ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ, Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΕΣ, 30/7, ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Παρ' όλο το προχωρημένο του καλοκαιριού -28 Ιουλίου-, η συμμετοχή του κόσμου στη συναυλία του Συντάγματος ήταν πολύ μεγάλη, το ίδιο και ο ενθουσιασμός- καθώς η Χαρούλα ξεκινούσε να τραγουδάει λέγοντας ότι «απόψε είμαστε όλοι καθαρίστριες». Παράλληλα, εμφανίσθηκε πάνω στη σκηνή φορώντας στο δεξί της χέρι ένα πλαστικό γάντι, το ίδιο με αυτό που φορούσαν οι καθαρίστριες. Εν τω μεταξύ ο κόσμος έφερνε φάρμακα για τη Γάζα, που τότε βομβαρδιζόταν άγρια από το Ισραήλ, και τραγουδούσε και χόρευε μαζί με τη Χαρούλα και τις 595 καθαρίστριες το "Δι' ευχών" - με την πλάτη στραμμένη στη Βουλή. Ήταν, θα λέγαμε, μια αρκετά ασυνήθιστη συναυλία που συζητήθηκε πολύ από τα καθεστωτικά μίντια. Μάλιστα κάποιοι, ας πούμε δημοσιογράφοι, χλεύασαν την αλληλεγγύη της Χαρούλας στις αγωνιζόμενες γυναίκες. Και μόνο ο εκνευρισμός όλων αυτών δείχνει πόσο επιτυχημένο ήταν όλο αυτό το βαθιά αλληλέγγυο, μεροληπτικό, υπέρ της εργατικής τάξης event. Μια όμορφη γιορτή στην κάψα του καλοκαιριού, με την αστυνομία και τα ΜΑΤ να λάμπουν διά της απουσίας τους. Στο φινάλε, οι καθαρίστριες κατέκλυσαν τη σκηνή και τραγούδησαν μαζί με τη Χαρούλα...
Αντώνης Ν. Φράγκος
PLACEBO [8/8, Σ.Ε.Φ. Open Air Area]
Μετά από την αξιοπρεπέστατη εμφάνιση των Sigmatropic, οι Placebo βγήκαν με υπερβολική ίσως αυτοπεποίθηση στη σκηνή τού πολύ άχαρου τελικά για συναυλίες Open Air Area (δηλαδή, πιο απλά... της ταράτσας!) του ΣΕΦ, αν όχι και με μια δόση «μπραβούρας». Ομολογουμένως είχαν μια πολύ καλή δικαιολογία γι' αυτό, το όντως πολύ οργανωμένο, μελετημένο και άψογο τεχνικά και ηχητικά show τους (λαβαίνουν άλλωστε τα μέτρα τους γι' αυτό, προηχογραφώντας τα βασικά μέρη των τραγουδιών ζωντανά στο στούντιο). Μια καλή δικαιολογία όμως είναι αρκετή για να χρησιμεύσει και ως αιτία ενός τέτοιου attitude;
Από εκεί ψηλά στη σκηνή και κάτω από τους εκθαμβωτικούς προβολείς ο Brian Molko μπορούσε να βλέπει μόνο τις πρώτες σειρές όπου ως είθισται βρίσκονταν οι υπερ-φανατικοί του γκρουπ. Αν μπορούσε να διακρίνει και τους υπόλοιπους θα παρατηρούσε κάποιες συμπεριφορές που ίσως δεν θα του άρεσαν τόσο... Το ότι δηλαδή ελάχιστα από τα τραγούδια του τελευταίου, έβδομου κατά σειρά, δίσκου των Placebo, του μάλλον μέτριου περυσινού Loud Like Love συγκίνησαν το κοινό, που η πλειοψηφία του ήταν γύρω στα τριάντα. Αντίθετα, «κουνήθηκαν» και ξελαρυγγιάστηκαν με τα παλαιότερα, ακόμα και όταν δεν παίχτηκαν τέλεια... Αναμενόμενο ίσως μεν, αλλά όχι και τόσο φυσιολογικό, αν σκεφτούμε ότι αυτά καταγράφουν τις μετεφηβικές νευρώσεις ή και ψυχώσεις του Molko και ότι έχουν περάσει ακριβώς είκοσι χρόνια από τον σχηματισμό των Placebo. Και αν θέλει στα σαράντα δύο του να ζει επάνω στη σκηνή τη φαντασίωση ότι παραμένει έφηβος, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι ο ίδιος και το κοινό του γνωρίζουν πως το (ανέφικτο) ιδανικό της «αιώνιας νεότητας» μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε οξύτατο παλιμπαιδισμό...
Θάνος Μαντζάνας
MOON DUO [11/9, An Club]
Επιφανειακά μια παράθεση μάλλον ετερόκλητων στοιχείων... Ένας κιθαρίστας με εμφάνιση που θυμίζει αρκετά τον αείμνηστο Gerry Garcia (!) των Grateful Dead και τα -όχι συχνά ομολογουμένως- σόλο του επίσης ανακαλούν τα «ταξίδια» των πρωτεργατών της ψυχεδέλειας... Η φωνή του, ακόμα πιο βαθιά, καθώς είναι «θαμμένη» μέσα σε άφθονο reverb, ακολουθώντας την παράδοση του αμερικανικού εναλλακτικού rock στη μετά-hardcore εποχή του... Μια κιμπορντίστρια που, αντίστοιχα, εμφανισιακά παραπέμπει στο νεοϋορκέζικο no wave, αλλά τα δάκτυλα της «κοπανάνε» ρυθμικά τα πλήκτρα των vintage αναλογικών της synthesizers (ένα Moog με υπέροχα «παχύ» ήχο!) με έναν τρόπο ο οποίος μόνο το ήμισυ των Suicide, τον Martin Rev δηλαδή, μπορεί να φέρει στο νου, όταν βέβαια δεν «βασανίζει» τα κουμπιά και τους διακόπτες των synths ή και των γεννητριών τόνου της... Ένας ντράμερ που μάλλον προσπαθεί να αποδείξει το αντίστροφο αυτού το οποίο αποτελεί τον λόγο ύπαρξης των drum machines, ότι δηλαδή και οι άνθρωποι επίσης μπορούν να υποκαταστήσουν τα τελευταία, εξίσου επαρκώς... Οι επαναληπτικοί, σχεδόν υπνωτιστικοί ρυθμοί της γερμανικής πειραματικής σχολής της δεκαετίας του '70, άλλως πως krautrock... Οι οξείες συχνότητες της πρώιμης, διερευνητικής electronica, αλλά και της πιο πρόσφατης, φτάνοντας μέχρι τα τεθλασμένα ηχητικά κύματα του Aphex Twin... Μερικές φορές ακατέργαστος θόρυβος από τις γεννήτριες και μερικοί τόνοι κιθαριστικού feedback...Δεν βγαίνει συμπέρασμα, έτσι δεν είναι;
Και όμως, βγαίνει και με το παραπάνω, γιατί τα υλικά μπορεί να δείχνουν ετερόκλητα αλλά συνδέονται με σοφό και λειτουργικότατο τρόπο! Το Σεληνιακό Ντουέτο του Ripley Johnson και της Sanae Yamada πατάει σε δύο διαφορετικά και απομακρυσμένα μεταξύ τους σημεία του χθες για να κάνει ένα μεγάλο μα και σταθερό βήμα στο σήμερα. Και ίσως στη συνέχεια και ένα μικρό άλμα στο αύριο...
Θάνος Μαντζάνας
MAX RICHTER / Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης 17/9/2014
Άσχετα με το κατά πόσο στάθηκε επιτυχημένο το πείραμα του Max Richter να «επανασυνθέσει» (όπως διατυπώνεται στο εξώφυλλου του προ διετίας κυκλοφορημένου δίσκου) τις Τέσσερις Εποχές του Βιβάλντι -κι εδώ ασφαλώς οι γνώμες διίστανται, όπως συνήθως σε τέτοιου είδους προσπάθειες- εκεί που πραγματικά έχει επιτύχει ο Βρετανός, γεννημένος στη Γερμανία νεοκλασικός συνθέτης, είναι στο να φέρει μια νέα γενιά ακροατών κοντά σε έργα κλασικής μουσικής που διαφορετικά δεν θα άκουγαν. Και κάτι τέτοιο έγινε περισσότερο αισθητό στο κονσέρτο που έδωσε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, το οποίο γέμισε από άτομα νεαρής κυρίως ηλικίας, που εμφανώς δεν είχαν ιδιαίτερη σχέση με τον κόσμο της κλασικής μουσικής. Γεγονός είναι ότι με τον ενδιαφέροντα τρόπο με τον οποίο κάποια λιτά ηλεκτρονικά υποστυλώματα διεισδύουν στο έργο, όπως και εμβόλιμα στοιχεία που παραλλάσσουν τα μοτίβα των συνθέσεων, δεν ήταν δύσκολο σε όσους παρακολούθησαν τη συναυλία να απολαύσουν την εκδοχή του στο έργο, παρ' ότι επάνω στη σκηνή ο ίδιος ο Richter έκανε ελάχιστα. Τη διεύθυνση της ορχήστρας είχε ο Χάρης Ηλιάδης, σολίστ στο βιολί ήταν ο Γεώργιος Κανδυλίδης, περίοπτη θέση είχε το harpsichord, κι όλοι οι παραπάνω αποθεώθηκαν από ένα κοινό που φαντάζομαι ότι θα επιχειρήσει πιο επισταμένα να ασχοληθεί με την κλασική μουσική, έχοντας στις αποσκευές του αυτή την εμπειρία, για την οποία ευθύνεται ένας από τους πιο καταξιωμένους σύγχρονους εκπροσώπους του κλασικισμού.
Μάνος Μπούρας
