Λόγω μιας εκδήλωσης που διοργάνωσα πριν λίγο καιρό (ως συντονιστής και εκπρόσωπος μιας εκλεκτής ομάδας μουσικών), επί περίπου ένα μήνα γνώρισα από αρκετά κοντά ένα τμήμα του μουσικού κόσμου με το οποίο ακόμα και εμείς οι κριτικοί σπάνια ερχόμαστε σε μεγάλη και στενή επαφή, πόσο μάλλον «εκ των έσω». Μιλώ για εκείνους/ες που δαπάνησαν πολλά χρόνια σπουδών σε ωδεία, προχώρησαν σε ανώτερες και θεωρητικές σπουδές επίσης σε ωδεία ή και πανεπιστήμια της Ελλάδας ή του εξωτερικού, κάποιοι/ες έφτασαν μέχρι και να εκπονήσουν διδακτορικά... για να κάνουν τι; Μόνο και μόνο για να υπηρετήσουν με τον τρόπο που θεωρούσαν καλύτερο εκείνο στο οποίο είχαν ταλέντο και αγαπούσαν περισσότερο στη ζωή τους, αν και αυτά συνήθως πηγαίνουν μαζί: τη μουσική!
Και αυτό κάνουν, ως δημιουργοί αλλά και ενορχηστρωτές, μαέστροι και εκτελεστές, πολύ συχνά συνδυάζοντας περισσότερες από μία από αυτές τις ιδιότητες. Και είναι πολλοί/ές, περισσότεροι από όσους φαντάζεται κανείς, ειδικά οι εκτελεστές... Υψηλοτάτου επιπέδου στην πλειοψηφία τους, έχοντας μεν περατώσει τις σπουδές τους αλλά ποτέ και την αναγκαία καθημερινή μελέτη, τρέχουν από δουλειά σε δουλειά με την ψυχή στο στόμα, κακοπληρωμένοι ή και απλήρωτοι στην Ελλάδα της κρίσης, που πριν απ' όλα δεν της περισσεύουν χρήματα για τον πολιτισμό. Γι' αυτό και οι περισσότεροι/ες αναγκάζονται να βιοπορίζονται (και) διδάσκοντας το αντικείμενο τους, ακόμα και αυτό όμως το κάνουν το ίδιο ευσυνείδητα με το καθαυτό λειτούργημά τους. Και αν και όταν χρειαστεί, δεν διστάζουν να προσφέρουν τις γνώσεις και το ταλέντο τους αφιλοκερδώς, για χάρη και μόνο της μουσικής, στην οποία έχουν αφιερώσει όχι απλώς τον χρόνο τους μα και την ίδια τη ζωή τους. Το γιατί όμως όλα τα παραπάνω δεν είναι ένα τυπικό εγκώμιο θα το δούμε την επόμενη φορά...
