Κι αν στη λαίμαργη εποχή
σκοτεινιάζεις,
το αίμα ανάμεσα
έδειχνε το κενό στα πράγματα.
Τώρα που το σώμα μοιάζει
με κείνο που ήταν
αλλά δεν είναι,
δράττεται της ελευθερίας;
Μπροστά μου
η πραγματικότητα στο νερό,
ένας κύκνος
με βυσσινί κεφάλι βελούδινο.
Λαιμός του το κοτσάνι,
φτερά τα ριγέ φύλλα
κι έρχεται
πάλι όπως το κενό.
Κόκκινο που δεν ήρθε, άσπρισε.
