ALLAH-LAS
WORSHIP THE SUN
Innovative Leisure / Rockarolla
Μια ακόμη μπάντα στην αέναη ουρά από συγκροτήματα που επιθυμούν διακαώς να αναβιώσουν τα τιμημένα '60s, οι Καλιφορνέζοι Allah-Las, έχουν καταφέρει απ' την αρχή να ξεχωρίσουν με τα ηλιόλουστα ψυχεδελοπόπ τραγούδια τους. Μετά από ένα άλμπουμ σε παραγωγή του γνωστού μας πια Nick Waterhouse, προχωρούν σε δεύτερη προσπάθεια, στο ίδιο ακριβώς κλίμα και με παρόμοιας εμβέλειας έμπνευση. Αν και πρώην υπάλληλοι του φημισμένου δισκοπωλείου Amoeba στο Λος Άντζελες, είναι μάστορες στο να γράφουν μελωδίες που αναπολούν τη δεκαετία του flower power και να φέρνουν το καλοκαίρι όπου ακούγονται τα τραγούδια τους. Το Worship The Sun απαρτίζεται από δεκατέσσερα κομμάτια, από τα οποία κάποια ξεχωρίζουν ιδιαίτερα, όπως το σινγκλ "Had It All", το εκπληκτικό οργανικό "Yemeni Jade" ή το "Every Girl" που κλείνει τον δίσκο και θα μπορούσε να είναι παρμένο από το ανθολόγιο των δικών μας Last Drive. Τι σημασία έχει που το καλοκαίρι για εμάς τελείωσε, ακούγοντας αυτόν το δίσκο θα νιώσετε ότι δεν έφυγε ποτέ.
Μάνος Μπούρας
LEONARD COHEN
POPULAR PROBLEMS
Feelgood
Προβλήματα του Κόσμου τιτλοφορείται το 13ο στούντιο άλμπουμ του Leonard Cohen, η κυκλοφορία του οποίου συμπίπτει με τα 80στά γενέθλια του καλλιτέχνη. Σε παραγωγή του γνωστού Patrick Leonard (Μadonna, Βrian Ferry, Elton John κ.λπ.), που συμβάλλει και στη σύνθεση, ο δίσκος του Cohen περιλαμβάνει πλήθος συμβολισμών και μουσικών περασμάτων που καταγράφονται συχνά - πυκνά στους στίχους και στη μουσική των κομματιών του.
Πάντοτε βιογραφικό και πάντοτε με διακριτική χρήση νέων τεχνολογιών, το νέο έργο αρχίζει με το "Slow", ενώ εγκωμιάζει όπως ο Κούντερα τη βραδύτητα -να παίρνει τον καιρό του- με ένα ηλεκτρονικά δοσμένο ριδμ εντ μπλουζ στιλ. Στο ίδιο ύφος, αλλά σε τζαζ στακάτο γραμμές, το "Nevermind", όπου μια γυναικεία φωνή τραγουδά στα αραβικά "Salam" (ειρήνη), αναφέρεται στη σύγκρουση Αράβων και Ισραηλινών. Με την αισθαντική μπάσα φωνή του, ο Καναδός τραγουδοποιός υπογράφει ένα λιτό και εξαιρετικά λυρικό άλμπουμ, το οποίο όσο προχωρά ακούγεται όλο και πιο καλό.
Αντώνης Ν. Φράγκος
COLDPLAY
GHOST STORIES
Το έκτο album των Coldplay μπορεί να μην είναι το καλύτερό τους (η διάκριση αυτή κατ' εμένα πηγαίνει στο δεύτερο, το A Rush Of Blood To The Head του 2002), αλλά είναι το πλέον ώριμό τους και, πέραν πάσης αμφιβολίας, το πιο μελετημένο και αριστοτεχνικά φτιαγμένο. Με αφορμή και άξονα το πολυσυζητημένο διαζύγιό του από την ηθοποιό Γκουίνεθ Πάλτροου ο Chris Martin και οι τρεις αχώριστοι φίλοι του έφτιαξαν τραγούδια που αντλούν στοιχεία σχεδόν από οτιδήποτε άλλο εκτός από την κιθαριστική ποπ από την οποία ξεκίνησαν και, ακόμα και αν είσαι αρνητικά προκατειλημμένος, σε αναγκάζουν να παραδεχθείς ότι αποτελούν επιτομή της καλαισθησίας, έστω και στην πιο «μαζική» εκδοχή της. Το Ghost Stories διαθέτει το σπάνιο προτέρημα να περιέχει κάτι σχεδόν για καθένα/ία, δίχως ούτε για μια στιγμή να δίνει την εντύπωση μιας «σούπας» με ετερόκλητα και γι' αυτό και άνοστα υλικά.
Θάνος Μαντζάνας
EMPTY FRAME
THE BLACKBIRD FLIES
B Minor
Ιδιαίτερη περίπτωση ανάμεσα στα αγγλόφωνα ποπ/ροκ σχήματα που ξεπήδησαν τα τελευταία χρόνια, οι Empty Frame δεν έχουν μέχρι στιγμής απολαύσει την προσοχή ή τη συμπάθεια του πιο εναλλακτικά σκεπτόμενου μουσικού τύπου. Κάτι που μάλλον οφείλεται στο πιο σύνθετο της δικής τους απόπειρας, η οποία προσπαθεί να τιθασεύσει στην ηλεκτρική τραγουδιστική φόρμα πιο περίτεχνες ενορχηστρώσεις, χρησιμοποιώντας λ.χ. και όργανα όπως πιάνο, τσέλο ή βιολί - προκαλώντας έτσι συγκρίσεις με Αγγλοσάξονες καλλιτέχνες σαν τον Owen Pallett ή τους Decemberists. Και είναι κρίμα, γιατί μιλάμε για σχήμα που εμφανώς προοδεύει εδώ συγκριτικά με το προ τριετίας They Think We Are Eskimos και αποδεικνύεται σε θέση να γράψει singles με αξιοσημείωτη ραδιοφωνική δυναμική, όπως, ας πούμε, το "Helicopter". Κατά τα λοιπά, βέβαια, λείπει και από το Blackbird Flies η έκπληξη, η διάθεση έστω να «πειραχτεί» (αν όχι ν' ανατραπεί) η διεθνής φόρμουλα την οποία ακολουθεί το αθηναϊκό συγκρότημα. Κάποια βελτίωση χρειάζονται επίσης και τα φωνητικά.
Χάρης Συμβουλίδης
MARIANNE FAITHFULL
GIVE MY LOVE TO LONDON
Feelgood
Στα 67 ήδη η Marianne Faithfull, με το 21ο άλμπουμ της να κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες, ενώ μια περιοδεία είναι στα σκαριά. Φέτος κλείνουν 50 ολόκληρα χρόνια από την πρώτη ζωντανή της εμφάνιση και το Give My Love To London επικυρώνει το θρυλικό της στάτους. Με βασικό παραγωγό τον Rob Ellis και μουσικούς, μεταξύ άλλων, από Portishead (Adrian Utley), Bad Seeds (Warren Ellis, Jim Sclavunos) και τον Ed Harcourt, η Faithfull τραγουδά χαμηλόφωνα -σε στίχους δικούς της- μουσικές που της έχουν γράψει οι Anna Calvi, Steve Earle, Nick Cave, Roger Waters, Tom McRae, Patrick Leonard και Brian Eno. Αν και διαφορετικής αισθητικής το καθένα, μοιάζουν όλα να ομογενοποιούνται υπό την ερμηνεία της Αγγλίδας αοιδού. Όπως το Βελβετικό "Sparrows Will Sing" του Waters ή το μπαρόκ "Late Victorian Holocaust" του Cave. To αυτό και το ποπίζον "Falling Back" της Calvi αλλά και το κλασικό του '39 "I Get Along Without You Very Well" του Hoagy Carmichael.
Αντώνης Ν. Φράγκος
FINK
HARD BELIEVER
Ninja Tune / Rockarolla
Σεμνά και ταπεινά, εδώ και μια δεκαπενταετία περίπου, ο Fin Greenall (που είναι στην ουσία οι Fink) προσφέρει τραγουδοποιία υψηλών προδιαγραφών απ' τους κόλπους μιας ετικέτας που ειδικεύεται στη χορευτική μουσική. Έχει έναν δικό του τρόπο να γίνεται προσωπικός και να μεταδίδει την ένταση των συναισθημάτων του διαμέσου της μουσικής, κι αυτό το διαπιστώσαμε από την πρόσφατη ζωντανή εμφάνισή του στη χώρα μας. Στο έκτο του(ς) αυτό άλμπουμ, συνεχίζει το ταξίδι στη χώρα της ακουστικής συνθετικής δράσης, αναζητώντας τα στοιχεία εκείνα που θα εκφράσουν εμφατικά τις αγωνίες του περί έρωτα, πίστης, αδικίας, λύτρωσης. Και παρουσιάζοντας κομμάτια σαν τα "White Flag" και "Shakespeare", δεν απογοητεύει για μία ακόμη φορά. Είναι μοναδική η ικανότητά του να ακούγεται φρέσκος σε ένα είδος όπου κατακλύζεται από δεκάδες επίδοξους εραστές της Μούσας, μα ελάχιστους που τελικά τη σαγηνεύουν. Ο Fink είναι ένας απ' αυτούς και αξίζει της προσοχής σας.
Μάνος Μπούρας
INTERPOL
EL PINTOR
Matador
Ένας ελαφρύς αναστεναγμός ανακούφισης βγαίνει από τον ακροατή που στις αρχές της δεκαετίας του 2000 παρακολουθούσε με θέρμη τα έργα τής άλλοτε αγαπημένης του μπάντας και σε κάποιο σημείο αντιλήφθηκε με πόνο την καλλιτεχνική της κατάπτωση. Αυτή η ανακούφιση οφείλεται στην παραδοχή ότι τελικά δεν ήταν όλα μάταια, το λιώσιμο του πρώτου και του δεύτερου δίσκου δεν πήγε χαμένο, τελικά οι άλλοτε θιασώτες της νεκρανάστασης του post punk άξιζαν τον κόπο. Οι Interpol στον πέμπτο τους δίσκο καταφέρνουν να ανατρέψουν -όχι απαραίτητα εντυπωσιακά- τον απολύτως απογοητευτικό προηγούμενο ομώνυμο δίσκο τους, κινούμενοι στη γνωστή συνταγή, αλλά με μια σπιρτάδα ιδιότυπη: Φαίνονται να έχουν όρεξη, ακριβώς επειδή έφτασαν στον πάτο συνθετικά και συλλογικά. Ο Ζωγράφος δεν φτάνει στα επίπεδα του πολύ όμορφου ντεμπούτου τους ή της επιθετικής συνέχειάς του, αλλά τουλάχιστον δείχνει ότι ως σύνολο, έστω κουτσουρεμένο, μπορούν να δώσουν ακόμα μια ελπίδα μέσα από ήπιες μεθόδους. Καθόλου άσχημα.
Νίκος Σβέρκος
JAMES
LA PETIT MORT
Feelgood
Αυτοί που είχαν κάποτε αποκαλέσει (όπως είχαν κάνει και για αρκετούς άλλους) τους James «οι νέοι Smiths» μάλλον θα το έχουν μετανιώσει πολλές φορές... Γιατί ενώ οι τελευταίοι εδώ και πάρα πολύ καιρό ανήκουν μόνο στην Ιστορία, οι James συμπληρώνουν αισίως τριάντα δύο (!) έτη ύπαρξης φτάνοντας στον δέκατο τρίτο δίσκο τους. Και παρ' ότι η πηγή έμπνευσής του ήταν θλιβερή (ο θάνατος της μητέρας, αλλά και του καλύτερου φίλου του τραγουδιστή Tim Booth), το συγκρότημα από το Μάντσεστερ -απολαυστικά συμφιλιωμένο με τον εαυτό του- έκανε ένα album βαθιά αισιόδοξο, που εστιάζει στο πώς να διαχειρίζεσαι και να ξεπερνάς την απώλεια και το πένθος. «Ψυχωμένη», ευφάνταστη και ιδιαίτερα πλούσια ενορχηστρωτικά ποπ, από ένα γκρουπ που συνοψίζει τα τόσα πολλά θετικά της αγγλικής μουσικής παράδοσης, ζώντας και μιλώντας για την (ακόμα ενωμένη τελικά!) «Παγωμένη Βρετανία», όπως λέει και ο τίτλος ενός τραγουδιού τους εδώ.
Θάνος Μαντζάνας
MANIC STREET PREACHERS
FUTUROLOGY
Feelgood
Όλο και πιο κοινωνικοί οι Manics, γράφουν για το μέλλον (;) με χρώματα μελανά, αλλά όπως πάντα αναφέρονται στα δικά τους συναισθήματα και σκέψεις. Το Futurology είναι στέρεα προσγειωμένο στο σήμερα και άνθρωποι σαν τον μπασίστα του γκρουπ Nicky Wire δεν μπορούν να κρατήσουν κρυφές τις αριστερές τους απόψεις. Ο δίσκος ανανεώνει το ενδιαφέρον για τους MSP καθώς ανακατεύει '80s post πανκ υλικά, με to glam ροκ του Bowie, με ποπ ελεκτρόνικα- ροκ κιθάρες αλά Skids- και τη μετρονομία των Neu! Σε ένα κομμάτι ακούγεται και ο Green Gartside των Scritti Politti. Tούτων δοθέντων το "Futurology" πολιτικολογεί ακαταπαύστως και είναι αυτό ακριβώς -πέρα από την όποια αξία της μουσικής του- που τους κρατά στην αιχμή του ενδιαφέροντος: οι κουρασμένοι κομμουνιστές ("The Next Jet To Leave Moscow") -το "Sex, Power, Love And Money", η "Dreaming City (Hugheskova)"- εργοστάσιο στη Σοβιετική Ένωση που επανδρώθηκε από Ουαλλούς εργάτες-, το "Mayakovsky" είναι μερικά από τα θέματά του.
Αντώνης Ν. Φράγκος
MORRISSEY
WORLD PEACE IS NONE OF YOUR BUSINESS
EMI
Όταν διαλύθηκαν το 1987 οι Smiths, όλοι σχεδόν πόνταραν στον μουσικό «εγκέφαλό» τους, τον κιθαρίστα Johnny Marr, για μιαν έστω ανάλογη συνέχεια, όμως αυτός έχει πλέον ουσιαστικά χαθεί από το προσκήνιο, ενώ αντίθετα ο τραγουδιστής και στιχουργός (Steven Patrick) Morrissey συνεχίζει ακάθεκτος είκοσι επτά χρόνια μετά. Στα πενήντα πέντε του πια, ο Morrissey μάς παραδίδει τον δέκατο προσωπικό δίσκο του με έναν τίτλο που είναι είτε απλώς ρεαλιστικός είτε συντηρητικός, αν βέβαια δεν είναι και τα δύο ταυτόχρονα, όπως οι πολιτικές του απόψεις οι οποίες κυμαίνονται από αληθινά προοδευτικές μέχρι και αντιδραστικές, αναλόγως με το θέμα. Μια σειρά από τραγούδια ποικίλων κατευθύνσεων, που συνθετικά μεν σίγουρα δεν είναι από τα καλύτερα του, αλλά δεν παύουν να αποπνέουν μιαν εκατό τοις εκατό «βρετανικότητα» ακόμα και από την τελευταία νότα τους, από έναν ερμηνευτή και κυρίως στιχουργό που -ακόμα και με την εκκεντρικότητά του!- αποκρυστάλλωσε την πεμπτουσία της αγγλικής κουλτούρας καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον μετά την ύστερη εποχή των Beatles.
Θάνος Μαντζάνας
OPETH
PALE COMMUNICATION
Peaceville Records
Γυρίζεις πίσω στο 2001 και θαυμάζεις την ικανότητα μιας μπάντας να συνδυάζει τη μελωδικότητα με τα βάναυσα φωνητικά και τους καταιγιστικούς μεταλλικούς ρυθμούς με το συναίσθημα. Και παρακολουθείς την τωρινή μορφή της έκφρασης του ηγέτη της να έχει βουτήξει στο progressive rock με έντονο το άρωμα ενός ειδυλλιακού παρελθόντος. Ο Akerfeldt πάντοτε διαφήμιζε τη συλλογή του από δίσκους του εν λόγω ιδιώματος, ωστόσο τώρα φαίνεται να μένει κολλημένος εκεί. Και ακούγοντας το ενδέκατο άλμπουμ των Opeth καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται για συγκυριακό «κόλλημα», αλλά για συνειδητή στροφή. Ωστόσο αυτή η επιλογή έχει και το κόστος της. Το στρίψιμο στην ηχητική καθαρότητα προϋποθέτει και τα κατάλληλα εχέγγυα για να το υπερασπιστείς. Ο Akerfeldt είναι καλός συνθέτης και μουσικός, αλλά αφομοιώνεται από τις ίδιες του τις αγάπες. Μόνο το single "Cusp Of Eternity" επιβιώνει των επιρροών του. Και οι υπόλοιποι μένουμε να αναπολούμε μια γνήσια χοιρινή γκαρίδα από το στόμα του.
Νίκος Σβέρκος
ROBERT PLANT & THE SENSATIONAL SPACE SHIFTERS
LULLABY AND... THE CEASELESS ROAR
WARNER
Δέκατο σόλο άλμπουμ για την άλλοτε φωνή των Led Zeppelin και ένα ακόμη ενδιαφέρον μουσικό πρότζεκτ, όπως μας συνηθίζει τα τελευταία χρόνια ο Plant. Η επιστροφή του στα πάτρια βρετανικά εδάφη έχει ως αποτέλεσμα έναν δίσκο με πολλές προσμείξεις και επιρροές: φυσικά οι Zeppelin, η φόλκ, το ριδμ εντ μπλουζ, η ψυχεδέλεια, οι ηλεκτρικές κιθάρες, τα μαροκάνικα κρουστά και οι επαναλαμβανόμενοι ρυθμοί τους που δίνουν ταυτότητα σε όλα σχεδόν τα κομμάτια. Έτσι, ο Plant κατορθώνει, με τη βοήθεια των μουσικών του, να γράψει ένδεκα τραγούδια που ναι μεν εκφέρουν έντονα τις μουσικές προτιμήσεις τους, σε καμία περίπτωση όμως δεν λειτουργούν νοσταλγικά. Βεβαίως και η φωνή του Plant «παίζει» συγκρατημένα, βεβαίως τραγουδά το Ζεπελινικό "And if the sun refuses to shine" στο 'Pocketful of Golden' ή κοπιάρει άψογα Byrds στο 'Somebody There'. Ερμηνεύει ακόμη και δυο γερά μπλουζ κομμάτια, ναι, αλλά είναι η ανορθόδοξη ενορχήστρωση που τα ανανεώνει όλα δημιουργικότατα.
Αντώνης Ν. Φράγκος
SOCOS & ΜΑΡΙΝΟΣ ΤΖΙΑΡΟΣ
ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΠ' ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΠ' ΤΟ ΤΡΙΤΟ...
Puzzlemusik
Πιστός στον στόχο να καταθέσει μια τριλογία μελοποιημένης ποίησης, ο Socos προχωρά φέτος στο δεύτερο βήμα, έχοντας πίσω του ένα σημαντικό ορόσημο με τη βασισμένη στον Νίκο Εγγονόπουλο Ύδρα Των Πουλιών (2012, σε ερμηνεία Δημήτρη Πουλικάκου). Στην περίπτωση όμως του παρόντος άλμπουμ δεν αλλάζουμε απλώς ιδιοσυγκρασία και ποιητή -στρεφόμενοι στον ιδιαίτερο κόσμο του Θεσσαλονικιού Ντίνου Χριστιανόπουλου- μα και γενικότερη οπτική. Εδώ δηλαδή ο Socos απομακρύνεται από τις σήμα κατατεθέν του πυκνές ενορχηστρώσεις και από τη μεθοδική τήξη ενός ροκ ήχου με ενσωματωμένες λόγιες αναφορές και επιλέγει το μονοπάτι της λιτότητας και της απογύμνωσης. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει, καθώς το κέντρο βάρους παραδίδεται στη συναισθηματική ωμότητα των ποιημάτων, τα οποία μετασχηματίζονται ενίοτε σε εξαιρετικά τραγούδια, σαν λ.χ. το "Όλο Και Πιο Πολύ". Κι αυτό παρότι ο φιλότιμος γενικά Μαρίνος Τζιάρος, που επιλέγεται ως ερμηνευτής (παλιός γνώριμος του Socos, από το διαλυμένο πια γκρουπ Live Project Band), θυμίζει επικίνδυνα σε σημεία τον Πάνο Κατσιμίχα.
Χάρης Συμβουλίδης
ΠΛΑΤΩΝ ΑΝΔΡΙΤΣΑΚΗΣ
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ: ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΜΙΑΣ ΗΜΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΟΙΞΗΣ (soundtrack)
Έλευσις/Feelgood
Συνθέτοντας το soundtrack για την ομώνυμη ταινία του Στέλιου Χρυσικόπουλου, ο Πλάτων Ανδριτσάκης φτάνει στην πιο αξιοσημείωτη δουλειά του μέχρι σήμερα. Πετυχαίνει δηλαδή να φτιάξει ένα ενιαίο σώμα μουσικής, το οποίο εξυπηρετεί τη ροή του φιλμ όσον αφορά τις ανάγκες του σε λυρισμό ή δραματικά κρεσέντο, αλλά παράλληλα αναδεικνύει και στιγμές που αποβαίνουν λειτουργικές για τον ακροατή ανεξαρτήτως της διασύνδεσης με τις συνοδευτικές σκηνές (π.χ. "Πορεία Στο Ωλντερμάστον", "Παιδί Μου Λυπάμαι Να Σε Βάλω Στις Λάσπες"). Ο Ανδριτσάκης φτιάχνει μάλιστα έναν αρκετά ιντριγκαδόρικο καμβά, πάνω στον οποίον συνδιαλέγονται ηλεκτρονικά στοιχεία με φυσικά όργανα όπως τσέλο, βιολί και πιάνο. Δεν φτάνει βέβαια σε σπουδαίες κορυφές, επιτυγχάνει πάντως ένα μίνιμουμ ενδιαφέροντος, που κατορθώνει να το διατηρήσει από την αρχή ώς το τέλος του άλμπουμ, παρά κάποια εμφανή σκαμπανεβάσματα από κομμάτι σε κομμάτι. Στα συν και το κλείσιμο, με τον Δημήτρη Ήμελλο να διαβάζει τους τελευταίους λόγους του Γρηγόρη Λαμπράκη, λίγο πριν δολοφονηθεί.
ΦΩΤΕΙΝΗ ΔΑΡΡΑ
Ο ΕΠΙΒΑΤΗΣ ΤΟΥ 2014
Cobalt Music
Ακόμα κι αν θεωρήσεις -όπως εδώ ο Μίκης Θεοδωράκης, ενδεχομένως και ο στιχουργός Κώστας Τριπολίτης- πως ένας κύκλος τραγουδιών που ατύχησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 εν μέσω της ΠΑΣΟΚικής «ευφορίας» γίνεται ξανά επίκαιρος λόγω περιρρέουσας κατάστασης, παραμένουν σοβαρά θέματα προς επίλυση, εφόσον επιλέγεις να τον επανασυστήσεις στο κοινό. Τα κύρια από αυτά είναι η ενορχήστρωση και η ερμηνεία, τα θίγει άλλωστε και ο ίδιος ο Θεοδωράκης στο εισαγωγικό του σημείωμα. Ενώ όμως το φρεσκάρισμα του πρώτου τομέα, με τον ίδιο τον συνθέτη να ηγείται της Λαϊκής Ορχήστρας «Μίκης Θεοδωράκης», αποδεικνύεται ενδελεχές και αποτελεσματικό, η Φωτεινή Δάρρα αποτυγχάνει να ακουστεί πειστικά δεσμευμένη στο συγκεκριμένο υλικό. Κι ενώ έτσι τραγουδάει σωστά, δίχως περιττούς φιόγκους και υπερβολές, ηχεί αποστασιοποιημένη από τις λέξεις, οδηγώντας έτσι εκείνες στο κενό και τον εαυτό της σε μια αναπόφευκτη σύγκριση με τις πρώτες διδάξασες, Μαργαρίτα Ζορμπαλά και Μαρία Φαραντούρη. Από την οποία και βγαίνει εμφανώς χαμένη.
