Μόλις λίγο αίμα
Όταν, τον περασμένο Φεβρουάριο, η ουκρανική Βουλή καθαίρεσε τον πρόεδρο ύστερα από τις διαδηλώσεις στους δρόμους, ο τύπος στη Δύση χαιρέτησε τη δημοκρατική επανάσταση. Όταν, όμως, το 1993, η ρωσική Βουλή αποπειράθηκε να κάνει το ίδιο για να αποφύγει την κοινωνική καταστροφή, οι ηγέτες της Δύσης χαιρετούσαν ή «κατανοούσαν» τη χρήση βίας κατά των βουλευτών, τους οποίος ο τύπος εμφάνιζε ως «φαιοκόκκινους».
«Η επίδειξη ισχύος εκ μέρους του Μπόρις Γιέλτσιν αποτελεί δείγμα δημόσιας υγείας». Charles Lambroschini, «Le Figaro», Παρίσι, 23 Σεπτεμβρίου 1993.
«Μια χούφτα αφελών νοσταλγών και φαμφαρόνων». «Le Soir», Βρυξέλλες, 24 Σεπτεμβρίου 1993.
Ένα «πλήθος αλλοπαρμένων και μέθυσων». Boris Toumanov, «La Libre Belgique», Βρυξέλλες, 25 Σεπτεμβρίου 1993.
«Ο Ρώσος πρόεδρος, Μπόρις Γιέλτσιν, συμβουλεύτηκε την κυβέρνηση των ΗΠΑ προτού δώσει την εντολή για την επίθεση στο Κοινοβούλιο. (...) Ο Μπιλ Κλίντον θεώρησε ότι η βίαιη επίθεση στον Λευκό Οίκο της Μόσχας ήταν 'αναπόφευκτη προκειμένου να διατηρηθεί η τάξη'». «El País», Μαδρίτη, 5 Οκτωβρίου 1993.
«Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκφράζει την υποστήριξή της στη διαδικασία του εκδημοκρατισμού (...). Τα μέτρα που ελήφθησαν τότε και τα οποία ήταν σκληρά, αποφασίστηκαν με γνώμονα την αναγκαιότητα για διασφάλιση της δημοκρατικής Ρωσίας». Jean-Luc Dehaene, πρωθυπουργός του Βελγίου, 5 Οκτωβρίου 1993.
«[Ο Γιέλτσιν] κέρδισε τον πόλεμο ενάντια στους εκπροσώπους της άρνησης και της αποτυχίας, οι οποίοι έσπρωχναν τη Ρωσία στην άβυσσο». Pol Mathil, «Le Soir», 5 Οκτωβρίου 1993.
«Φαίνεται πως ο Μπόρις Γιέλτσιν αποφάσισε τελικά, προτάσσοντας το ίδιο του το σώμα, να δώσει τον λόγο στα άρματα μάχης για να αποκαταστήσει τη δημόσια τάξη και να διασώσει το καθεστώς του. Μια απόφαση ριζοσπαστική, όσο και καθυστερημένη». Σημείωμα του εκδότη της «Le Monde», 5 Οκτωβρίου 1993.
«Η φαιοκόκκινη πανούκλα, αυτή η παράξενη επιδημία στο τέλος του αιώνα, όπως αποκαλύφθηκε και αυτή τη φορά, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από αιματοχυσία. Και το αίμα αυτό χύθηκε σε μια λελογισμένη ποσότητα (...). Εν ολίγοις, όλα πάνε καλά. Εκτός και αν το ρωσικό αίνιγμα αποδειχθεί τρομακτικό όσο ποτέ άλλοτε». Gérard Dupuis, σημείωμα του εκδότη της «Libération», 5 Οκτωβρίου 1993. «Αν αξίζει να χειροκροτήσουμε για κάτι τον Γιέλτσιν, αυτό δεν είναι η νίκη του, αλλά το θάρρος του να χρησιμοποιήσει επιτέλους βία εναντίον εκείνων που δεν έκρυψαν ποτέ ότι οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, τόσο οι πολιτικές όσο και οι οικονομικές, δεν συμβάδιζαν με τα συμφέροντά τους». «L'Echo», Βρυξέλλες, 5 Οκτωβρίου 1993.
«Απαλλασσόμενος από τους εχθρούς του, έστω κι αν χρειάστηκε να τρέξει λίγο αίμα, ο Μπόρις Γιέλτσιν αποκαθιστά την τάξη και προσφέρει στους Ρώσους την ευκαιρία για λίγη παραπάνω δημοκρατία». Antoine Bosshard, «Le Journal de Genève», 5 Οκτωβρίου 1993.
