Αξιότιμε κύριε Διευθυντά,
Διάβασα με πολλή προσοχή το άρθρο της κυρίας Άννας Μαρίας Δρουμπούκη στα «Ενθέματα» της εγκρίτου εφημερίδας σας Η Αυγή, στο φύλλο της Κυριακής, 10 Φεβρουαρίου 2013 ,και με τίτλο «Η Φωτεινή Τομαή, το Ολοκαύτωμα και η δεοντολογία».
Ο τίτλος και μόνο προϊδεάζει ως προς το «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω». Θεωρώ υποχρέωσή μου να απαντήσω στο δημοσίευμα διότι το Ολοκαύτωμα δεν είναι ένα γεγονός το οποίο αβασάνιστα μπορεί να «πιπιλίζεται» από την/τον οιανδήποτε/οιονδήποτε ούτε βέβαια να συσχετίζεται λ.χ. με την… προσβασιμότητα ή μη ενός αρχείου! Αυτά και αυτό είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ (και όχι επιεικώς).
Αναφέρει επί λέξει στο άρθρο της η ανωτέρω κυρία τα εξής και παραθέτω:
Η ανεπάρκεια της Φ. Τομαή έχει αποδειχθεί πολλάκις με τα «επιστημονικά» της συγγράμματα, που βρίθουν λαθών, ανακριβειών και υπερβολών, εύκολα ανιχνεύσιμων κι απ' τον πιο αρχάριο σε θέματα Ολοκαυτώματος. Η προσπάθειά της να εξωραΐσει τις ελληνοεβραϊκές σχέσεις διαστρεβλώνοντας γεγονότα, χωρίς να θίγει προβληματικές όψεις της διμερούς συνύπαρξης, και όχι μόνο κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου, η αναπαραγωγή επικίνδυνων «πατριωτικών» μυθολογιών, από τις οποίες η ιστοριογραφία της δεκαετίας του '40 απελπισμένα προσπαθεί να απαλλαγεί, (όπως ο μύθος για «νέο Κούγκι και Μεσολόγγι» στο Άουσβιτς, με τη «"σύσσωμη ελληνική εξέγερση" των τριακοσίων Eλληνοεβραίων»), δεν συνιστούν στοιχεία που θα έπρεπε να προβληματίσουν την κυβέρνηση, μετά και τις τόσες καταγγελίες των ειδικών;**
(όπου οι δυο αστερίσκοι ** παραπέμπουν σε ένα προηγούμενο και ανάλογου ύφους και περιεχομένου πόνημά της)
Δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω και τι να πρωτοσχολιάσω σε αυτό το κείμενο. Αλλά ας τα πάρω από την αρχή: Η δήλωση περί ανεπάρκειας της κυρίας Φ. Τομαή υποδηλώνει πως η αρθρογράφος θεωρεί τον εαυτό της επαρκή και ειδικό για να κρίνει τις/τους άλλες/άλλους επί του θέματος και μάλιστα, από το ύφος του γραπτού της λόγου, ίσως τη μοναδική! Αναφέρεται στα συγγράμματα της κυρίας Τομαή με τον απαξιωτικό και προσβλητικό επιθετικό προσδιορισμό ως επιστημονικά εντός εισαγωγικών. Δεν βρίσκω δικά της πονήματα σχετικά με το θέμα αλλά ούτε και τεκμηριώνει τον απαράδεκτο χαρακτηρισμό της. Ίσως επειδή η ίδια είναι κατά την άποψή μου ανεπαρκώς καταρτισμένη σε θέματα Ολοκαυτώματος, γι' αυτό βρίσκει ότι τα συγγράμματα της κυρίας Τομαή βρίθουν λαθών, ανακριβειών και υπερβολών, εύκολα ανιχνεύσιμων κι απ' τον πιο αρχάριο σε θέματα Ολοκαυτώματος (sic). Περιμένω να μου επισημάνει τα λάθη, τις ανακρίβειες αλλά και τις υπερβολές(!) διότι εγώ δεν μπορώ να τις εντοπίσω (άρα είμαι λιγότερο από αρχάριος!). Και όσον αφορά τον όρο ελληνοεβραϊκές σχέσεις, η ίδια ως κατά δήλωσή της υποψήφια δρ Ιστορίας, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι τέτοιος όρος δεν υφίσταται (να υποθέσω ανεπάρκεια γνώσης του Ελληνικού Συντάγματος και ορολογίας εκ μέρους της;).
Και φθάνω στο «ζουμί» αυτής της παραγράφου, στο κομμάτι στο οποίο κάνει αναφορές στην ιστορία των Εβραίων Ελλήνων για το διάστημα 1941-1945 έτσι όπως αυτή παρουσιάζεται στο βιβλίο της κυρίας Τομαή, Έκδοση του Υπουργείου Εξωτερικών, Έλληνες στο Άουσβιτς-Μπιρκενάου. Εδώ η κυρία Δρουμπούκη όχι μόνο απαξιώνει τα πάντα αλλά προσβάλει βάναυσα την ιερή μνήμη των εξοντωθέντων Ελλήνων στο Άουσβιτς, τη μνήμη των επιζησάντων, την μνήμη των Εβραίων Ελλήνων, κοντολογίς τη μνήμη και την ιστορία ΟΛΩΝ των Ελλήνων με το να ορίζει την καταγραφή αυτών των γεγονότων ως αναπαραγωγή επικίνδυνων «πατριωτικών» μυθολογιών. Ειρωνεύεται με διπλά εισαγωγικά(!) τη σύσσωμη Ελληνική εξέγερση των τριακοσίων Εβραίων Ελλήνων Sonderkommandos στο Μπιρκενάου, την οποία πολύ ορθά η κυρία Τομαή την θεωρεί συνέχεια προηγούμενων ιστορικών σελίδων δόξας και τιμής του διαχρονικού Ελληνισμού όπως το Κούγκι και το Μεσολόγγι (Η μητέρα μου ακόμη δακρύζει όταν θυμάται τον πρώτο εξάδελφό της Μόνι Μπεράχα, αριστούχο του ΕΜΠ, ο οποίος σκοτώθηκε στην εξέγερση). Μήπως επίσης ενοχλεί την αρθρογράφο σας που το βιβλίο φέρει στον τίτλο του τον όρο ΕΛΛΗΝΕΣ και στο εξώφυλλο τη Γαλανόλευκη; Μήπως ενοχλεί την ίδια και άλλους «ειδικούς» που καταγγέλλουν (αλήθεια τι;) ότι το βιβλίο αποπνέει ΕΛΛΑΔΑ; Μήπως την ενοχλεί το περιεχόμενο, όπως λ.χ. η αναφορά στον πατέρα μου Λεών Χάγουελ [Υποδεκανέα του 50 Σ/τος Πεζικού τραυματισθέντα στο Αλβανικό μέτωπο, έγκλειστο στο Άουσβιτς με αριθμό 118633] ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στην Κρατική Τηλεόραση της ΕΤ3 ανέφερε με συγκίνηση το πως, με τη άφιξή τους στο Στρατόπεδο, αποφάσισαν να μιλούν μόνο ΕΛΛΗΝΙΚΑ για ελπίδα και δέσιμο με την ΠΑΤΡΙΔΑ που τους είχαν εξαναγκάσει να αφήσουν πίσω; Μα, το Ολοκαύτωμα δεν είναι και δεν πρέπει να είναι αφορμή και αιτία παραγωγής οίκτου, ούτε να προσφέρεται προς αλλότρια εκμετάλλευση και προώθηση ιδιοτελών σκοπών.
Όμως θα συμφωνήσω πλήρως με την αρθρογράφο ως προς το σκέλος ότι πρέπει να προβληματιστεί η κυβέρνηση, όχι όμως για τους λόγους τους οποίους επικαλείται η ίδια. Η κυβέρνηση –το κράτος– πρέπει να προβληματιστεί διότι αμέλησε τόσο καιρό να γαλουχήσει, να παιδεύσει και να εκπαιδεύσει την κοινωνία ως προς το αναπόσπαστο του Εβραϊκού Ελληνισμού από τον Εθνικό κορμό. Ενώ η Πατρίδα μας έχει το ηθικό πλεονέκτημα και το έρεισμα της πλήρους χειραφέτησης όλων ανεξαιρέτως των πολιτών της ήδη από το 1830, ενώ ουδέποτε ανέχθηκε ή νομοθέτησε διακρίσεις, εντούτοις σήμερα, από αμέλεια δικιά μας, εμφανίζονται οι γειτονικές μας χώρες με το αμφιλεγόμενο παρελθόν τους, ως τιμητές των Εβραϊκής ταυτότητας κατοίκων τους και η Ελλάδα μόλις τώρα ξυπνάει από το λήθαργο. Πρέπει να προβληματιστεί η Κυβέρνηση ότι η καλοπροαίρετη αμέλεια οδηγεί σε ατραπούς όπως λ.χ. όψιμα σήμερα να ασχολούνται πολλοί με το Ολοκαύτωμα και, μάλιστα, με τους τρόπους διδασκαλίας του (!) οργανώνοντας σεμινάρια ανά τη χώρα χωρίς οι περισσότεροι να κατέχουν επαρκώς το θέμα και μερικοί να μην γνωρίζουν καν τον ορισμό του Ολοκαυτώματος! Η ζημιά είναι Εθνική.
Εν τέλει, δράττομαι της ευκαιρίας και της φιλοξενίας σας, για να ευχαριστήσω δημόσια την κυρία Τομαή η οποία έκανε έργο το χρέος μας αυτό της διατήρησης και της μετάδοσης της μνήμης αυτών των τραγικών και, συνάμα, λαμπρών σελίδων της ιστορίας του Εβραϊκού Ελληνισμού.
[Σχόλια και συζήτηση για το άρθρο στο Ιστολόγιο των Ενθεμάτων]
Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Πωλ Ισαάκ Χάγουελ
