλα τα σπίτια. «Δεν ήταν μόνο οι καλλιτέχνες, οι δημοσιογράφοι, οι φωτορεπόρτερ και οι πολιτικοί που έδωσαν μια άλλη διάσταση στον αγώνα μας» λέει η Δήμητρα Μανώλη ξεχωρίζοντας «τα εκατοντάδες νέα παιδιά που βρέθηκαν δίπλα μας, που ξενύχτησαν μαζί μας εδώ στην Καραγεώργη Σερβίας και συμμετείχαν σε έναν αγώνα που, όπως είδαμε όλοι, κερδήθηκε στους δρόμους».
"Τη νίκη μας θα τη χαρούμε περισσότερο όταν το ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι ζήσουν καλύτερες ημέρες, όταν φύγει το γκρίζο", υπογραμμίζει η Ευαγγελία Αλεξάκη, λέγοντας πως «τα κόκκινα γάντια, αυτό το εργαλείο της δουλειάς μας, έδειξαν τον δρόμο και θα συνεχίσουν να τον δείχνουν από εδώ και πέρα».
Καλή συνέχεια, κορίτσια...
