Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι δαιδαλώδες και κλιμακώνεται σε όλη τη διάρθρωση του κράτους. Είναι μάλλον ασύλληπτες οι διαστάσεις του όσο και αν προσπαθούμε να τις προσεγγίσουμε γιατί μας λείπουν βασικές πληροφορίες. Και μας λείπουν βασικές πληροφορίες γιατί κάποιοι φρόντισαν για αυτό από την πρώτη στιγμή. Κάποιοι για άλλη μια φορά σε άλλο ένα σκάνδαλο επέβαλλαν μεθοδικά τη φίμωση, τη σιωπή, τη συγκάλυψη του.
Στην περίπτωση όμως του ΟΠΕΚΕΠΕ η Ευρώπη «δούλεψε». Μια εισαγγελέας φρόντισε να κάνει τη δουλειά της αδιαφορώντας για το πόσο ψηλά μπορεί να φτάνουν τα πλοκάμια του σκανδάλου και άρα οι ευθύνες. Άλλωστε για αυτό μπήκε στο στόχαστρο του εγχώριου μιντιακού και σοσιαλμιντιακού φιλοκυβερνητικού συστήματος.
Το συγκεκριμένο σκάνδαλο έχει πολλές παραμέτρους. Σταχυολογώντας εν τάχει, ξεκινώ από το προφανές. Τη διαφθορά. Τα τεράστια χρηματικά ποσά που προορίζονταν για τους αγρότες έγιναν «καπνός», ή καλύτερα Πόρσε… Άμεση πρώτη συνέπεια είναι η χαριστική βολή που δόθηκε στον αγροτικό κόσμο, ο οποίος μαστίζεται από τις φυσικές καταστροφές εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, αλλά και από μια κυβέρνηση που τις συναγωνίζεται επάξια.
Μια δεύτερη, αφορά την έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών με αποτέλεσμα να ανθεί η εκμετάλλευση των αγροτών και η παρανομία. Εμπεδώνεται έτσι μια αντίληψη πολιτικής ερήμωσης. Με αποτέλεσμα, οι πολίτες της χώρας να νοιώθουν ανυπεράσπιστοι απέναντι στους κρατικούς θεσμούς που γίνονται εργαλεία εκμετάλλευσης στα χέρια επιτήδειων φραπέδων με «υψηλές» κυβερνητικές γνωριμίες. Αυτό άλλωστε αποκαλύπτει και ο Κ. Τσιάρας με την υπερασπιστική γραμμή της «φιλανθρωπίας» που επιλέγει.
Μια τρίτη παράμετρος αφορά τις ριζωμένες κοινωνικές ανισότητες που με τέτοια σκάνδαλα αναρριχώνται στον κοινωνικό ιστό αστραπιαία καταρρίπτοντας κάθε έννοια συλλογικού δρόντος. Οι πολίτες καλούνται να αποδεχθούν μοιρολατρικά το ρόλο των μόνιμων θυμάτων μιας αδίσταχτης εξουσίας. Η Δημοκρατία “κουτσαίνει” με ένα από τα βασικά της στηρίγματα, αυτό της ισονομίας, να έχει πληγεί σχεδόν ανεπανόρθωτα.
Η «χιονοστιβάδα» των αποκαλύψεων όμως δεν άφησε περιθώρια στη Ν.Δ. και το αφήγημα περί «διαχρονικών ευθυνών» περιορίστηκε στο «επιτελικό κράτος». Το “ασυμβίβαστο” είναι ένα από τα πολλά τρικ του Κυριάκου Μητσοτάκη και των άριστων συμβούλων του να ενδυθεί την αμφίεση του θεσμικού θεματοφύλακα, όταν έχει καταργήσει και τραυματίσει τους βασικούς θεσμούς του κράτους και έχει υπονομεύσει τους υπόλοιπους.
Πέρα από την υποκρισία και τον εμπαιγμό της κοινωνίας που γίνεται το κοινό μας δράμα, η απόλυτη γελοιοποίηση για την κυβέρνηση έρχεται όταν η Ε.Ε., η ίδια Ε.Ε. στην οποία η εγχώρια δεξιά αναγνωρίζει τον καλύτερο αστικό εαυτό της, την καταγγέλλει για κλοπή δημοσίου/κοινοτικού χρήματος και ο πρωθυπουργός αναζητά θεσμική διέξοδο στο ασυμβίβαστο, αντί για τις εκλογές.
Υπάρχει μια ακόμα σοβαρή παράμετρος. Αυτή του ρουσφετιού, του πελατειακού κράτους που ακούσαμε τον πρώην υπουργό Ανάπτυξης Κ. Τσιάρα, να «νομιμοποιεί» επικαλούμενος τον πολίτη που η κυβέρνησή του άφησε αβοήθητο.
Ένα επιχείρημα πρόχειρης κάλυψης ακουμπώντας στα αισθήματα συμπόνιας που γεννιούνται, όταν μια συμφορά χτυπήσει έναν άνθρωπο. Μόνο που εδώ δεν πρόκεται για αυτό. Η μόνη συμφορά που χτύπησε τους ανθρώπους και τη χώρα είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Δεν είναι η έλλειψη θεσμικής θωράκισης, αλλά η εγκατάλειψη των θεσμών λες και πρόκειται για ένα αξιοθέατο ή μια τουριστική ζώνη που επιδιώκει να ρίξει τις τιμές… Και δεν ορωδεί να θυσιάσει στο όνομα της αγοράς εξ ολοκλήρου τη Δημοκρατία…
Από την τουρκοκρατία μέχρι σήμερα το ρουσφέτι καλά κρατεί… και αυτό γιατί το “κρατεί” η εξουσία ως το πιο χρήσιμο εργαλείο χειραγώγησης και άσκησης εξουσίας. Με το ρουσφέτρι κανείς ως τώρα δεν έχει καταφέρει να τα βάλει και χρέος της αριστεράς είναι να την αντιπαλεύει με κάθε τρόπο.
Ο λαός δεν χρειάζεται κόλακες, μικροεπιδόματα και ρουσφετολογικά χατίρια γιατί τότε είναι εξαγορασμένος, νικημένος και μόνιμα στο ζυγό. Αντίθετα χρειάζεται δουλειές, σχέδιο παραγωγικής ανάπτυξης σύγχρονο, παιδεία, υγεία και μεταρρυθμίσεις προς όφελος της κοινωνίας αντί “επενδύσεις” στην καταστροφή της.
Αν το σκάνδαλο των υποκλοπών ελέγχει τους αρμούς της εξουσίας, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δένει πισθάγκωνα όλη την κοινωνία γιατί εκμαυλίζει όλες τις κοινωνικές διαβαθμίσεις αμφισβητώντας τη βάση της παραγωγής.
Αυτά διακυβεύονται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και δεν είναι λίγα, ούτε απλά. Είναι ζωτικά για το μέλλον αυτού του τόπου. Ο Μητσοτάκης θέλει να υπογράψει την τελευταία του σελίδα. Δεν θα τα καταφέρει.
