Φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται «κανονικότητα» ότι ο μισθός εξαφανίζεται πριν καν προλάβεις να τον δεις. Να θεωρείται «λογικό» ότι ο μήνας τελειώνει στις 18. Να θεωρείται «υπερβολή» το να ζητάς να ζήσεις με αξιοπρέπεια.
Και την ίδια στιγμή, κάποιοι άλλοι ζουν σε μια παράλληλη Ελλάδα. Μια Ελλάδα όπου τα λεφτά δεν τελειώνουν ποτέ. Όπου οι λογαριασμοί δεν έρχονται ποτέ. Όπου οι σύμβουλοι πληρώνονται με νούμερα που μοιάζουν με αριθμούς τηλεφώνου. Όπου οι Ferrari παρκάρουν δίπλα σε «τυχαίες» επιτυχίες στο τζόκερ. Όπου οι επιδοτήσεις εμφανίζονται σαν μαγικά χαρτάκια σε ΑΦΜ που δεν ξέρουν καν ότι «καλλιεργούν».
Και μετά σου λένε «έτσι είναι το σύστημα». Όχι. Έτσι το έκαναν.
Ένα σύστημα που επιτρέπει να εμφανίζονται επιδοτήσεις για καλλιέργειες που δεν υπήρξαν ποτέ. Ένα σύστημα που αφήνει να κυκλοφορούν χρήματα σαν να είναι προσωπικά δώρα. Ένα σύστημα που λειτουργεί υπόγεια, αδιαφανώς, μεθοδικά.
Γιατί όταν ακούς για επιδοτήσεις μπανάνας στον Όλυμπο, δεν μιλάμε για λάθος. Μιλάμε για κοροϊδία, για περιφρόνηση, για μια ολόκληρη μηχανή που δουλεύει παρασκηνιακά, βρώμικα, ατιμώρητα.
Κι ενώ εσύ μετράς τα ευρώ στο σούπερ μάρκετ, αυτοί μετράνε τα εκατομμύρια σε λογαριασμούς που δεν θα δεις ποτέ. Εσύ κόβεις από το γάλα, το ρύζι, το λάδι. Αυτοί κόβουν κορδέλες σε «έργα» που δεν τελειώνουν ποτέ. Εσύ σκέφτεσαι αν θα πληρώσεις ρεύμα ή φαγητό. Αυτοί σκέφτονται ποιον σύμβουλο θα βάλουν για να «τρέξει» το επόμενο project.
Και το χειρότερο; Σου ζητάνε και τα ρέστα. Σου λένε ότι «υπερβάλλεις». Ότι «δεν είναι έτσι». Ότι «η χώρα πάει καλά”». Τα στοιχεία το «δείχνουν».
Τα στοιχεία ποιανού; Της κοινωνίας που ζει με 700 ευρώ; Ή της ελίτ που ζει με 7 εκατομμύρια;
Πάει καλά για ποιους; Για αυτούς που ζουν σε μια Ελλάδα φτιαγμένη από χρυσόσκονη και δημόσιο χρήμα; Για αυτούς που δεν ξέρουν τι σημαίνει να μην έχεις; Για αυτούς που δεν έχουν δει ποτέ το ταμείο να γράφει μηδέν;
Η πραγματικότητα δεν κρύβεται. Μυρίζει. Και η μυρωδιά δεν είναι απλώς δυσάρεστη. Είναι μπόχα, δυσωδία, βρωμιά. Μια βρωμιά που δεν καθαρίζεται με επικοινωνία. Δεν ξεπλένεται με δηλώσεις. Δεν εξαφανίζεται με δικαιολογίες.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Η κοινωνία βράζει. Βράζει από αδικία,από εξευτελισμό και ότι κάποιοι παίζουν με τη νοημοσύνη μας.
Και κάπου εδώ, η οργή δεν είναι πια συναίσθημα είναι θέση, είναι στάση και θα γίνει πολιτική πράξη.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.
Φτάνει με τη βρωμιά. Φτάνει με τη δυσωδία. Φτάνει με την κοροϊδία. Φτάνει με την Ελλάδα των λίγων που ζουν σαν να μην υπάρχουν οι πολλοί και σε βάρος των πολλών.
Η κοινωνία δεν ζητάει χάρη. Ζητάει δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια. Ζητάει να σταματήσει η κοροϊδία,η ασυδοσία,η ατιμωρησία.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Δεν αντέχει να βλέπει το χάσμα να μεγαλώνει. Δεν αντέχει να βλέπει την αδικία να γίνεται κανονικότητα. Δεν αντέχει να βλέπει το δημόσιο χρήμα να γίνεται παιχνίδι στα χέρια λίγων.
Και κάπου εδώ, η υπομονή τελειώνει.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.
Με την Ελλάδα των λίγων, την Ελλάδα των «εκλεκτών», των «ημετέρων», των «συμβούλων», των «έργων» που κοστίζουν όσο μικρά κράτη.
Φτάνει με την κοροϊδία. Φτάνει με την ατιμωρησία. Φτάνει με την Ελλάδα των δύο ταχυτήτων. Φτάνει με την περιφρόνηση προς τους ανθρώπους που κρατούν αυτή τη χώρα όρθια.
Και όταν μια κοινωνία φτάνει στο σημείο να φωνάζει «ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ», τότε δεν είναι απλώς θυμωμένη.
Είναι έτοιμη να αλλάξει τα πάντα και θα τα αλλάξει.
*Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια
