Η φόρα

φαίνονταν μόλις στο προφίλ σκυμμένη

κάπως δά γερτή ναν σείει την κουνιστήν

του βάθους γηρασμένην πολυθρόνα ‒ το

δειλινό μέ δίχτυα μπόγια ως προμάζευεν

τ’ αδέσποτα χρωμάτων κ’ η αυλαία σε βράδυ
 

θριάμβους θα κομπόθιαζες ότι εθρασύνθης αίμα