Τι θα μας μείνει από αυτές τις ευρωεκλογές, πέρα από την κατ' αρχήν διάψευση του συνθήματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου «ψήφισε για το ποιος θα κάνει κουμάντο στην Ευρώπη»;
* Πρώτον, ο πολιτικός σεισμός πολλών Ρίχτερ στη Γαλλία, με την επικράτηση του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου.
* Δεύτερον, η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα.
* Τρίτον, η εντυπωσιακή εκλογική επίδοση του νέου πρωθυπουργού της Ιταλίας Ματέο Ρέντζι.
* Τέταρτον, η πρωτιά του αντιευρωπαϊκού ρατσιστικού, UKIP στη Βρετανία.
Η σειρά δεν είναι τυχαία...
Η πίεση εκ δεξιών
Εάν η Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία έβγαινε έστω με μία ψήφο δεύτερη, το σοκ από την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη δεν θα ήταν τόσο μεγάλο, αφού ναι μεν σε κάποιες χώρες ενισχύθηκαν οι δυνάμεις από το πιο σκοτεινό παρελθόν της Γηραιάς Ηπείρου (όπως η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα ή το Jobbik στην Ουγγαρία), αλλά και σε κάποιες άλλες οι ισχυροί ακροδεξιοί συρρικνώθηκαν (όπως το Κόμμα της Ελευθερίας στην Ολλανδία ή η Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία). Ωστόσο, όταν σε μια μεγάλη, ιδρυτική χώρα της Ε.Ε. νικά ένα κόμμα που επιδιώκει τη διάλυση της Ευρώπης εκ των έσω, το μήνυμα είναι πολύ ισχυρό για να αγνοηθεί από τους ηγέτες των «28».
Και θα τους είναι αδύνατον να προχωρήσουν... βάσει προγράμματος, με τις σημερινές πολιτικές της λιτότητας και της αδιαφάνειας, όσο κι αν στην πρώτη μετεκλογική σύνοδο κορυφής φάνηκε ότι αυτό θα ήθελαν να κάνουν. Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι και η καγκελάριος της Γερμανίας, Άνγκελα Μέρκελ, φρόντισε να χρησιμοποιήσει τις προάλλες περισσότερες φορές τις λέξεις «ανάπτυξη» και «απασχόληση» από την αγαπημένη της «δημοσιονομική πειθαρχία». Χωρίς, βεβαίως, να ξεχάσει και την «ανταγωνιστικότητα»...
Η πίεση εξ αριστερών
Στην ίδια κατεύθυνση -της αναγκαιότητας να αλλάξει πολιτική η Ε.Ε.- αλλά από άλλη αφετηρία, ήταν και το μήνυμα από την Ελλάδα και την Ιταλία. Από την Ελλάδα επειδή νίκησε το «φόβητρο» του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές βάζοντας παρακαταθήκη και για μια νίκη στις εθνικές κάλπες. Σε αυτή την περίπτωση η μέχρι τώρα διαχείριση της ευρωκρίσης, καταστροφική για τους πολίτες του ευρωπαϊκού Νότου, αναγκαστικά θα αλλάξει. Από την Ιταλία, διότι ο ηγέτης μιας μεγάλης, ιδρυτικής χώρας της Ε.Ε., που έδειξε από την πρώτη στιγμή ότι διεκδικεί μια άλλη δοσολογία στην αντιμετώπιση της κρίσης, στο εξής θα είναι ενισχυμένος στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων έναντι της «ισχυρότερης γυναίκας του κόσμου», κατά Forbes.
Η διαφορά Βορρά - Νότου
Συνολικά το μήνυμα... δυσαρέσκειας για τις πολιτικές της Ευρώπης, που έστειλαν οι πολίτες σ' αυτές τις εκλογές, ήταν δεξιόστροφο στον Βορρά και αριστερόστροφο στον Νότο.
Οι κυβερνήσεις του Βορρά έφαγαν χαστούκι από τα δεξιά. Οι Γάλλοι κυβερνώντες σοσιαλιστές από το Εθνικό Μέτωπο, ο κυβερνητικός συνασπισμός της Δανίας από το ευρωσκεπτικιστικό, αντιμεταναστευτικό Λαϊκό Κόμμα, ο κυβερνητικός συνασπισμός της Αυστρίας από τους ακροδεξιούς διαδόχους του Γιεργκ Χάιντερ. Μόνο στη Σουηδία η ήττα των κυβερνώντων συντηρητικών ήταν... διπλής κατεύθυνσης. Έχασαν και από τα δεξιά με την άνοδο των ακροδεξιών Σουηδών Δημοκρατών και από τ' αριστερά, με την πρωτιά των σοσιαλδημοκρατών.
Στον Νότο πάλι μόνο μια κυβέρνηση βγήκε ενισχυμένη από τις κάλπες, η ιταλική, μετά την εντυπωσιακή επικράτηση του Δημοκρατικού Κόμματος, με πάνω από 40%, στη μάχη ενάντια στον ευρωσκεπτικιστικό -αλλά επ' ουδενί ακροδεξιό- Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο και τη Δεξιά του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Οι Ισπανοί από την πλευρά τους γύρισαν την πλάτη στη Δεξιά του πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι και ενίσχυσαν την Αριστερά, τους Πράσινους και το Podemos, το νέο σχήμα «Μπορούμε», που γεννήθηκε από το κίνημα των Αγανακτισμένων.
Οι Πορτογάλοι έδωσαν την πρωτιά στους σοσιαλιστές και τέσσερις έδρες στα δύο αριστερά σχήματα. Και οι Έλληνες στον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και οι Ιρλανδοί, που λόγω κρίσης μετριούνται ως Νότιοι, δεν πείστηκαν καθόλου από το success story του δικού τους συντηρητικού πρωθυπουργού και ενίσχυσαν το Σιν Φέιν, όχι πλέον ως ιστορικό κόμμα του αυτονομιστικού αγώνα στη Βόρεια Ιρλανδία, αλλά ως κόμμα που έδωσε τη μάχη ενάντια στη λιτότητα στο Έιρε.
Η πίεση εκ Λονδίνου
Όσο για τη νίκη του Νάιτζελ Φάρατζ στη Βρετανία, όσο εντυπωσιακή κι αν ήταν, στο ευρωπαϊκό επίπεδο απλώς θα κάνει τον δύσκολο εταίρο ήδη από τα χρόνια της Μάργκαρετ -«θέλω πίσω τα λεφτά μου»- Θάτσερ, ακόμη πιο δύσκολο. Η Βρετανία είναι εδώ και χρόνια με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω από την Ευρώπη και δεν θα κλάψουν πολλοί στη Γηραιά Ήπειρο εάν το δημοψήφισμα με το οποίο απειλεί ο -βαριά ηττημένος στις ευρωεκλογές- πρωθυπουργός της, Ντέιβιντ Κάμερον, αποβεί αρνητικό για την παραμονή της γηραιάς Αλβιώνας στην Ε.Ε.
