«Στην πραγματικότητα, κυρία Μέρκελ, δεν ετοιμάζετε τρίτο πακέτο για την Ελλάδα, αλλά κούρεμα», Φρανκ Βάλτερ Στάινμαϊερ, SPD.
«Δεν είπα τίποτε καινούργιο, το 2014 θα συζητήσουμε τι χρειάζεται η Ελλάδα. Η Αθήνα είναι σε καλό δρόμο, η γερμανική πολιτική είναι σωστή, το ευρώ σταθερό», Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υπουργός Οικονομικών.
«Με την πολιτική σας για τη διαχείριση της κρίσης, τσακίσατε τις κοινωνίες και τις οικονομίες της Νότιας Ευρώπης», Γκρέγκορ Γκίζι, Αριστερά.
«Κρατάτε το ρόπαλο της λιτότητας πάνω από το κεφάλι των Ελλήνων, πνίγετε κάθε δυνατότητα ανάπτυξης και τώρα ετοιμάζετε και τρίτο πακέτο, επειδή η πολιτική σας απέτυχε», Πέερ Στάινμπρικ, υποψήφιος καγκελάριος του SPD.
«Δείχνουμε αλληλεγγύη στην Ελλάδα, αλλά έναντι ανταπόδοσης. Όταν είχα πει το 2010 ‘ούτε σεντς' στους Έλληνες, εννοούσα ότι αυτό ίσχυε για όσο διάστημα δεν ήταν διατεθειμένοι να κάνουν μεταρρυθμίσεις», Άνγκελα Μέρκελ, καγκελάριος.
«Με τον τρόπο σας, κυρία Μέρκελ, εξυβρίζετε μια χώρα, η οποία έχει καταφέρει πάρα πολλά, με πολλές θυσίες», Κάτριν Γκέρινγκ - Έκχαρντ, Πράσινη.
Αυτό είναι ένα ποτ πουρί από τα όσα είπαν χθες για την Ελλάδα οι ηγεσίες των γερμανικών κομμάτων στην τελευταία συνεδρίαση της Βουλής αυτή την κοινοβουλευτική περίοδο. Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές της 22ας Σεπτεμβρίου, η συνεδρίαση είχε έντονα προεκλογικό χαρακτήρα, με μια κυρίαρχη σύγκρουση: Η μεν Μέρκελ και οι εταίροι της βγήκαν να ευλογήσουν τα γένια τους και να πουν ότι όλα πάνε καλά, ότι η Γερμανία είναι σε άριστη κατάσταση κι ότι αυτή η κυβέρνηση διορθώνει τα λάθη του παρελθόντος, ακόμη και στο θέμα της Ευρωζώνης. Η δε αντιπολίτευση κατηγόρησε την καγκελάριο ότι κινείται με τον αυτόματο πιλότο, ότι δεν κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Γερμανία τώρα που έχει λεφτά κι ότι κάνει ολέθρια λάθη στη διαχείριση της ευρωκρίσης, τα οποία για την ώρα πληρώνουν οι άλλες χώρες, αλλά σύντομα θα χτυπήσουν και την πόρτα της Γερμανίας.
Ήταν μια συζήτηση γεμάτη αριθμούς, που η κάθε πλευρά τους διάβαζε εντελώς διαφορετικά. Ο κυρίαρχος αριθμός ήταν τα επτά εκατομμύρια των εργαζόμενων στη Γερμανία που δεν μπορούν να ζήσουν από τη δουλειά τους. «Τουλάχιστον δεν είναι άνεργοι», ήταν η ανάγνωση των κυβερνητικών κομμάτων. «Είμαστε μια πλούσια χώρα με περισσότερη επισφαλή εργασία από την Ελλάδα και την Ισπανία κι αυτό είναι απαράδεκτο», ήταν η ανάγνωση της Αριστεράς. «Χωρίς θέσπιση κατώτατου μεροκάματου οδηγείτε την κοινωνία σε διχασμό και τη χώρα στον τοίχο», ήταν το -αθέλητα- κοινό μέτωπο Σοσιαλδημοκρατών, Πράσινων και Αριστεράς.
Σ' αυτή τη συζήτηση η Ελλάδα ήταν ένα ακόμη παράδειγμα διπλής ανάγνωσης. Για την Μέρκελ είναι η απόδειξη ότι κάνει το παν για να σταθεροποιήσει το ευρώ. Αφενός δείχνει αλληλεγγύη, λέει, αφετέρου πιέζει για μεταρρυθμίσεις, χωρίς τις οποίες η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια της. Μάλιστα, δηλώνει ότι έρχεται να μαζέψει τα λάθη των προηγούμενων, των Σοσιαλδημοκρατών και των Πράσινων της κυβέρνησης Σρέντερ, που έβαλαν ως μη όφειλαν την Ελλάδα στο ευρώ, ενώ ήταν οι πρώτοι που παραβίασαν το Σύμφωνο Σταθερότητας, τινάζοντας στον αέρα την αξιοπιστία της Ευρωζώνης.
Για τους Σοσιαλδημοκράτες πάλι -οι οποίοι, σημειωτέον, στήριξαν με την ψήφο τους όλες τις αποφάσεις της Μέρκελ για την ευρωκρίση-, η Μέρκελ τα έκανε θάλασσα κι αυτό φαίνεται από την αναγκαιότητα να υπάρξει και τρίτο πακέτο στήριξης για την Ελλάδα. Αφού μάλλον είναι αναπόφευκτο, λένε, αυτό θα πρέπει να έχει αναπτυξιακό χαρακτήρα, εφόσον η Ελλάδα και ο Νότος συνολικά δεν αντέχουν άλλη λιτότητα. Άλλωστε, χωρίς ανάπτυξη, πώς θα μπορέσουν οι Έλληνες να πληρώσουν τα χρεωστούμενα;
Επιπλέον, η γερμανική κυβέρνηση θα πρέπει να πάψει επιτέλους να σώζει τράπεζες -γερμανικές και ξένες- με τα λεφτά των φορολογουμένων, οι τράπεζες πρέπει στο μέλλον να σώζουν τον εαυτό τους με τα λεφτά των μετόχων τους.
Η διαφορετική φωνή χθες στη Βουλή ήταν αυτή του Γκρέγκορ Γκίζι από το κόμμα της Αριστεράς. «Ευτυχώς που υπάρχουμε κι εμείς, η μοναδική αντιπολιτευτική φωνή στο Κοινοβούλιο και στο θέμα της ευρωκρίσης. Ευτυχώς που εμείς αντιδρούμε και υποχρεώνεστε να συζητήσετε». Για τον Γκίζι, η βοήθεια προς την Ελλάδα θα πρέπει να δίνεται «για να τη στήσει πάλι στα πόδια της», ενώ βεβαίως πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη και οι πλούσιοι Έλληνες.
