Τα επίσημα στοιχεία για το δίμηνο Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2026 για την αύξηση του ιδιωτικού χρέους είναι τραγικά. Η ελληνική οικονομία δεν «τρέχει», δεν «ανακάμπτει», δεν «εκσυγχρονίζεται», όπως μας λένε από την κυβέρνηση, αλλά αιμορραγεί. Και η κυβέρνηση είναι ικανοποιημένη επειδή κατάφερε να μαζέψει 1,13 δισ. ευρώ από ανθρώπους που δεν έχουν να πληρώσουν ούτε τα βασικά. Αυτό δεν είναι επιτυχία. Είναι οικονομικός εγκλωβισμός.
Μέσα σε δύο μήνες, οι εισπράξεις από ληξιπρόθεσμα χρέη αυξήθηκαν κατά 10,58%. Τον Φεβρουάριο μάλιστα εκτοξεύτηκαν στο 14,18%. Και πώς επιτεύχθηκε αυτό; Με ρυθμίσεις που καταρρέουν, με κατασχέσεις που πολλαπλασιάζονται και με πιέσεις που πνίγουν τη ρευστότητα της αγοράς. Αυτό τώρα είναι «βελτίωση» ή είναι οικονομική ασφυξία;
Τα συνολικά χρέη προς την εφορία έφτασαν τα 114,54 δισ. ευρώ. Ακόμα κι αν αφαιρεθούν τα ανεπίδεκτα είσπραξης, το καθαρό χρέος των πολιτών παραμένει στα 79,44 δισ. Το βουνό των 114,5 δισ. δεν λιώνει αλλά μεγαλώνει. Η κυβέρνηση όσο θριαμβολογεί για τα «επιτεύγματά» της στην οικονομία, το βουνό απλώς ψηλώνει. Μέσα στο πρώτο δίμηνο του 2026 δημιουργήθηκαν νέα χρέη ύψους 1,2 δισ. ευρώ. Ο κόσμος δεν προλαβαίνει να πληρώσει τις τρέχουσες υποχρεώσεις, πόσο μάλλον τις παλιές. Αυτό δεν είναι «κακή φορολογική συμπεριφορά» αλλά είναι αδυναμία επιβίωσης. 3.681.752 πολίτες παραμένουν στη λίστα των οφειλετών. Σχεδόν ένας στους δύο φορολογούμενους. Όταν οι μισοί πολίτες χρωστούν στο κράτος, δεν φταίνε οι πολίτες. Φταίει το σύστημα που παράγει χρέος πιο γρήγορα απ’ ό,τι παράγει εισόδημα.
Οι εισπράξεις από νέες οφειλές αυξήθηκαν κατά 7,27%. Κάποιοι το παρουσιάζουν ως επιτυχία. Στην πραγματικότητα, είναι η απόδειξη ότι η οικονομία λειτουργεί σαν μηχανή ανακύκλωσης χρέους, δηλαδή πληρώνεις το παλιό χρέος, δημιουργείς νέο, ξαναπληρώνεις και ξαναχρεώνεσαι. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Μπορεί μια οικονομία να πάει μπροστά όταν οι μισοί Έλληνες είναι στο στόχαστρο της εφορίας; Όταν το κράτος ζητάει 1,13 δισ. μέσα σε δύο μήνες και όταν το συνολικό χρέος δεν μειώνεται ποτέ. Η αγορά, κύριοι του οικονομικού επιτελείου, στεγνώνει από ρευστότητα και οι πολίτες ζουν με το άγχος της κατάσχεσης. Έτσι πάει μπροστά; Η απάντηση είναι απλή: Όχι. Μια κοινωνία υπό συνεχή οικονομική πίεση δεν αναπτύσσεται, απλώς προσπαθεί να επιβιώνει. Και όταν η επιβίωση γίνεται μόνιμη κατάσταση, τότε δεν μιλάμε για οικονομία αλλά για ομηρία.
* Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια
