Τα τελευταία χρόνια βάζουμε το ένα στοίχημα μετά το άλλο. Και ήταν όλα «υψηλής απόδοσης» γιατί απλά οι πιθανότητες νίκης φάνταζαν μικρές έως και ανύπαρκτες. Κερδίσαμε τα περισσότερα: τον Ιούνιο του 2013 οι «βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι» σήκωσαν κεφάλι παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια τους. Οι πολίτες αυτής της χώρας που δεν έβλεπαν ΕΡΤ, γιατί κάποιοι συνειδητά και μεθοδικά την απαξίωναν, συνέρρευσαν έξω από το Ραδιομέγαρο απαιτώντας να υπάρχει δημόσια Ραδιοτηλεόραση σε μια χώρα, που όλες οι σταθερές κατέρρεαν.
Τον Αύγουστο του 2013 χάσαμε το στοίχημα της ενότητας και κερδίσαμε το στοίχημα της αντοχής και της επιμονής. Οι μέρες του καλοκαιριού του 2013 θα στοιχειώνουν για πάντα τους διαδρόμους του Ραδιομεγάρου που είδαν ανθρώπους να κλαίνε, να παλεύουν μέσα τους, να χωρίζουν από φίλους και συνεργάτες να υποκύπτουν μπροστά σε αυτό που θεώρησαν πιο δυνατό. Είδαν και άλλους που έπαιξαν το βρόμικο παιχνίδι ψιθυρίζοντας στις γωνίες, κραυγάζοντας σε συνελεύσεις, σπέρνοντας πανικό, κλείνοντας το μάτι. Τίποτα δεν ξεχνούν... οι διάδρομοι.
Ένας καλός συνάδελφος που πάλευε μέσα του, όπως όλοι, να απαντήσει στο αμείλικτο και συνεχές ερώτημα "Εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα;» έγραψε: «... Μήπως αυτή η στάση δεν είναι η αιτία που φτάσαμε σήμερα μέχρι εδώ; Στο μη παρέκει; Ούτε εγώ ούτε οι συνάδελφοι που αγωνιζόμαστε ακόμα πάνω στο Ραδιομέγαρο, σε έναν αγώνα αξιοπρέπειας (εδώ θα γελάσουν κάποιοι), είμαστε οι μεγάλοι επαναστάτες. Απλοί και φυσιολογικοί άνθρωποι είμαστε με λίγα ακόμα ανακλαστικά και ίσως λίγο περισσότερες αντοχές.. Τίποτε άλλο δεν είμαστε".
Τον Νοέμβριο του 2013 κερδίσαμε το στοίχημα της απομόνωσης. Με εφευρετικότητα, πειραματισμό και διανύοντας πολλά χιλιόμετρα. Δεν ήταν μόνο ένα πείραμα πάνω σε ένα διαφορετικό οργανωτικό σχήμα. Κάποιες ιεραρχικές δομές τις κρατήσαμε, βασίζονταν όμως στον σεβασμό. Αν άλλαξε κάτι με την αυτοοργάνωση, αυτό ήταν η ευθύνη που νιώθαμε για το αντικείμενο της εργασίας μας. Η ευθύνη είναι μάλλον η λέξη κλειδί. Δεν την αποποιηθήκαμε επειδή είμαστε θύματα. Δεν συναινέσαμε σιωπηρά για να σώσουμε ό,τι σωζόταν. Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, δεν είμαστε ούτε συνεργοί ούτε παθητικοί συνένοχοι. Αυτή η ευθύνη, ατομική και συλλογική, πρέπει να μας οδηγήσει και τώρα που έχουμε κερδίσει το μεγάλο στοίχημα και βάζουμε το ακόμη μεγαλύτερο. Ευθύνη απέναντι στους εαυτούς μας να δικαιώσουμε τη νίκη.
Ευθύνη απέναντι στην κοινωνία, που περιμένει, και δικαίως, η ΕΡΤ να είναι ο καθρέφτης της. Χωρίς παραμορφώσεις και εξωραϊσμούς. Χωρίς ροπή στο αγοραίο και το «ανταγωνιστικό». Χωρίς αποκλεισμούς και «επιλεκτικές ιεραρχήσεις». Αυτό το στοίχημα θα το κερδίζουμε μέρα με τη μέρα. Κάθε ημέρα που ένας τηλεθεατής, ακροατής, αναγνώστης θα μαθαίνει πραγματικά κάτι μέσα στον ορυμαγδό αποσπασματικών και στοχευμένων πληροφοριών, θα ζεσταίνει την ψυχή του στο φως του πολιτισμού. Αυτή είναι πλέον η ευθύνη, και απαιτεί όραμα και πολλή δουλειά.
"Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες εγώ, εγώ μοναχός μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω". Ν. Καζαντζάκης
