Ο εορτασμός των γενεθλίων του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ χθες στο Ζάππειο επιβεβαιώνει με τον πιο επίσημο τρόπο τη στρατηγική υποταγή του κόμματος Βενιζέλου στη Ν.Δ. Σαμαρά. Πρόκειται για επιλογή που οδηγεί το ΠΑΣΟΚ σε πολιτική ή και εκλογική εξαφάνιση, καθώς του αφαιρεί κάθε δυνατότητα πολιτικής αυτονομίας. Ακυρώνει το άλλοτε στρατηγικό πλεονέκτημά του να κατέχει και να διαπραγματεύεται την κεντρώα - κεντρική θέση στο πολιτικό σύστημα.
Ο Βενιζέλος (διαφοροποιούμενος από τον παριστάμενο Σημίτη χθες στο Ζάππειο) προσέδωσε "ευρωπαϊκή" στρατηγική διάσταση στη συνεργασία με τη Δεξιά, χρησιμοποιώντας μάλιστα άφθονη κίβδηλη εθνική ρητορική. Για το καλό της πατρίδος! Προχώρησε και στην εκ νέου διατύπωση της θεωρίας των δύο άκρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο -εκ δεξιών οι ευρωσκεπτικιστές και εξ αριστερών οι λαϊκιστές! Αυτή η ιδεολογική κατασκευή καταδικάζει το ΠΑΣΟΚ Βενιζέλου σε ρόλο συνιστώσας της Ν.Δ. Και το αποξενώνει από κοινωνικά στρώματα, από τη μεγάλη πλειοψηφία της άλλοτε κραταιάς δημοκρατικής παράταξης, που αναζητεί ή και βρίσκει πολιτική εκπροσώπηση ολοένα και σταθερότερα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Το σχέδιο Σαμαρά αποδέχεται τον πολιτικό διπολισμό και εγκλωβίζει το ΠΑΣΟΚ στον δεξιό πόλο. Πλήρης ανατροπή της ιστορικότητας της παράταξης, αλλά και διάρρηξη των σχέσεών της με τα παραδοσιακά κοινωνικά ερείσματα, τα οποία βεβαίως έχει φροντίσει να διαλύσει η κρίση και η μνημονιακή διαχείρισή της. Αν η θεωρία της στρατηγικής συνεργασίας, την εποχή της κυβέρνησης Παπαδήμου, ανταποκρινόταν σε κάποια ισορροπία δυνάμεων, καθώς τα δύο μεγάλα κόμματα εκινούντο στη ζώνη του 40%, η μονιμοποίηση αυτού του μοντέλου, το δόγμα Βενιζέλου σήμερα δεν ανταποκρίνεται σε στοιχειώδη πολιτική ισοτιμία, όταν το ΠΑΣΟΚ χαροπαλεύει στη μεθόριο του 3%.
Τι έχει απομείνει στην ιδιόρρυθμη σύμπραξη ΠΑΣΟΚ Βενιζέλου - Παπανδρέου; Μια εκλογική βάση ηλικιωμένων, συνταξιούχων ή ευκατάστατων μεσαίων, στελεχών του κυβερνητικού - τραπεζικού - μιντιακού κατεστημένου, απόστρατων του παρηκμασμένου κομματικού στρατού, που δεν μπορούν να διανοηθούν την πολιτική επιβίωσή τους (ή και την οικονομική τακτοποίησή τους) εκτός του μνημονιακού πλαισίου. Επιφανής εκπρόσωπός τους ο Βενιζέλος, ο οποίος δεν συμπεριφέρεται ως αρχηγός ενός, έστω μικρού, κόμματος, αλλά ως υπουργός του Σαμαρά.
Αυτή η θλιβερή κατάληξη του πασοκικού κυβερνητισμού, χωρίς αρχές, αυτή η προσχώρηση στο νεοφιλελεύθερο δόγμα, αποτελεί παράγοντα πολιτικής αστάθειας. Ένα τέτοιο κόμμα δεν συνιστά αξιόπιστο κυβερνητικό εταίρο, διότι δεν διευρύνει τον κυβερνητικό συνασπισμό με κοινωνικά ερείσματα και δεν τον εμπλουτίζει με τη διαφορετικότητα της πολιτικής ιστορικότητας και της δημοκρατικής κουλτούρας.
Ένα κόμμα χωρίς αξίωση να διεκδικεί την πολιτική ηγεμονία, υποταγμένο στις στρατηγικές και τακτικές επιδιώξεις της Δεξιάς, χωρίς κοινωνικές αναφορές, έρμαιο προσωπικών ιδιοτελειών, μπορεί να αναδειχθεί σε όχημα πολιτικών εκβιασμών. Καθώς μάλιστα η πολιτική στελέχωσή του ανήκει στους πρωταγωνιστές της αμαρτωλής διαχείρισης που οδήγησε τη χώρα στην κρίση, είναι και εκβιάσιμη από τους πιστωτές. Με τέτοιο πολιτικό συνεταιρισμό θα επιδιωχθούν η ρύθμιση του χρέους και η ανάπτυξη της χώρας;
Οι εκδηλώσεις στο Ζάππειο για τα 40 χρόνια του ΠΑΣΟΚ αποδεικνύονται σαρανταήμερο "μνημόσυνο"...
