Μόλις λίγες ώρες αφότου απειλούσε να εξαλείψει από προσώπου γης τον πολιτισμό μιας χώρας 90 εκατομμυρίων ανθρώπων, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά την αναστολή των αμερικανικών βομβαρδισμών για δύο εβδομάδες, παρουσιάζοντας -όπως ήταν αναμενόμενο ότι θα έκανε- την εξέλιξη ως προσωπική διπλωματική και στρατηγική του επιτυχία.
Ο Αμερικανός πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη «πετύχει και ξεπεράσει όλους τους στρατιωτικούς τους στόχους» και ότι βρίσκονται πλέον πολύ κοντά σε μια οριστική συμφωνία με την Τεχεράνη.
Πίσω από τις θριαμβολογίες και τους κομπασμούς, ωστόσο, εξακολουθεί να αιωρείται το θεμελιώδες ερώτημα: Πώς μπορεί να παρουσιάζεται ως νίκη μια έκβαση που αφήνει ανεκπλήρωτο το σύνολο σχεδόν των βασικών στόχων που ο ίδιος ο Τραμπ είχε θέσει πριν από τη σύγκρουση;
Γιατί η εικόνα που προκύπτει μοιάζει λιγότερο με επικράτηση και περισσότερο με την προσπάθεια ενός ηγέτη να βρει διέξοδο από μια κρίση την οποία ο ίδιος προκάλεσε και στην οποία είχε εγκλωβιστεί. Ο Τραμπ ζητούσε εδώ και εβδομάδες την «άνευ όρων παράδοση» του Ιράν. Στη θέση της, όμως, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί τώρα την εμφανώς αγχώδη προσπάθεια του Λευκού Οίκου να επιβάλει το δικό του αφήγημα για την εκεχειρία.
Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε το CNN, η ιρανική πλευρά θεωρεί ότι η Ουάσιγκτον αποδέχθηκε ως βάση συζήτησης το σχέδιο 10 σημείων της Τεχεράνης που ήδη παρουσιάζει τη συμφωνία ως δική της επιτυχία. Η αντίδραση του Αμερικανού προέδρου ήταν σχεδόν πανικόβλητη.
Με νέα ανάρτηση του στο Truth Social, επιτέθηκε δημοσίως στο αμερικανικό δίκτυο, χαρακτήρισε το ρεπορτάζ «απάτη» και απείλησε ακόμη και με διώξεις. Η οξύτητα της αντίδρασης πρόδωσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την πολιτική ανησυχία ότι μπορεί τελικά να διαμορφωθεί μια εντελώς διαφορετική εικόνα για την έκβαση της σύγκρουσης από αυτή που προβάλλει ο Λευκός Οίκος. Και το πρόβλημα για τον Τραμπ είναι ότι τα αντικειμενικά δεδομένα δεν υποστηρίζουν τη δική του εκδοχή. Το Ιράν απορρόφησε για περίπου 40 μέρες 13.000 στοχευμένα πλήγματα από δύο από τις φονικότερες πολεμικές μηχανές του πλανήτη και συνέχισε να αντεπιτίθεται.
Το καθεστώς παραμένει στη θέση του χωρίς να έχει υποστεί την κατάρρευση ή την αποσταθεροποίηση που πολλοί στην Ουάσιγκτον και ιδίως στο Τελ Αβίβ προέβλεπαν. Το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου που αποτέλεσε βασική αιτιολόγηση για την αμερικανική επίθεση δεν έχει απομακρυνθεί ούτε τεθεί υπό διεθνή έλεγχο. Το πυραυλικό πρόγραμμα που σύμφωνα με ανακοινώσεις του Πενταγώνου είχε σχεδόν εξαλειφθεί από τις πρώτες κιόλας μέρες του πολέμου συνέχιζε μέχρι τελευταία στιγμή να λειτουργεί με βασική απόδειξη τις επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ και των συμμάχων των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο. Και το κυριότερο: Τα στενά του Ορμούζ παραμένουν υπό τον έλεγχο των Φρουρών της Επανάστασης που «θα καθορίζουν ποιος θα διέρχεται», όπως αναφέρει και η τελευταία ανακοίνωση του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών, Αμπάς Αραγκτσί.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο Αμερικανός πρόεδρος όχι μόνο δεν εξασφάλισε τις στρατηγικές δεσμεύσεις που είχε παρουσιάσει ως αναγκαίες προϋποθέσεις για τον τερματισμό των επιθέσεων αλλά αποδέχεται μια έστω και προσωρινή αποκλιμάκωση χωρίς ουσιαστική μεταβολή των συσχετισμών που οδήγησαν εξαρχής στη σύγκρουση.
Και κάτω από αυτές τις συνθήκες, η επιμονή του Τραμπ να μιλά για θρίαμβο μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακή διαχείριση. Και το πραγματικό ερώτημα είναι αν ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να πείσει ακόμα και το διχασμένο πια πολιτικό του ακροατήριο στις ΗΠΑ ότι πρόκειται πράγματι για επιτυχία αντί για αναγκαστική υποχώρηση βαφτισμένη, για ακόμη μία φορά, ως νίκη.
