Τους τελευταίους μήνες στη Βενεζουέλα (μας θυμίζει ο Ιγνάσιο Ραμονέ στην εφημερίδα Il Manifesto) έχουν γίνει τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις: δύο φορές προεδρικές, μετά διοικητικές και, τέλος, δημοτικές. Όλες τις κέρδισε το μέτωπο των τσαβίστας. Κανένα αποτέλεσμα δεν αμφισβητήθηκε από τις αποστολές των διεθνών παρατηρητών.
Όταν, στα τέλη της δεκαετίας του '90, ο Τσάβες έκανε την είσοδό του στην πολιτική σκηνή της Βενεζουέλας, πολλοί μειδίασαν ειρωνικά για τη «μπολιβαριανή επανάσταση» του ίντιος με τον κόκκινο μπερέ. Αλλά ο «γραφικός ίντιος» κέρδισε όλες τις εκλογές με συντριπτικές πλειοψηφίες και αντιστάθηκε στα πραξικοπήματα και στις εργοδοτικο-συνδικαλιστικές απεργίες, υποκινούμενες από την Ουάσιγκτον.
Σε 15 χρόνια η Μπολιβαριανή Δημοκρατία -η πρώτη δημοκρατία στη Λατινική Αμερική ύστερα από εκείνη της Χιλής του Αλιέντε- απέδωσε σε εκατομμύρια ανθρώπους -οι οποίοι, επειδή ήταν φτωχοί, δεν είχαν ταυτότητα- το status τoυ πολίτη και τους επέτρεψε να ψηφίσουν. Έχει διαθέσει πάνω από το 42% του κρατικού προϋπολογισμού σε κοινωνικές επενδύσεις. Έχει βγάλει πέντε εκατομμύρια ανθρώπους από τη φτώχεια. Έχει μειώσει τη βρεφική θνησιμότητα. Έχει πενταπλασιάσει τον αριθμό των εκπαιδευτικών στα δημόσια σχολεία (από 65.000 σε 350.000). Έχει δημιουργήσει έντεκα νέα πανεπιστήμια. Χορήγησε συντάξεις γήρατος σε όλους τους εργαζόμενους (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων στον τομέα της παραοικονομίας). Αυτό εξηγεί και τη λαϊκή υποστήριξη που είχε πάντα ο Τσάβες και τις πρόσφατες εκλογικές νίκες του Μαδούρο.
Γιατί, λοιπόν, οι διαμαρτυρίες, οι βίαιες διαδηλώσεις;
Ας μην ξεχνάμε (γράφει ο Ramonet) ότι η Βενεζουέλα του Τσάβες -η οποία κατέχει τα σημαντικότερα αποθέματα υδρογονανθράκων στον πλανήτη- ήταν (και θα είναι) αντικείμενο αποσταθεροποιητικών επιχειρήσεων και εχθρικών μιντιακών εκστρατειών.
Σε πρόσφατο άρθρο του ο Guardian μας θυμίζει τα εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια που έχουν δώσει οι αμερικανικές αρχές τα τελευταία 15 χρόνια στις ομάδες της αντιπολίτευσης. Απέναντι στην αδυναμία της αντιπολίτευσης να ανατρέψει εκλογικά τον τσαβισμό ανέλαβε δράση η ακροδεξιά της φράξια. Με ηγέτη τον πραξικοπηματία του 2002, Ενρίκε Λόπεζ, εφαρμόζει (γράφει ο Ramonet) τις τεχνικές ενός πραξικοπήματος χαμηλής καύσης, όπως τις περιγράφει το εγχειρίδιο του Gene Sharp.
Πρώτη φάση: Να δημιουργήσεις δυσαρέσκεια με τη μαζική αποθησαύριση των αγαθών πρώτης ανάγκης, να κάνεις να πιστέψουν στην «ανικανότητα της κυβέρνησης", να υποκινήσεις διαδηλώσεις δυσαρέσκειας.
Δεύτερη φάση: Αυτή της εξέγερσης, που εφαρμόζεται από τις 12 Φεβρουαρίου: Χρησιμοποίησε τη δυσαρέσκεια μιας μειοψηφικής κοινωνικής ομάδας (μειοψηφία φοιτητών) για να προκαλέσεις βίαιες διαδηλώσεις και συλλήψεις. Οργάνωσε διαδηλώσεις αλληλεγγύης με τους κρατούμενους. Κλιμάκωσε το επίπεδο της διαμαρτυρίας και τη βία. Διπλασίασε τη μιντιακή επίθεση με την υποστήριξη των κοινωνικών δικτύων εναντίον της κυβερνητικής καταστολής. Πίεσε τις μεγάλες ανθρωπιστικές οργανώσεις να καταδικάσουν την κυβέρνηση για υπερβολική χρήση βίας. Εξασφάλισε οι φιλικές κυβερνήσεις να εκδώσουν προειδοποιήσεις και κυρώσεις προς τις τοπικές αρχές.
Κινδυνεύει, λοιπόν, η δημοκρατία στη Βενεζουέλα; Ναι, από τους πραξικοπηματίες όλων των εποχών. Τους ίδιους που υμνούν όλοι όσοι στην Ελλάδα ζητούν κρεμάλες για τους "βίαιους" των εγχώριων διαδηλώσεων.
