Από σήμερα η Γερμανία θα έχει και πάλι κυβέρνηση, σχεδόν τρεις μήνες μετά τις εκλογές. Μια κυβέρνηση με αναμφισβήτητο αφεντικό την Άνγκελα Μέρκελ και με σοσιαλδημοκρατική σφραγίδα, καθώς οι ηττημένοι των εκλογών, οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD), αναδείχθηκαν, σε πρώτη φάση, σε νικητές των διαπραγματεύσεων για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Μάλιστα, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, έγινε πραγματικά δημόσια συζήτηση για το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης, καθώς έπρεπε να περάσει από την κρησάρα της κομματικής βάσης του SPD - διά δημοψηφίσματος. Η συζήτηση ήταν έντονα εσωστρεφής, όπως άλλωστε και η προεκλογική περίοδος, με βασικά θέματα το κατώτατο μεροκάματο, τις συντάξεις και τη διαχείριση της ενεργειακής πολιτικής. Η ευρωπαϊκή κρίση και η εξωτερική πολιτική σχεδόν απουσίαζαν, με τη διαχείριση της πρώτης να παραμένει στα χέρια του πρώην και επόμενου υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, και τη δεύτερη να περνάει στα χέρια του έμπειρου Φρανκ Βάλτερ Στάινμαϊερ.
Από σήμερα που ορκίζεται καγκελάριος η Μέρκελ, τα... ψέματα για το Βερολίνο τελειώνουν. Μετά από έξι μήνες ακινησίας -προεκλογική περίοδος, εκλογές, διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης- η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης δεν θα έχει πια τη δικαιολογία ότι δεν μπορεί να παίρνει αποφάσεις. Στην επικείμενη σύνοδο κορυφής, η Άνγκελα Μέρκελ θα είναι και πάλι «κανονική» καγκελάριος και θα πρέπει να ανοίξει τα χαρτιά της, π.χ. για την τραπεζική ένωση.
Για τις χώρες της κρίσης ο μεγάλος συνασπισμός δεν θα φέρει την... άνοιξη. Από το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας φαίνεται ότι η ευρωπαϊκή πολιτική του Βερολίνου δεν πρόκειται να αλλάξει, απλά στο δόγμα της λιτότητας θα προστεθούν κάποιες αναπτυξιακές πινελιές και ενδεχομένως κάποια νέα επιμονή σε προγράμματα για την αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων. Η όποια αλλαγή στη γερμανική γραμμή θα επιβληθεί από τα έξω, από τις πιέσεις των εταίρων και της πραγματικότητας - όπως έγινε κάθε φορά από το 2010, που η Μέρκελ απέρριπτε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο «διάσωσης» ενός κράτους - μέλους, μέχρι σήμερα.
Τα πρόσωπα και οι εκπλήξεις
Στο νέο υπουργικό συμβούλιο με καγκελάριο τη Μέρκελ και αντικαγκελάριο και υπερυπουργό Οικονομίας και Ενέργειας, τον πρόεδρο του SPD Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, λίγα είναι τα πρόσωπα χωρίς κυβερνητική εμπειρία και μάλλον λίγες οι εκπλήξεις. Η μεγαλύτερη προέκυψε σε μια καρέκλα δεύτερης κατηγορίας. Η νέα σοσιαλδημοκράτισσα υπουργός Εργασίας, Αντρέα Νάλες, κάλεσε για υφυπουργό της τον ισχυρό άνδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Γιεργκ Άσμουσεν. Το όνομα έκανε αίσθηση, καθώς ο ρόλος του Άσμουσεν στην ΕΚΤ ήταν κομβικός και κανείς δεν περίμενε ότι θα τον απαρνιόταν για τίποτε λιγότερο από το υπουργείο Οικονομικών -αν και ποτέ δεν είχε παίξει στ' αλήθεια αυτό το σενάριο. Κι όμως, ο Άσμουσεν βγήκε με μια λιτή ανακοίνωση να πει ότι αποδέχεται ευχαρίστως τη θέση του υφυπουργού, για να επιστρέψει στην οικογενειακή του εστία στο Βερολίνο -και να βλέπει καθημερινά τα μικρά παιδιά του. Αλήθεια ή ψέματα, κανείς δεν μπορεί να το πει, αλλά η μετακίνηση αυτή δίνει τροφή στα σενάρια για μια πιο σκληρή στάση της Γερμανίας στην ΕΚΤ.
Η δεύτερη, μικρότερη έκπληξη, αλλά με ισχυρά συμβολικό χαρακτήρα, είναι η επιλογή της σοσιαλδημοκράτισσας Αϊντάν Οζογκιούζ για το υφυπουργείο Μετανάστευσης, που εδρεύει στην καγκελαρία. Η Οζογκιούζ είναι η πρώτη πολιτικός με τουρκικές ρίζες που υπουργοποιείται στη Γερμανία.
Η τρίτη έκπληξη, επίσης συμβολική, είναι ότι για πρώτη φορά αναλαμβάνει το υπουργείο Άμυνας μια γυναίκα, η Χριστιανοδημοκράτισσα Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, που ακούγεται και ως επίδοξη διάδοχος της Μέρκελ. Κατά τα άλλα, εκπλήξεις που να αφορούν οποιονδήποτε κοινό θνητό τόσο στη Γερμανία όσο και στον έξω κόσμο δεν υπήρξαν. Μόνο μερικά μαγειρέματα στις κομματικές κουζίνες, που δεν πρόκειται να αλλάξουν τον... ρου της ιστορίας.
