'Επειτα από πολλά πολιτικά μπρος-πίσω, πλαισιωμένα από αναβολές, διαρροές αλλά και αθετήσεις υποσχέσεων τόσο προς την Εκκλησία όσο και προς στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, ο κ. Μητσοτάκης παρουσίασε χθες στο Υπουργικό Συμβούλιο το νομοσχέδιο για την ισότητα στο γάμο. Οι αμφιταλαντεύσεις του είναι πολιτικά εξηγήσιμες.
Ο πρωθυπουργός χαρακτηρίζει τη θεσμοθέτηση του γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια και την τεκνοθεσία μία σημαντική μεταρρυθμιστική τομή της κυβέρνησής του. Είναι αλήθεια, αν και το νομοθέτημα είναι ελλιπές. Όπως αλήθεια είναι και το ότι ο κ. Μητσοτάκης αναγκάστηκε να προωθήσει το επίμαχο για την παράταξή του νομοθέτημα πιεζόμενος πολιτικά από δύο συνθήκες: Την εμβληματική παρουσία του κ. Στέφανου Κασσελάκη στην κεντρική πολιτική σκηνή και τον διασυρμό της χώρας και του ονόματός του -στην Ευρώπη τον αποκαλούν Όρμπαν- για ζητήματα Κράτους Δικαίου.
Είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός επιδίωξε να εμποδίσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης από το να γίνει ο κύριος και κεντρικός εκφραστής των δικαιωμάτων εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας που διεκδικούν ίση μεταχείριση από την Πολιτεία. Η παρουσία και μόνο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία στο πολιτικό σκηνικό και η αυθεντική υπεράσπιση από μέρους του ενός μείζονος σημασίας ταυτοτικού ζητήματος θα στερούσε από τον κ. Μητσοτάκη τον τίτλο του μεταρρυθμιστή, για τον οποίο τόσο επαίρεται.
Συγχρόνως, η δρομολόγηση της ψήφισης του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών θα του επέτρεπε να ισχυρίζεται σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι κακώς η διακυβέρνηση της Ν.Δ. ταυτίζεται με ζητήματα καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παραβίασης της ελευθερίας του Τύπου με καταδίκες για υποκλοπές, ζητήματα διαφάνειας και δημοκρατικής τάξης. Θέματα που καταγράφονται σε αλλεπάλληλα ψηφίσματα των ευρωπαϊκών θεσμών.
Για τον πρωθυπουργό, ως γνωστόν πρωτεύουν οι εντυπώσεις, η επικοινωνία και όχι η ουσία. Και οι εντυπώσεις τον οδήγησαν στην απόφαση να επισπεύσει τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Κάτι είναι κι αυτό.
