Δεν χρειάστηκε να περάσει παρά μόνο μία εβδομάδα για να καταλάβουμε την ουσία του αποτελέσματος των ευρωεκλογών. Η ενίσχυση της Δεξιάς σε όλες της τις εκφάνσεις δημιουργεί νέα δεδομένα, τα οποία οι εκπρόσωποί της θα επιδιώξουν να εκμεταλλευτούν από την πρώτη στιγμή κιόλας. Αυτό είχε βεβαίως ως αποτέλεσμα να μην δικαιωθούν οι προσδοκίες για μια γρήγορη συμφωνία των πολιτικών ομάδων που εκπροσωπούνται στην Ε.Ε.
Ηδη από την πρώτη συνάντηση των ηγετών στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο φάνηκε ξεκάθαρα ότι τόσο οι Χριστιανοδημοκράτες όσο και οι πιο Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές (ECR), όπως αυτοαποκαλούνται οι εθνολαϊκιστές, θα έχουν στο εξής αυξημένες απαιτήσεις. Τώρα το παζάρι θα συνεχιστεί μέχρι την επόμενη σύνοδο, στις 27-28 Ιουνίου, και το ερώτημα είναι πόσο ευέλικτη θα αποδειχτεί η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πόσο υποχωρητικοί μπορεί να γίνουν οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Φιλελεύθεροι του Renew και πόσο προτίθενται να τραβήξουν το σχοινί οι Συντηρητικοί της Μελόνι αλλά και οι εκτός ομάδων, όπως το Fidesz, το κόμμα του Βίκτορ Όρμπαν, που παραμένει προς το παρόν στους «μη εγγεγραμμένους».
Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας ετοιμάζεται να αναλάβει την προεδρία από την 1η Ιουλίου μάλλον περιπλέκει τα πράγματα. Όπως επίσης τα περιπλέκει και το γεγονός ότι η ομάδα ECR από τα μέσα της εβδομάδας είναι και επισήμως η τρίτη ισχυρότερη στο Ευρωκοινοβούλιο με 83 έδρες, ξεπερνώντας το Renew, που έμεινε στις 74. Και μάλιστα αυτό χωρίς να υπολογίσει κανείς και τους βουλευτές του Fidesz, που δεν έχουν ακόμα κατασταλάξει...
Ολοι ζητούν περισσότερα
Η εξέλιξη αυτή έχει ως αποτέλεσμα να αμφισβητείται ανοιχτά από τη Μελόνι αλλά και από τον Όρμπαν η επιλογή της Εσθονής Κάγια Κάλλας για τη θέση της εκπροσώπου της Ε.Ε. για θέματα εξωτερικής πολιτικής, διαδόχου δηλαδή του Ζοζέπ Μπορέλ. Θεωρητικά η φιλελεύθερη πολιτικός θα «καπάρωνε» το αξίωμα αν η ομάδα της παρέμενε τρίτη, όμως τώρα τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Από την άλλη, το να δοθεί αυτό το αξίωμα σε κάποιον προερχόμενο από την ομάδα ECR μάλλον ως μαύρο χιούμορ θα μπορούσε να εκληφθεί.
Είναι ένα ερώτημα λοιπόν τι είδους συμβιβασμός μπορεί να βρεθεί εδώ. Ένα άλλο ερώτημα είναι γιατί το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) ήταν αυτό που πρώτο μπλόκαρε τη σχετική διαδικασία όταν ζήτησε να μοιραστεί στα δύο η θητεία του προέδρου του Συμβουλίου (διαδόχου του Σαρλ Μισέλ), για την οποία προοριζόταν ο Πορτογάλος σοσιαλδημοκράτης Αντόνιο Κόστα. Η απαίτηση αυτή άνοιξε την όρεξη και των δεξιότερων πολιτικών ηγετών, που ξαφνικά χαρακτηρίζουν τον κύριο Κόστα πολύ «ελαφρύ» στις απόψεις του για το Μεταναστευτικό. Συνολικά όμως πολιτικοί που αισθάνονται ενισχυμένοι, όπως η Τζόρτζια Μελόνι, ζητούν να δουν ένα πιο «οικείο» για τους ίδιους πολιτικό πρόγραμμα, πιο συντηρητικό δηλαδή, με το επιχείρημα ότι η νέα Κομισιόν θα πρέπει να λάβει υπόψη της τη λαϊκή ετυμηγορία της 9ης Ιουνίου.
Οπότε το παζάρι συνεχίζεται, με τη Φον ντερ Λάιεν να προσπαθεί να βρει εκείνο το μείγμα που θα της εγγυηθεί την επανεκλογή της χωρίς μακροχρόνια δράματα, δίνοντας υποσχέσεις και κλείνοντας συμφωνίες. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Οι μέθοδοι δεν έχουν αλλάξει. Αυτό που σίγουρα άλλαξε είναι το κέντρο βάρους της Ε.Ε., που πλέον μετακομίζει σε πιο συντηρητικές θέσεις.
