Από τους 120 βουλευτές που απαρτίζουν την ισραηλινή Κνεσέτ, 62 ανθρωπόμορφα κτήνη ψήφισαν υπέρ της θανατικής ποινής για «τρομοκράτες που διέπραξαν δολοφονικές επιθέσεις, στο πλαίσιο του αγώνα κατά της τρομοκρατίας». Μεταξύ αυτών, βεβαίως, και ο Νετανιάχου, καταζητούμενος για εγκλήματα πολέμου κατά της ανθρωπότητας, πρωθυπουργός αυτού του καλπάζοντας μεταστατικού καρκίνου στα σπλάχνα όλης της ανθρωπότητας που, αν δεν εκριζωθεί, θα θανατώσει τα πάντα και τους πάντες.
Με την αγαστή σύμπνοια, φυσικά, του «πορτοκαλί παράγοντα» του φασισμού Ντόναλντ Τραμπ μαζί με τους παράφρονες ναζί δισεκατομμυριούχους που διοικούν τις ΗΠΑ και λυμαίνονται τον κόσμο. Υπό τις κομψές, βέβαια, «αντιρρήσεις» της πολιτισμένης Δύσης (τιμητική εξαίρεση ο Σάντσεθ της Ισπανίας), όταν δεν καλύπτονται από τις τσιρίδες κάποιων, όπως ο Άδωνης Γεωργιάδης που -όπως «ο όμοιος στον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα»- μολύνουν με την μπόχα των σάπιων λέξεων τον αέρα που ανασαίνουμε μιλώντας για «τη μεγάλη Δυτική Δημοκρατία της Μέσης Ανατολής». Α, ναι, υπάρχουν και οι σοβαροί «πρόθυμοι και προβλέψιμοι σύμμαχοι» όπως ο Μητσοτάκης για να εναγκαλιστούν τον «στρατηγικό σύμμαχο» «Μπίμπι», συνυπογράφοντας έτσι το ανήκουστο έγκλημα. Το έγκλημα που συνεχίζεται με τον καινούργιο ανθρωποκτόνο νόμο, τον οποίο πανηγύρισε ο ναζί υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ επιχειρώντας να ανοίξει μπουκάλι με σαμπάνια μέσα στην Κνεσέτ και φορώντας στο πέτο (όπως και άλλα κτήνη) διακοσμητική χρυσή θηλιά αγχόνης. Στο ίδιο σημείο όπου άλλοτε οι πρόγονοί του φορούσαν το μαρτυρικό αστέρι του Δαυίδ, τώρα αυτός διατυμπανίζει τη χαρά του για το ότι είναι επισήμως και νομίμως δολοφόνος.
Η καταισχύνη θα είναι αιώνια και κάποια στιγμή η καταδίκη με βαρύτατη ποινή για τους αυτοκτονικούς ναζί. Σαν να μην έφταναν οι ποταμοί αίματος από τις σφαγές τους, ψήφισαν και ακόμα ένα έγκλημα που λέει ότι «όποιος προκαλεί σκόπιμα τον θάνατο άλλου με σκοπό να πλήξει πολίτη ή κάτοικο του Ισραήλ με την πρόθεση να αμφισβητήσει την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ η ποινή του θα είναι ο θάνατος ή η ισόβια κάθειρξη και αποκλειστικά μία από αυτές τις δύο». Και όσον αφορά Παλαιστίνιους της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης που ζουν όσο γλυτώνουν από τις δολοφονίες των εποίκων, η ποινή σύμφωνα με τον νέο νόμο «θα είναι ο θάνατος και μόνον αυτή η ποινή».
Με λίγα λόγια, ένας ολόκληρος παλαιστινιακός λαός οδηγείται νομίμως στον θάνατο μέσα από ένα διεστραμμένα φονικό απαρτχάιντ που επιφέρει μόνο σ’ αυτούς την εσχάτη των ποινών. Και να σκεφτεί κανείς ότι από την ίδρυση του Ισραήλ μέχρι σήμερα μόνο δύο άνθρωποι έχουν εκτελεσθεί. Ο ένας το 1948 από ψευδή κατηγορία (ενώ των Παλαιστινίων προβλέπεται να είναι όλες αληθινές...) και ο άλλος ήταν ο περιβόητος Άντολφ Άιχμαν το 1962. Γι’ αυτό πανηγυρίζουν οι υπάνθρωποι τύπου Γκβιρ. Έχω την εντύπωση ότι αν τον έβλεπε η μεγάλη Χάνα Άρεντ με τη σαμπάνια στο χέρι και τον βρόγχο στο πέτο, θα άλλαζε τη διατύπωσή της για την κοινοτοπία του κακού με παράδειγμα τον Άιχμαν. Ότι, δηλαδή, περίμενε να δει ένα τέρας και αντίκρισε έναν υπάλληλο γραφείου. Για τέτοια φονική κατάντια του ανθρώπινου είδους μιλάμε.
Βέβαια, δεν γνωρίζω και ποια θα είναι η δικαιϊκή αντίληψη του -και νομικού- Προέδρου Τασούλα, αν, δηλαδή, δικαίως ή όχι θα οδηγηθούν στον θάνατο οι αγωνιζόμενοι Παλαιστίνιοι, θυμίζω όμως ότι κι εμείς έχουμε πικρότατη πείρα από το Γ´ Ψήφισμα της 18ης/6/1946 με την υπογραφή του Γεωργίου Β´, το λεγόμενο «παρασύνταγμα» που αναφέρει: «Όστις θέλων να αποσπάση εν μέρος εκ του όλου της Επικρατείας ή να ευκολύνη τα προς τούτο το τέλος τείνοντα σχέδια, συνώμοσεν ή διήγειρε στάσιν ή συνεννοήθη με ξένους ή κατήρτησεν ενόπλους ομάδας ή έλαβεν μετοχήν εις τοιαύτας προδοτικάς ενώσεις τιμωρείται με θάνατον».
Ανατριχιαστικής ομοιότητας οι δύο νόμοι. Με το Γ´ Ψήφισμα καταδικάστηκαν ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του κι άλλοι περίπου 5.000 με τις υπογραφές των βασιλιάδων. Αλλά ο Πρόεδρος Τασούλας, αιδημόνως, αφήνει σ’ εμάς να κρίνουμε αν ήταν δίκαιο ή άδικο. Ας το κάνουμε επιτέλους.
