ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΣΠΥΡΟΣ ΡΑΠΑΝΑΚΗΣ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΛΟΛΗΣ
Έξι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από εκείνη τη νύχτα που θα έμελλε να στιγματίσει τη ζωή χιλιάδων νέων ανθρώπων, να δημιουργήσει ένα τεκτονικό ρήγμα στην κανονικότητα, κοντά στις απαρχές της κρίσης. Ήταν 6 Δεκέμβρη του 2008. Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, 15 χρόνων, έχει βγει στα Εξάρχεια μαζί με φίλους του για να γιορτάσουν την ονομαστική εορτή του άλλου τότε 15χρονου Νίκου Ρωμανού. Λίγο αργότερα, θα πέσει νεκρός από τις σφαίρες του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα. Θα αφήσει την τελευταία του πνοή στα χέρια του φίλου του, του Νίκου. Για δύο εβδομάδες η Αθήνα και όλες οι πόλεις της Ελλάδας γεμίζουν με νέους και νέες, κυρίως μαθητές και μαθήτριες. "Στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες, ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες" ήταν το σύνθημα που δονούσε την ατμόσφαιρα.
Τραγική ειρωνεία. Έξι χρόνια μετά ο Νίκος Ρωμανός παλεύει με τον θάνατο διεκδικώντας το δικαίωμά του να σπουδάσει, μέσα από τις φυλακές. Οι νέοι ξανά στους δρόμους για το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια ενάντια σε ένα κράτος που εκδικείται.
Έξι χρόνια μετά, η "Α" μιλάει με μαθητές και μαθήτριες. Μας λένε τι θυμούνται από εκείνη τη μέρα, τι σημαίνει πια για τους 15χρονους η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Νίκος Ρωμανός - Αλέξης Γρηγορόπουλος, συνειρμός αναπόφευκτος. "Η καταστολή είναι ίδια και σήμερα. Όπως χτυπούσαν τότε τους μαθητές, χτυπάνε εμάς σήμερα" μας λένε οι σημερινοί δεκαεξάρηδες. Ιδιαίτερα κρίσιμο στοιχείο είναι ότι αν και οι μαθητές του κέντρου, κυρίως των Εξαρχείων, γνωρίζουν πολύ καλά τι συνέβη εκείνες τις μέρες του 2008, μαθητές σε άλλες περιοχές, όπως ο Πειραιάς και η Νίκαια, φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη απόσταση από το παρελθόν και τα γεγονότα.
Δεν θα αφήσουμε την ανάμνηση του Αλέξη να ξεθωριάσει
"Μπορεί τότε να ήμουν μόλις έντεκα χρόνων, όμως θυμάμαι πολύ καθαρά τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να τα ξεχάσω; Ο Αλέξης δολοφονήθηκε λίγα στενά κάτω από το σχολείο μου" μας λέει η 17χρονη σήμερα Ελένη, επισημαίνοντας: "Οι τότε έφηβοι εξεγέρθηκαν όχι μόνο για τον άδικο χαμό του Αλέξη, αλλά διεκδίκησαν και μία καλύτερη ζωή. Δυστυχώς, οι κυβερνώντες δεν άκουσαν το μήνυμα του Δεκέμβρη. Με καταστολή απαντούσαν στα αιτήματα της νεολαίας πριν έξι χρόνια, με ΜΑΤ και συλλήψεις μαθητών απαντούν και σε εμάς σήμερα". Ο συμμαθητής της Γιώργος παρεμβαίνει στη συζήτηση για να συμπληρώσει: "Όσο κι αν θέλουν κάποιοι να ξεχάσουμε τη δολοφονία του Αλέξη, εμείς κάθε 6η Δεκέμβρη θα βρισκόμαστε στους δρόμους για να μην ξεθωριάσει ποτέ η ανάμνησή του", καταγγέλλοντας ότι "η αστυνομοκρατία συνεχίζεται και σήμερα".
"Μένω στα Εξάρχεια και εδώ οι αστυνομικοί βαράνε αδιάκριτα. Όπως προχθές είδα δελτάδες να χτυπάνε ένα παιδί που απλά είχε βγάλει τον σκύλο του βόλτα, έτσι κι εκείνο το βράδυ πυροβόλησαν τον Αλέξη επειδή έτυχε να βρίσκεται στα Εξάρχεια" λέει ο Γιώργος, ενώ στην καταστολή στέκεται και ο Χρήστος από το 2ο Λύκειο Πειραιά επισημαίνοντας ότι "η κυβέρνηση συνεχίζει να μας ρίχνει δακρυγόνα για να μην αντιδρούμε. Πιστεύω ότι οι μαθητές πρέπει να κατέβουν ξανά στους δρόμους. Έχουμε αιτήματα, γι' αυτό και πολλά σχολεία κάνουν καταλήψεις".
Ίδια συναισθήματα με εκείνα που εξέφραζαν οι έφηβοι του 2008 περιγράφει η Αγγελική, μαθήτρια της Β' Λυκείου του 46ου Λυκείου Αθηνών. "Είναι τραγικό το ότι ο Αλέξης σκοτώθηκε από αστυνομικό, που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να μας προστατεύουν. Όταν σκέφτομαι το πως πέθανε νιώθω θλίψη αλλά κυρίως οργή", τονίζει ενώ συνδέει άμεσα την δολοφονία Γρηγορόπουλου και με την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού. "Μετά τον Αλέξη η κυβέρνηση ωθεί στον θάνατο και τον Ρωμανό, που ήταν φίλος του", επισημαίνει. Για την υπόθεση του Νίκου Ρωμανού μας μιλά και ο Γιώργος τονίζοντας ότι "ο Νίκος δεν θα βρισκόταν στην φυλακή αν ο Αλέξης δεν πέθαινε στα χέρια του" επισημαίνοντας "πρέπει να αγωνιστούμε για να του επιτραπεί να πάει πανεπιστήμιο, αλλιώς τα θύματα του Δεκέμβρη θα είναι δύο". Μάλιστα ο 17χρονος Ντίνος επισημαίνει ότι ο ίδιος ταυτίζεται με τον Ρωμανό καθώς δηλώνει ότι "και εγώ φέτος δίνω πανελλήνιες και ξέρω πως αισθάνεται που του απαγορεύουν να σπουδάσει".
Από τον Δεκέμβρη θυμάμαι κυρίως τα επεισόδια
Στην οδό Ιπποκράτους, την ώρα που σχεδόν έτρεχε για να προλάβει το κουδούνι του σχολείου, συναντήσαμε τον Σπύρο, μαθητή της Α' Λυκείου που, αφού πρώτα ξεκαθάρισε ότι "το να σκοτώσεις ένα παιδί 16 χρόνων, ό,τι κι αν έκανε, είναι λάθος", μνημονεύει τον Δεκέμβρη ως μια κατάσταση χάους. "Έβλεπα στην τηλεόραση κουκουλοφόρους να πετάνε πέτρες και μολότοφ στους αστυνομικούς, αστυνομικούς να χτυπάνε παιδιά, σπασμένες τζαμαρίες. Αυτά θυμάμαι από τον Δεκέμβρη του 2008" λέει και συνεχίζει τον δρόμο του για το σχολείο. 10 χρονών ήταν πριν 6 Δεκέμβρηδες η Αλίκη, μαθήτρια του 9ου λυκείου Πειραιά, οπότε φυσιολογικά η εικόνα που έχει σχηματίσει βασίζεται στα όσα μετέδιδαν οι τηλεοπτικοί σταθμοί. "Τον Δεκέμβρη του 2008 τον έχω συνδέσει κυρίως με τον θάνατο ενός παιδιού αλλά και με τις καταστροφές και τα επεισόδια που έδειχνε η τηλεόραση", τονίζει, ενώ εκτιμάει ότι "η βία δεν ωφελεί σε τίποτα. Όταν κάνεις επεισόδια και καταστρέφεις τα πάντα, χάνεις το δίκιο σου. Ωστόσο θεωρώ δίκαιο να παλεύει κάποιος ειρηνικά για τα αιτήματα του".
Στο ίδιο μήκος κύματος και η 16χρονη Στεφανία, η οποία επίσης στηλιτεύει τις βίαιες αντιδράσεις και επισημαίνει ότι "είμαι υπέρ του να αντιδράς, αρκεί να έχεις σκοπό και κάποιο υπόβαθρο. Καλά έκαναν και αντέδρασαν τα παιδιά τον Δεκέμβρη, δεν χρειαζόταν ωστόσο να γίνουν τόσες ζημίες". Από την άλλη, η Ιωάννα, μαθήτρια του 20ού Λυκείου Κερατσινίου πιστεύει πως "η δική μου γενιά είναι αρκετά μακριά από αυτά τα γεγονότα που συνέβησαν τότε", ενώ δεν θυμάται καθόλου το σκηνικό εκείνου του Δεκέμβρη. "Είμαι πολύ μικρή για να ξέρω τι ακριβώς έγινε", λέει χαρακτηριστικά. Πάντως, η μαθήτρια σημειώνει ότι "και σήμερα οι νέοι καταπιέζονται. Το σχολείο σε πιέζει κι αν έχει η οικογένειά σου προβλήματα με την οικονομική κρίση, σίγουρα κάποιες φορές εξοργίζεσαι και θέλεις να αντιδράσεις". Μάλιστα, η Ιωάννα επισήμανε ότι "δεν ξέρω αν θα πάω στην πορεία για τη μνήμη του Αλέξη, γιατί φοβάμαι ότι πάλι θα γίνουν επεισόδια", ενώ παρόμοια απάντηση μας έδωσε και η Στεφανία. "Πολλές φορές θέλω να συμμετάσχω σε διαδηλώσεις, αλλά προτιμώ να μην το κάνω γιατί φοβάμαι μήπως με συλλάβει η αστυνομία, ή, ακόμα χειρότερα, ότι θα χτυπήσω".
