KENNY BARRON & DAVE HOLLAND
THE ART OF CONVERSATION
Οι δυο τους έχουν συναντηθεί στο παρελθόν, πρώτη φορά όμως ηχογραφούν ως ντουέτο. Mastermind του post-bop πιάνου ο πρώτος, αναζητητής της περιπέτειας ο δεύτερος μέσα από ποικίλες μορφές έκφρασης.
Οι περισσότερες από τις συνθέσεις είναι δικές τους. Το στίγμα όμως δίνεται από τις επιλογές των covers όπως τα «In Walked Bud» (Monk), «Segment» (Parker) και «Day Dream» (Strayhorn). Το Art Of Conversation επιβεβαιώνει χωρίς δυσκολία τον τίτλο του: Συνομιλία από καρδιάς, άλλοτε έντονη, άλλοτε σε στοχαστικούς και άλλοτε σε συναισθηματικούς τόνους. Σε ό,τι αφορά εμάς, καθ' όλη τη διάρκειά της, απέριττη απόλαυση. Aκούστε για παράδειγμα το «Rain» (Barron), λυρικό απόγειο του άλμπουμ, με δεσπόζον το τραγουδιστό σόλο του κοντραμπασίστα. Ή το ελεγειακό «Waltz for Wheeler», αφιερωμένο από τον Holland στον προσφάτως εκλιπόντα σπουδαίο τρομπετίστα-συνθέτη.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
STEFANO BOLLANI
JOY IN SPITE OF ENERYTHING
ECM
Γνωστός από συνεργασίες με Enrico Rava, Gato Barbieri, Phil Woods, Pat Metheny, αλλά και από τα δικά του άλμπουμ, ο SB είναι πιανίστας παγκόσμιας κλάσης. Εδώ, πέραν της σταθερής rhythm section (Jesper Bodilsen - κοντραμπάσο, Morten Lund - ντραμς), είναι οι Mark Turner (σαξόφωνο) και Bill Frisell (κιθάρα) που συμπράττουν σε ένα είδος ελεύθερης αρμονικά, "μπαρόκ" jazz, με την έννοια μιας πληθώρας λεπτομερειών που ποτέ δεν κουράζουν.
Εύγλωττος στη διατύπωση των φράσεων, αληθινός mastermind της αρμονίας, ο Bollani συναρπάζει με τον υπαινικτικό τρόπο που ελίσσεται ανάμεσα σε κλίμακες και δρόμους. Αν η συμβολή του Turner «περιορίζεται» σε λίγα σχετικά, βαρύνοντα σόλο, εκείνη του Frissell είναι ανεκτίμητη, με αραχνοϋφαντες συγχορδίες που εμπλουτίζουν την πολυτονικότητα του ακούσματος. Κάποιες ταυτοφωνίες κιθάρας - πιάνου μαρτυρούν μια οργάνωση αυστηρότερη απ' όσο αφήνει να φανεί το χαλαρό του κλίμα.
Ένας εκλεκτικός λυρισμός είναι διάχυτος ακόμα και στα, ουκ ολίγα, δύσκολα περάσματα, τα οποία αφορούν λιγότερο μια τυπικά εξερευνητική διάθεση και περισσότερο μια γλυκιά μέθη.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
ANOUAR BRAHEM
SOUVENANCE
ECM
Τυνήσιος ο Brahem, συνθέτει, παίζει ούτι, ενώ ηχογραφεί για την ετικέτα της ECM. Θεωρείται από τους ανανεωτές της κλασικής και φολκ αραβικής μουσικής συνδυάζοντάς την με τζαζ αυτοσχεδιασμούς. Στο διπλό Souvenance λειτουργεί με το κουαρτέτο του -ο Francois Couturier στο πιάνο- με μπάσο, κλαρινέτο και σαξόφωνο και την Orchestra della Svizzera Ιtaliana, σε ένα πανέμορφο ταξίδι πρόσφατων αναμνήσεων από την Αραβική Άνοιξη που άρχισε από την πατρίδα του. Οι ενορχηστρώσεις του, ο τρόπος που αναπτύσσονται οι συνθέσεις, η συνέργεια με τα έγχορδα και οι παρεμβάσεις των οργάνων φανερώνουν μια εξαιρετικής λεπτότητας μουσική δουλειά με υπνωτικούς λαϊκούς ρυθμούς, γεμάτους ένταση και δραματικότητα. Πάνω από όλα, όμως, το έργο συνολικά προσφέρεται για συγκίνηση και μουσική μέθεξη!
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
ECHO TRAIN
ECHO TRAIN (EP)
The Sound of Everything
Η Ren (Ειρήνη Δούκα, πρώην C-Real) και ο Greggy K (πρώην Matisse) συστήθηκαν το 2014 για πρώτη φορά ως EchoTrain. Μετά από διάφορους μουσικούς πειραματισμούς ως δίδυμο, κατασταλάζουν με αυτό το EP σε folk rock ήχους με δόσεις ψυχεδέλειας που μας πηγαίνουν δεκαετίες πίσω. Τα φωνητικά της Ren επιβεβαιώνουν τη μαγική ικανότητα του σχήματος να δημιουργεί ατμόσφαιρες που αγγίζουν τα όρια ενός σκοτεινού παραμυθιού («Heaven»), ενώ το μουσικό δαιμόνιο του Greggy K ειναι υπεύθυνο για τις πλούσιες ενορχηστρώσεις, με αναφορές στην παλιά και τη σύγχρονη εποχή της folk rock και blues μουσικής («Who's Out There»). Σύντομα αναμένεται το πρώτο τους album. Μέχρι τότε θα ακούμε το «Things You Can Not See» και ο ήχος των συρμών της πόλης θα είναι για εμάς ένα real-timebeat.
ΠΕΝΝΥ ΓΕΡΟΥ
BRIAN FERRY
AVONMORE
BMG
Περισσότερο γνωστός από τη δεύτερη προσωπική του καριέρα, ο Ferry κομίζει τον 15ο δίσκο του όπου αρκετά από τα τραγούδια είναι δικές του συνθέσεις. Πράγμα ασυνήθιστο για τον δανδή καλλιτέχνη, μιας και το φόρτε του από μια εποχή και μετά είναι το crooning - η ερμηνεία αλλότριων κομματιών. Μην έχοντας ξεπεράσει ποτέ την δημιουργική εποχή των Roxy Music αλλά μόνο σε εμπορικό επίπεδο, ο κομψευόμενος Ferry, με ένα απίθανο καστ μουσικών -Maceo Parker, Nile Rodgers, Flea, Ronnie Spector, Mark Knopfler Johnny Marr και Marcus Miller- συνεχίζει απτόητος τις οικείες γλυκόπικρες, χορευτικού ύφους, ρομάντσες, χωρίς να προσθέτει ούτε ένα ιώτα σε ό,τι έχει κάνει μέχρι σήμερα και, βεβαίως, ύστερα από τα «Let's Stick Together» και «In Your Mind».
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
GANG OF FOUR
WHAT HAPPENS NEXT
Membran/Rockarolla
Χάρηκα προκαταβολικά, ιδιαίτερα για το ότι οι Gang Of Four θα κυκλοφορήσουν (στα τέλη Φεβρουαρίου, εδώ τον παρουσιάζουμε αποκλειστικά) νέο δίσκο, τον πρώτο μετά από πέντε χρόνια. Χωρίς πλέον το δημιουργικό του έτερο ήμισυ, τον τραγουδιστή Jon King, ο ιδρυτής του γκρουπ Andy Gill σχημάτισε μια ολότελα νέα σύνθεσή του -ως πιο καθαρά από ποτέ προσωπικό εκφραστικό του όχημα- και ετοίμασε το ένατο album τους. To What Happens Next είναι μεν αυτό που ήταν πάντα οι GOF, το βιομηχανικό funk και το noise rock να τήκονται διαμέσου της κιθάρας του Gill και καυστικοί πολιτικοποιημένοι στίχοι, ακούγεται όμως απόλυτα συγχρονισμένο με το παρόν, χάρη και σε μερικές εκλεκτές φωνητικές συμμετοχές (Alison Mosshart των Kills και Gail Ann Dorsey). Και μπορεί να μην είναι τόσο «δραστικό» όσο ήταν το καταλυτικό ντεμπούτο τους του 1979 Entertainment αλλά κάτι μου λέει ότι αν έκαναν το τελευταίο σήμερα, μάλλον θα ακουγόταν κάπως έτσι!
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
LIAM HAYES
SLURRUP
Domino / EMI
Όπως κάθε ιδιοφυΐα, ο Αμερικανός Liam Hayes είναι παράδοξη περίπτωση. Ενώ δισκογραφεί από το 1998 (ως Plush τότε), κάνει τα πράγματα με τον ρυθμό του, επιστρέφει όταν και όποτε νιώσει την ανάγκη, κι ενώ είναι εξαιρετικός συνθέτης με μοναδικό ποπ αισθητήριο, δεν καταφέρνει να ξεπεράσει το επίπεδο της cult φιγούρας. Έτσι κι εδώ, χαρίζει μερικά καταπληκτικά τραγούδια, πιστά στην power pop παράδοση της πατρίδας του, με εξαιρετικά μελωδικά «hooks» κι ενδιαφέρουσα οργανική απόδοση. Ενδιάμεσα, ρίχνει κάποια εκκεντρικά ιντερλούδια, έτσι, για να μην ξεχνάμε πού βρισκόμαστε: στο κέντρο ενός μικρόκοσμου πανέμορφου που, όπως έχουμε μάθει πια εδώ και χρόνια, πρόκειται να αναγνωριστεί μεθεόρτια ή μετά θάνατον, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ή μήπως να ελπίζουμε σε κάποιο θαύμα;
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
HANNI EL KHATIB
MOONLIGHT
Innovative Leisure / Rockarolla
Αν παρ' ελπίδα το περυσινό άλμπουμ των Black Keys δεν σας ικανοποίησε όσο θα θέλατε, τότε πολύ πιθανώς ετούτο εδώ το τρίτο άλμπουμ του Αμερικανού (με ρίζες από Φιλιππίνες και Παλαιστίνη!) Hanni El Khatib να σας ικανοποιήσει τα μέγιστα. Ούτως ή άλλως η σύνδεση ανάμεσά τους υπάρχει, μιας που ο δεύτερος είχε ηχογραφήσει το προηγούμενό του άλμπουμ στο στούντιο του Dan Auerbach των πρώτων και η αλληλεπίδραση είναι εμφανής. Μπορεί κανείς να βρει χίλιες δυο μουσικές αναφορές αν ξεψαχνίσει τον ήχο του άλμπουμ, αναπόφευκτα όμως καταλήγεις στη «σχολή» των Black Keys, με όλα τα καλά και τα κακά μιας τέτοιας διαπίστωσης. Ένα απολαυστικό άκουσμα, ένας δίσκος με καλή διάθεση και ακόμη καλύτερες συνθέσεις.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
JERRY LEONIDE
THE JEY
ACT
Ο Άγιος Μαυρίκιος, νησί στον Ινδικό Ωκεανό ανατολικά της Αφρικής, είναι ένα από τα τελευταία μέρη όπου περιμένεις να βρεις μια ανθηρή σκηνή της jazz. Και όμως, συμβαίνει...
Ο πιανίστας - συνθέτης Jerry Leonide είναι το αστέρι της σκηνής. Στα 17, παύοντας να χωράει στα σύνορα του νησιού, ταξίδεψε στο Παρίσι για σπουδές, αρχίζοντας να δρέπει βραβεία και διακρίσεις.
Το υλικό του πρώτου του άλμπουμ βασίζεται σε παραδοσιακές μελωδίες του νησιού. Αφρικανικός ήχος, σύγχρονος, έντονα ρυθμικός και αναζωογονητικός, λεπτοδουλεμένος κάτω από ένα jazz αρμονικό πρίσμα και παρουσιασμένος από ένα εξαιρετικό κουαρτέτο. Το ότι ο JL αφήνει εδώ χώρο για την ανάδειξη των συμπαικτών του αποτελεί credit για τη μουσική του ωριμότητα. Και αποβαίνει προς όφελός του, όταν μιλάμε εδώ για πρώτης διαλογής σολίστες, ιδιαίτερα το δίδυμο flugelhorn - σοπράνο σαξόφωνου (Sylvain Gontard, Vincent Le Quang) που κάνει θαύματα.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
MARILYN MANSON
THE PALE EMPEROR
Feelgood
Δεν μπορούμε να κρύψουμε τη συμπάθειά μας για την πολυτάλαντη και αντιφατική περσόνα του κυρίου Manson, ενός ανθρώπου που είναι ταυτόχρονα βαθιά χωμένος στις σόου μπίζνες και ταυτόχρονα υβριστής κατεστημένων συμβόλων. Ο Ωχρός Αυτοκράτορας επιμένει αρχικά στους γνωστούς ρυθμούς -στους Μεφιστοφελείς και στις κολάσεις των τίτλων του- αλλά στην εξέλιξη του δίσκου αναδεικνύεται όλο και περισσότερο η μελωδική υφή της μουσικής του, μακριά από την αντάρα του σοκ. Τόσο ο Manson όσο και ο βασικός συνεργάτης του, συνθέτης Tyler Bates, αφήνουν στην άκρη την (καλώς εννοούμενη) βαβούρα και ηχογραφούν μελωδικές μπαλάντες - μαύρες, είναι αλήθεια, αλλά πολύ δυναμικές. Ύστερα από εννέα ολοκληρωμένες προσπάθειες -αν εξαιρέσουμε τα μακρινά Antichrist Superstar και Mechanical Animals-, τώρα είναι που οι ΜΜ αποκαλύπτουν την άλλη, πιο δημιουργική, πλευρά τους.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
JUN MIYAKE
LOST MEMORY THEATRE ACT2
Yellowbird - A&N
Τρομπετίστας στην αρχή, γρήγορα εξελίχθηκε σε συνθέτη και πολυοργανίστα, συνεργαζόμενος με ονόματα σαν τους Wim Wenders, Pina Baush, Robert Wilson, Hal Wilner, Arto Lindsay, David Byrn-Gavin Friday και Ron Carter. Η δημιουργική άνεσή του να συνδυάζει αντιθετικά στοιχεία στη μουσική ακούγεται και στο Lost Memory Theatre Act 2: μετα-ποπ, κλασικές βινιέτες με έγχορδα, λυρικές μελωδικές γραμμές, μεταλλαγμένη μπόσα νόβα και τζαζ αυτοσχεδιασμοί - οι περιγραφές φτωχαίνουν καμιά φορά το περιεχόμενο. Έτσι και εδώ, πρέπει να το προσέξει κανείς για να βγάλει συμπέρασμα σχετικά με τις αισθητικές συνιστώσες της μουσικής. Είναι τόσες οι εναλλαγές ρυθμών και ατμόσφαιρας -ο τρόπος που δένονται οργανικά μέρη και τραγούδια- ώστε καλό θα είναι να ακουστεί όλο μαζί.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
THE NOTWIST
THE MESSIER OBJECTS
City Slang / Rockarolla
Μπάντα που ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τις συμβάσεις, θέλοντας πάντοτε να κάνει κάτι διαφορετικό και προοδευτικό, οι Γερμανοί Notwist επιστρέφουν ένα χρόνο μετά το περίφημο άλμπουμ τους Close To The Glass με έναν αμιγώς οργανικό δίσκο. Δεδομένου λοιπόν τού ότι ξεχνάμε προς το παρόν τις ποπ φόρμες, αφηνόμαστε σ' έναν ωκεανό από μικρές βινιέτες, που έχουν πολλά να κάνουν με την κινηματογραφική μουσική (ούτως ή άλλως, πολλά από τα κομμάτια εδώ έχουν γραφτεί για το θέατρο και το ραδιόφωνο), αλλά και με τη λεγόμενη library music, μουσική γραμμένη για ποικίλες χρήσεις, που σήκωνε αρκετή δόση εκκεντρικότητας στο περιεχόμενό της. Κάποια κομμάτια πλησιάζουν στο στυλ που έχουν διαμορφώσει στους δίσκους τους, άλλα θα μπορούσαν να θεωρηθούν σαν προσχέδια, σε κάθε περίπτωση πάντως έχουν τα φόντα να σταθούν και μόνα στο συνολικό έργο του συγκροτήματος.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
PLAYING WITH MELINA
Minos EMI
Ένα από τα πολλά αφιερώματα - φόρους τιμής διαφόρων ειδών που έγιναν πέρυσι στη Μελίνα Μερκούρη με αφορμή τα είκοσι χρόνια από τον θάνατό της ήταν και αυτή η συλλογή. Δεκαπέντε περισσότερο ή λιγότερο γνωστά ονόματα της ελληνικής electronica (με την εξαίρεση του Γάλλου Kid Loco) «πειράζουν» τα τραγούδια της Μ. Μ. αλλά είναι εκείνοι που παρενέβησαν ουσιαστικά στις αυθεντικές εκτελέσεις (Κ. Βήτα, Mikro αλλά και ο Nikkon μόνος του, Φανταστικοί Ήχοι, Σεραφείμ Τσοτσώνης, μα και το ντούο των Ph2) που καταλήγουν σε πολύ πιο ενδιαφέροντα αποτελέσματα από όσους έκαναν απλώς remixes. Έστω και άνισο, το Playing With Melina είναι πολύ πιο κοντά στο αληθινό πνεύμα της Μελίνας, από ορισμένες άλλες πολύ πιο «πιστές» και τελικά μάλλον υπερβολικά σοβαροφανείς διασκευές των τραγουδιών της.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
TINDERSTICKS
YPRES
Lucky Dog/City Slang/Rockarolla
Μουσική επένδυση που έγραψαν οι Tindersticks για τη μόνιμη έκθεση του μουσείου το οποίο ιδρύθηκε το '11 στη Φλάνδρα του Βελγίου, με αντικείμενό του τις μνήμες από την πολύνεκρη μάχη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που διεξήχθη εκεί. Διαλεγόμενοι με ένα από τα κομβικά θέματα τους, τον θάνατο, οι Tindersticks καταλήγουν σε ένα σαγηνευτικότατο πόνημα. Ένα score χωρίς αρχή, μέση και τέλος, αφού είναι έτσι σχεδιασμένο ώστε να ακούγεται στους διαφορετικούς χώρους του μουσείου καθ' όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του, νεο-κλασικό ως προς τη δομή και την κατεύθυνση, με τα μέρη του όλα στο κλειδί του φα (το τονικό κέντρο της εκκλησίας όπου ηχογραφήθηκε) και που, παρά την απουσία της φωνής του Stuart Staples, διαθέτει την ήρεμη, υπαινικτική θλίψη που τους χαρακτηρίζει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
VILLAGERS OF IOANNINA CITY - SVARA/KARAKOLIA (EP)
Mantra Records
Δεύτερη δισκογραφική εργασία (EP) για τους Ηπειρώτες Villagers Of Ioannina City σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την κυκλοφορία τού Riza, ενός δίσκου που ήρθε να αλλάξει για πάντα τον ρου της ιστορίας της εγχώριας ελληνικής φολκ. Εδώ συνεχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλά: Να σκύβουν στο πηγάδι της παράδοσης (κυρίως του τόπου καταγωγής τους) και να βγάζουν κάτι πολύ φρέσκο μπλέκοντας το Stoner με τις ηπειρώτικες πεντατονικές κλίμακες και το κλαρίνο με μια απόλυτα ηλεκτρική μπάντα. Σαφώς η ιστορία δεν είναι καινούργια, ξεκινάει από πολύ παλιά, κάποιοι που το έκαναν δεν κατάφεραν καν να δισκογραφήσουν, όμως εδώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δυο ακόμα υψηλού επιπέδου συνθέσεις (η μια διασκευή) που πάνε αβίαστα το πράγμα παρακάτω με απόλυτα επίκαιρους και εύστοχους στίχους.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ/ΡΙΤΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΗΝ ΑΡΓΕΙΣ
Μικρή Άρκτος
Δέκα οκτώ χρόνια μετά, ο Γιώργος Ανδρέου επιστρέφει στην εταιρεία του φίλου του Παρασκευά Καρασούλου Μικρή Άρκτο και ολομόναχος, γράφοντας πλέον ο ίδιος ακόμα και τους στίχους, μάς δίνει όχι τη συνέχεια αλλά την εξέλιξη στο σήμερα του Μικρή Πατρίδα. Έναν δίσκο με σαφώς πολιτικά αλλά ποτέ «κομματικά» (όπως το αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο ομότιτλο), μα και σχεδόν επώδυνα βιωματικά προσωπικά τραγούδια, με ποικιλία επιτέλους μουσικών κατευθύνσεων, αξιοποιώντας άψογα την τέχνη της ενορχήστρωσης και από έναν δημιουργό τόσο σίγουρο γι' αυτό που θέλει να κάνει ώστε μπορεί ακόμα και να περιορίσει σοφά σημαντικά ονόματα του ιδιώματος (Χρήστος Θηβαίος, Πάνος Κατσιμίχας, Μίλτος Πασχαλίδης αλλά και η Ελένη Τσαλιγοπούλου) στον ρόλο των συνοδευτικών φωνητικών. Και αν οφείλουμε στον Θάνο Μικρούτσικο την «ανακάλυψη» της καλύτερης ίσως ερμηνεύτριας της γενιάς της, της Ρίτας Αντωνοπούλου, είναι ο Γ. Ανδρέου που της έδωσε τα πιο κατάλληλα για εκείνην τραγούδια, ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία η ιδιωματική φωνή της αγγίζει πλέον την ωριμότητα...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΡΜΑΓΟΣ, ΞΕΝΙΑ ΡΟΔΟΘΕΑΤΟΥ
ΑΠΟΣΧΙΣΗ
Re-Define productions
Η Απόσχιση είναι το δεύτερο άλμπουμ των υποσχόμενων και τίμιων καλλιτεχνών Αποστόλη Αρμάγου και Ξένιας Ροδοθεάτου, με τον πρώτο να σηκώνει το συνθετικό βάρος των τραγουδιών και τη δεύτερη το ερμηνευτικό. Μετά το άλμπουμ Το η του ήλιου (EP) μάς παραδίδουν εδώ την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά τους, που περιλαμβάνει 9 κομμάτια διαφορετικού ύφους, μπολιασμένα όμως με τη δική τους άποψη. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για θέματα που δεν εξαντλούνται σε μια ακρόαση, έχουν πράγματα να πουν, όπως το κρυφό τραγούδι του άλμπουμ, που θα το ακούσετε μόνο με την αγορά του δίσκου. Κυκλοφορεί από το καινούργιο label «Re-Define productions», που ξεχωρίζει σαν την μύγα μες στο γάλα στη σημερινή ελληνική δισκογραφία. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να αντλήσετε από τη σελίδα τους http://xeniarodo.wix.com/apostolisxenia.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
ΛΑΜΔΑ
ΛΑΜΔΑ
Ανεξάρτητη παραγωγή
Οι Λάμδα αποτελούν μια αξιοπρόσεκτη και τίμια προσπάθεια για την εγχώρια μουσική βιομηχανία -αν και απέχουν από αυτήν-, μιας και έχοντας ετερόκλητες μουσικές καταβολές θέτουν ως πρωταρχικό στόχο να μην τις «παντρέψουν» επιδεικτικά αλλά να αναζητήσουν ένα σημείο που όλες αυτές οι μουσικές πολύ απλά θα συνυπάρχουν. Αυτό το καταφέρνουν θαυμάσια στο άλμπουμ - ντεμπούτο τους, που φέρει το όνομά τους, και μας παραδίδουν ένα εξαιρετικό υλικό, όπου ο ελληνικός στίχος μπαίνει μπροστά, με τα κοινωνικά θέματα να αποτελούν κύριο σημείο αναφοράς της μπάντας. Μια εργασία από νέα παιδιά που αξίζει να πρoσέξετε σε μια d.i.y παραγωγή από αυτές που δεν θα βρείτε στα δισκάδικα, αποτελεί εντούτοις αναμφίβολα σπουδαία πρόταση experimental/folk για τα ελληνικά δεδομένα. Περισσότερες πληροφορίες στο www.lamdaband.gr.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
ΜΑΡΘΑ ΦΡΙΝΤΖΗΛΑ - ΤΑΚΗΣ ΦΑΡΑΖΗΣ
ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
Music Corner
Αυτή η συναυλία, που πραγματοποιήθηκε κατά την πανσέληνο του Αυγούστου του '12, ουσιαστικά ήταν ένας ύμνος στο... φεγγάρι, αφού το περιεχόμενο των περισσότερων -ελληνικών και μη- τραγουδιών που ακούστηκαν σε αυτήν ήταν άμεσα ή έμμεσα σχετικά με αυτό. Ευνόητο λοιπόν το ότι η Μάρθα Φριντζήλα, ως πρώτιστα -πριν και από τραγουδίστρια- ηθοποιός, βρισκόταν σε προνομιακό πεδίο, για να μην πούμε και ότι «έπαιζε σε ανοιχτό τέρμα», καθώς της ήταν περισσότερο από εύκολο να υποδυθεί τους διαδοχικούς «ρόλους» που συνιστούν αυτά τα τραγούδια. Το σύνολο όμως θα υστερούσε κατά πολύ χωρίς τη «σκηνογραφία» του πιάνου του εξαίρετου Τάκη Φαραζή και αυτό αποδεικνύεται τη μοναδική φορά που μένει μόνο του -σε μιαν ευρηματική εκτέλεση της «Σονάτας Του Σεληνόφωτος» του Μπετόβεν- καταδεικνύοντας έτσι πόσο πολύ συνεισέφερε όχι μόνο στην ατμόσφαιρα αλλά και στην ουσία του ακροάματος.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ: ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 2014
ΜLK
Ο Χρήστος Νικολόπουλος ετοιμάζεται να επιστρέψει στο Μέγαρο για να γιορτάσει τα 50 του χρόνια στο ελληνικό τραγούδι (τον Φεβρουάριο), εδώ όμως καταγράφεται η περσινή του εμφάνιση στον ίδιο χώρο, σε μια πλούσια, διπλή έκδοση, στην οποία η Γιώτα Νέγκα, η Γλυκερία, ο Κώστας Μακεδόνας, ο Πασχάλης Τερζής, ο Δημήτρης Μπάσης και η Μελίνα Ασλανίδου επισκέπτονται εκ νέου διάφορα από τα (κάμποσα) καλά τραγούδια που έχει γράψει σε βάθος δεκαετιών. Ίσως τα ονόματα να μην προϊδεάζουν για πολλά, επιτυγχάνεται όμως εδώ μια καλή γενική απόδοση, που ανεβάζει τον πήχη πάνω από τον συνήθη μέσο όρο των ζωντανά ηχογραφημένων δίσκων της εγχώριας παραγωγής. Πρωταγωνιστούν βέβαια οι πενιές του συνθέτη, μα κι ένας Τερζής-έκπληξη, μακριά από υπερβολικές φιοριτούρες και τρικ της πίστας.
ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ
ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΠΑΝΤΑΣ
ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ
Μετρονόμος
Πρώτη εμφάνιση του συνθέτη και -περιστασιακού- στιχουργού Δαμιανού Πάντα στη δισκογραφία, με μια δουλειά που δεν ξέρω αν θα κατάφερνε να ξεχωρίσει με βάση το υλικό της αν δεν είχε τον Βασίλη Γισδάκη στο μικρόφωνο. Όχι γιατί δεν υπάρχει επίπεδο στα τραγούδια που ακούμε εδώ ή φροντίδα: οι στίχοι ειδικότερα είναι μετρημένοι και σοβαροί, επιδιώκοντας να μιλήσουν και για πράγματα έξω από τα (συνήθη) ερωτικά. Οι μουσικές ωστόσο του Πάντα δείχνουν αρκετά εγκλωβισμένες στο παρελθόν, κυρίως στον Μάνο Χατζιδάκι, περιστασιακά όμως και στο ηλεκτρικό έντεχνο ροκ. Αλλά ο Γισδάκης τραγουδάει με τόση ορμή, τόση θέρμη και τόσο πάθος (π.χ. «Βίκυ Του Λάθους», «Παιδικό») ώστε σε κερδίζει ολοκληρωτικά, «μπαλώνοντας» έτσι σε σημαντικό βαθμό τα σημεία όπου ο δίσκος εμφανίζει ρωγμές.
ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ
ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ
ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ
ΣτΉχος & Μετρονόμος
Πρώτη εμφάνιση για τον Σταύρο Σταυρίδη, έναν 40χρονο δημιουργό από τη Θεσσαλονίκη, ο οποίος καταθέτει με τα Θεατρικά ένα τίμιο και συγκινητικό άλμπουμ, ικανό να φυσήξει το ποθητό αεράκι φρεσκάδας στην κουρασμένη από τα κλισέ και τις μετριότητες έντεχνη δισκογραφία των τελευταίων 15 χρόνων. Η δουλειά του συστήνεται ως «κύκλος τραγουδιών που αφορούν το ταξίδι από την απρόσωπη διαβίωση στη διαπίστωση» και γενικά επιβεβαιώνει τα λεγόμενα με όμορφα κομμάτια σαν την «Κλωστή"» και τα «Χρωματιστά», κινούμενα σε μελαγχολικές διαθέσεις και διακρινόμενα από γλυκόπικρο ύφος, δίχως όμως τις συνήθεις δραματικές υπερβολές. Εύσημα και στους συμμετέχοντες Θοδωρή Βουτσικάκη, Σοφία Αβραμίδου, Ντίνα Γιακουμάτου & Δημήτρη Κωνσταντίνου για τις ψυχωμένες ερμηνείες τους, μα και στον ίδιο τον Σταυρίδη, που τραγουδάει αφοπλιστικά το «Θεατρικόν».
ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ
