Η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει το μέτρο της αποτυχίας της στην Ουκρανία, όπως το δείχνει και στα κράτη μέλη της με την οικονομική πολιτική που εφαρμόζει, όπως το δείχνει και η Ιταλία με τη νέα κυβέρνηση Ρέντσι, τόνισε στην «Αυγή» η Τζουλιάνα Σκρένα, η δημοσιογράφος του «Μανιφέστο» και συγγραφέας, που συμμετέχει σήμερα ενεργά στην Επιτροπή της Ρώμης με το «ψηφοδέλτιο Τσίπρα». Είχε κρατηθεί όμηρος στον πόλεμο του Ιράκ από τους ισλαμιστές της Τζιχάντ.
Συνέντευξη στον Αργύρη Παναγόπουλο
* Πώς είδατε την κατάσταση στην Ουκρανία;
Η κατάσταση στην Ουκρανία δεν είναι καλή. Όχι ότι δεν υπήρχαν οι λόγοι για να εξεγερθεί κανείς εναντίον του καθεστώτος. Γιατί ξέρουμε τι είναι αυτοί που κυβερνούν στις περισσότερες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ. Το θέμα είναι ότι η αντιπολίτευση δεν ήταν καθόλου δημοκρατική, όπως είδαμε σε άλλες χώρες. Κυρίως γιατί ήταν οπλισμένη. Όταν υπάρχει μια ένοπλη αντιπολίτευση, δεν πιστεύω ότι έχει μεγάλες πιθανότητες να εγκαθιδρύσει μια δημοκρατία, γιατί, όταν στρατιωτικοποιείται η κοινωνία αποκλείεται στην πράξη μια διαδικασία δημοκρατικοποίησης της κοινωνίας.
Το γεγονός ότι υπήρξε και μια θρησκευτική σπέκουλα στην αντιπαράθεση μου προκάλεσε ένα είδος φόβου, γιατί μου έφερε στον νου τις εμπειρίες που έζησα σε άλλες χώρες. Όταν η θρησκεία μετατρέπεται σε αγαθό - καταφύγιο είναι πάρα πολύ επικίνδυνο.
Στην Ουκρανία μέχρι στιγμής δεν είδαμε να αναδύεται μια πραγματική εναλλακτική δημοκρατική δύναμη, γιατί ακόμη η Τιμοσένσκο είναι πολύ αυταρχική, νεποτιστική και δεν αποτελεί μια εναλλακτική λύση. Ήμουν αντίθετη στη φυλάκισή της, αλλά εκπροσωπεί και αυτή τις ολιγαρχίες.
* Πώς είδατε τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Υπάρχει η αυταπάτη σε πολλούς λαούς να βλέπουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση τις θετικές πλευρές. Είναι μια ιδεολογική τοποθέτηση και όχι μια επιλογή που ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες και καταστάσεις της Ευρώπης. Διαφορετικά θα έβλεπαν και τις αρνητικές πλευρές της.
Η Ευρώπη, έτσι όπως είναι, δεν πάει καλά και το ξέρουμε εμείς. Αυτοί επενδύουν στο γεγονός ότι η Ευρώπη μπορεί να τους εγγυηθεί την ελευθερία, αλλά οι περιορισμοί που μπορεί να τους επιβάλει η Ευρώπη μπορεί να οδηγήσουν σε επιδείνωση των πραγματικών συνθηκών ζωής των πληθυσμών τους και κυρίως των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων.
Υπάρχει μια μεγάλη αυταπάτη στην Ουκρανία. Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε φιλοευρωπαίους και φιλορώσους είναι καθαρά ιδεολογικός και δεν βασίζεται σε μια λογική κρίση που να εξετάζει την πραγματικότητα της χώρας.
Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιορίστηκε στην αντιπαράθεσή της με τις ΗΠΑ για το ποιος θα βουτήξει τη χώρα.
* Η κατάσταση θύμισε λίγο τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας;
Έμοιαζε πολύ με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Απέναντι σε αυτές τις χώρες υπάρχει μια προσπάθεια εκμετάλλευσής τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία τα τελευταία χρόνια δεν είχε μια εξωτερική πολιτική, κάτι που αποτελεί μια από τις τεράστιες ελλείψεις της, εάν εξαιρέσει κανείς τις... καταστροφικές οικονομικές πολιτικές που εφαρμόζει.
Η Ευρώπη δεν έχει μια εξωτερική πολιτική και περιορίζεται να στέλνει τους στρατούς της στις διάφορες χώρες και να μην οικοδομεί πραγματικές σχέσεις συνεργασίας, ενδιαφέρεται μόνο για τις μπίζνες του οικονομικού και του αμυντικού τομέα, δηλαδή με απαράδεκτες οικονομικές και εμπορικές συμφωνίες και τη βιομηχανία του πολέμου. Το είδαμε έκδηλα με την κρίση στην Ουκρανία.
* Στην Ιταλία έχετε μια νέα κυβέρνηση και μια νέα υπουργό Εξωτερικών...
Η νέα κυβέρνηση θα έχει μια καταστροφική πορεία από κάθε πλευρά. Σε πολλά πράγματα δεν ήμουν σύμφωνη με την Έμα Μπονίνο, αλλά τουλάχιστον πήρε πολύ ισορροπημένες αποφάσεις, όπως στη Συρία. Η Μπονίνο γνωρίζει τον κόσμο.
Σήμερα έχουμε μια υπουργό Εξωτερικών που δεν έχει καμία απολύτως εμπειρία και ιδιαίτερα σε μια τόσο μεγάλη χώρα, που θα πρέπει να αντιμετωπίσει μεταξύ άλλων σε λίγο καιρό την ευρωπαϊκή προεδρία. Δεν μπορούμε να έχουμε μια άγνωστη για υπουργό Εξωτερικών επειδή απλώς σπούδασε διεθνή πολιτική. Για να κάνεις εξωτερική πολιτική πρέπει να έχεις και κάποιο κύρος.
Ο Ρέντσι έβαλε άτομα αυτού του είδους στα υπουργεία για να φτιάξει μια ωραία εικόνα της κυβέρνησής του και γιατί θέλει να τα κάνει όλα μόνος του.
* Βλέπουμε μια αυταρχική αντίληψη της εξουσίας;
Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Δεν ακούσαμε κανέναν τους να μιλήσει για την εξωτερική πολιτική. Εδώ δεν μίλησαν για την οικονομική πολιτική. Πού θα πάει αυτή η χώρα τους επόμενους μήνες;
* Μήπως θα πρέπει να υπάρξει μια άλλη Ιταλία σε μια άλλη Ευρώπη;
Αυτή είναι η προτεραιότητα στην Ιταλία και την Ευρώπη. Στη χώρα μας ζούμε όλες τις συνέπειες της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Δεν έχω έρθει στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα, αλλά γνωρίζω πολύ καλά την καταστροφή που επέβαλαν. Εμείς έχουμε αποφύγει προς στιγμή, την ίδια κατάρρευση, αλλά ακολουθούμε τον ίδιο δρόμο. Η φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης στην Ιταλία είναι καταστροφική. Εννιά εκατομμύρια Ιταλοί δεν έχουν χρήματα για την υγεία τους. Αυτά και άλλα χειρότερα στοιχεία προμηνύουν πού οδηγείται η χώρα μας.
Εάν μάλιστα συνεχίσουμε να σεβόμαστε τους κανόνες του ισοσκελισμού του προϋπολογισμού και της μείωσης του δημοσίου ελλείμματος, θα είναι το τέλος μας. Δεν πρέπει να μπλοκάρουμε με αυτόν τον τρόπο το χρέος, αλλά να το χρησιμοποιήσουμε για να αναπτυχθούμε.
Η μόνη δυνατότητα αυτή τη στιγμή είναι να ενωθεί η Αριστερά στην Ιταλία και την Ευρώπη για να δώσουμε τη μάχη της ανοικοδόμησής της. Σήμερα οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς επανασυνδέονται με τα κινήματα και την κοινωνία των πολιτών. Με το δημοψήφισμα για το νερό ως κοινό αγαθό κινητοποιήθηκε πολύ κόσμος και το κερδίσαμε. Πρέπει να δώσουμε τη μάχη για πραγματικά προβλήματα που ζει ο κόσμος, να ενώσουμε και να κινητοποιήσουμε τους πάντες. Σήμερα αυτή η διάχυτη Αριστερά βρίσκεται όλη μαζί και προσπαθεί να δώσει μια εναλλακτική απάντηση.
Μέχρι χθες ο κόσμος έβλεπε τη διασπασμένη Αριστερά και ψήφιζε κάτι άλλο προτιμώντας τη χρήσιμη ψήφο στο Δημοκρατικό Κόμμα ή αλλού. Σήμερα το «ψηφοδέλτιο Τσίπρα» αποτελεί την πραγματικά χρήσιμη ψήφο για τους πολίτες. Είναι η ψήφος για να αλλάξουμε την Ευρώπη, που τόσο την έχουμε ανάγκη. Σήμερα πολλοί Ιταλοί που είχαν απομακρυνθεί από την πολιτική και δεν ψήφισαν έχουν μια εναλλακτική επιλογή. Με το «ψηφοδέλτιο Τσίπρα» ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτικής, κοινωνικής και κινηματικής Αριστεράς ανακτά την εμπιστοσύνη του. Το αισθανόμαστε όλοι μας στην καθημερινότητα και πρέπει να κάνουμε να το αισθανθούν όλοι και στις κάλπες.
Ποια είναι η Τζουλιάνα Σκρένα
Η Τζουλιάνα Σκρένα είναι δημοσιογράφος του «Μανιφέστο» από το 1988, συγγραφέας και πολιτικός. Υπήρξε πολεμική ανταποκρίτρια μεταξύ άλλων στην Αλγερία, τη Σομαλία και το Αφγανιστάν και ασχολήθηκε με την κατάσταση των γυναικών στις ισλαμικές χώρες.
Το 2005 την απήγαγε στη Βαγδάτη η ισλαμική οργάνωση Τζιχάντ για να απελευθερωθεί μέσα από μια δραματική προσπάθεια που κόστισε τη ζωή στον Ιταλό πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών Νικόλα Καλίπαρι, ο οποίος δολοφονήθηκε από Αμερικανούς στρατιώτες που τραυμάτισαν σοβαρά και την ίδια τη Σκρένα. Κανένας Αμερικανικός στρατιώτης δεν καταδικάστηκε για το συμβάν.
Η Σκρένα συμμετέχει σήμερα ενεργά στην Επιτροπή της Ρώμης του ψηφοδελτίου «Η άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα».
