Ο κίνδυνος για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε ο Κασσελάκης ούτε η Αχτσιόγλου. Ο δρόμος προς την κόλαση, που κάθε άλλο παρά με ροδοπέταλα είναι στρωμένος, περνάει μέσα από την ασφυξία της δημοκρατίας, του δικαιώματος στη διαφωνία, μέσα από την κατάργηση μιας θεμελιώδους αρχής των μη μονολιθικών και προσωποπαγών κομμάτων, της σύνθεσης μέσα από την αντίθεση. Η παράδοση της συζήτησης από τα κομματικά όργανα, την αρθρογραφία, τις οργανώσεις, τις συνελεύσεις, στην αρένα της οχλοκρατίας των social media οδηγεί προδιαγεγραμμένα στην παντοκρατορία του οπαδισμού, του ανορθολογισμού και εντέλει στη συκοφαντία και στη θεωρία συνωμοσίας.
Από τη μία η ιστορία επιστημονικής φαντασίας -και μάλιστα κακογραμμένη- της... κατάληψης του γραφείου του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος λίγο έως πολύ, σύμφωνα με το αφήγημα, οδηγήθηκε σιδηροδέσμιος της Αχτσιόγλου και του Τσακαλώτου σε δημόσια διαπόμπευση, τα ανύπαρκτα SMS. Ένα πλέγμα συκοφαντιών τραμπικού χαρακτήρα, από συγκεκριμένα κέντρα, που αναπαράγονται ως δεδομένες αλήθειες στα social media. Από την άλλη, η χονδροειδέστατη κίτρινη υπόθεση της «γιαγιάς Κασσελάκη» όπως την παρουσίασε συγκεκριμένη πρωινάδικη εκπομπή, που τελικά ήταν μια γυναίκα που ο ίδιος ο υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατά δήλωσή του δεν γνώριζε καν. Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τις χυδαίες μισογύνικες και ομοφοβικές επιθέσεις, δεν τιμούν ούτε το κόμμα ούτε τη δημοκρατία ούτε την Αριστερά. Η εκλογή της νέας ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να γίνει με βάση πολιτικές πλατφόρμες, προτάσεις, οράματα για το κόμμα, τη χώρα, την κοινωνία. Όχι στον τοξικό βούρκο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Δημοκρατία και οπαδισμός δεν πάνε μαζί. Και κάνουν μεγάλο σφάλμα κάποιοι αν πιστεύουν πως η σιωπή ή η ανοχή αποτελούν επιλογή. Η πολιτική είναι μια υπόθεση δυναμική και συχνά απρόβλεπτη. Μονάχα μια νομοτέλεια υπάρχει: Όταν εκτρέφεις θηρία, μια μέρα θα σε φάνε.
