Με οργή και θυμό οι νεόπτωχοι της ιταλικής μεσαίας τάξης έκλεισαν αυτοκινητοδρόμους, μπλόκαραν σιδηροδρομικούς σταθμούς, διαδήλωσαν στο κέντρο αρκετών πόλεων και απαιτούν να ανατρέψουν την κυβέρνηση Λέτα προσφέροντας μια ευκαιρία στην περιθωριοποιημένη Ακροδεξιά να αποκτήσει ευρύτερα κοινωνικά ερείσματα.
Το "Κίνημα της 9ης Δεκεμβρίου" ή "Κίνημα των Δίκρανων" ξεκίνησε από μια διαμαρτυρία στη Σικελία για να επεκταθεί κυρίως στον πλούσιο ιταλικό Βορρά με άξονα το Τορίνο, χωρίς όμως να έχει την αντιπολιτευτική δυναμική που του προσδίδουν επιμελώς τα μέσα ενημέρωσης του "Μεγάλου Αδελφού" (Μπερλουσκόνι) που εκδιώχθηκε από τη Γερουσία και την πολιτική.
"Το Κίνημα των Δικράνων" και ο κατακερματισμός της ιταλικής κοινωνίας διαψεύδουν τα success story των κυβερνήσεων Μόντι και Λέτα, καθιστώντας παράλληλα σαφή την έλλειψη μιας ισχυρής Αριστεράς στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, όπως υπογράμμισε στην "Αυγή" ο Μάρκο Ρεβέλι, ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και ιστορικό στέλεχος της κριτικής Αριστεράς και της πολιτικής της σκέψης.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ
* Το βιομηχανικό Τορίνο μετατράπηκε εδώ και λίγες ημέρες στο επίκεντρο του "κινήματος των Δικράνων". Πως βιώνετε το νέο φαινόμενο;
Για το Τορίνο αποτελεί ένα κοινωνικό γεγονός. Παρακολούθησα από κοντά τις διαμαρτυρίες τους. Μου έδωσαν την εντύπωση μιας εξέγερσης των φτωχών ή ακόμη καλύτερα αυτών που φτωχοποιήθηκαν. Δεν είναι οι φτωχοί που αναγνωρίζονταν από την Αριστερά στον προηγούμενο ιστορικό κύκλο. Αυτοί οι νεόπτωχοι αποτελούνται από την φτωχοποιημένη μεσαία τάξη, από μικρούς εμπόρους που πτώχευσαν, μικροβιοτέχνες που δεν μπορούν να πληρώσουν τους φόρους, πρόσκαιρα απασχολούμενους σε χειρωνακτικές εργασίες και άνεργους. Ένα φαινόμενο που είδαμε προ 10ετίας στην Αργεντινή με τις διαμαρτυρίες και το σύνθημα: "Να φύγουν όλοι".
* Σας δημιουργήθηκε η εντύπωση διείσδυσης της Ακροδεξιάς σε αυτό το κίνημα; Είδαμε αρκετά πανό και σημαίες που θυμίζουν εκδηλώσεις ακροδεξιών ομάδων...
Η παρουσία της Ακροδεξιάς είναι πολύ περιθωριακή. Η διαμαρτυρία αυτή πηγάζει από την αδυναμία των στρωμάτων αυτών που πλήττονται από την κρίση να βρουν μια εκπροσώπηση και το γεγονός ότι καμία από τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις δεν στάθηκε ποτέ στα προβλήματά τους. "Θεωρητικά" μιλώντας θα μπορούσαμε να πούμε ότι μπορεί να δοθούν "δώρο" στη Δεξιά. Δεν γεννήθηκαν όμως από την Ακροδεξιά. Σε ό,τι αφορά τους συμβολισμούς, τα πανό και τις σημαίες τους, μοιάζουν περισσότερο με οπαδούς ομάδων. Αποτελούνται από μια κοινωνική σύνθεση "άσχημη, αλλά πραγματική". "Άσχημη" γιατί δεν έχει καμία από τις παραδοσιακές μορφές της κοινωνικής δραστηριότητας και "πραγματική" γιατί δημιουργήθηκε από πραγματικά κοινωνικά προβλήματα, όπως τη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης.
* Η κατάσταση φαίνεται να θυμίζει λίγο τον Μεσοπόλεμο...
Ακριβώς. Βρισκόμαστε μπροστά στη διάλυση της μεσαίας τάξης της περιόδου της δεκαετίας του '30. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια ιστορική ευθύνη των ιταλικών αριστερών δυνάμεων, που δεν αντιπροσωπεύουν πια τα κοινωνικά στρώματα που υποφέρουν. Το στοιχείο αυτό επιτρέπει μια πιθανή ενίσχυση της Ακροδεξιάς.
