Η ορκωμοσία του Γκάμπριελ Μπόριτς στη θέση του Προέδρου της Χιλής αποτέλεσε μια μεγάλη στιγμή για τις προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις της χώρας του και όχι μόνο. Πέρα από τον συμβολισμό να αναλάβει το αξίωμα του Σαλβαδόρ Αλιέντε και την ιστορική νίκη του έναντι του ακροδεξιού Χοσέ Αντόνιο Καστ, η ορκωμοσία του Μπόριτς ενίσχυσε τις φιλοδοξίες της προοδευτικής Λατινικής Αμερικής να δει τον Γκουστάβο Πρέτο και τον Λούλα Ντα Σίλβα να εκλέγονται στο αμέσως επόμενο διάστημα Πρόεδροι στη Κολομβία και τη Βραζιλία αντιστοίχως, κερδίζοντας τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις σε δύο βασικές χώρες όπου άσκησαν την καταστροφική τους πολιτική τα τελευταία χρόνια.
Η κυβέρνηση του Μπόριτς αποτέλεσε την πρώτη κυβέρνηση της χώρας με τις γυναίκες να είναι πλειοψηφία, με 14 υπουργούς γυναίκες και 10 υπουργούς άνδρες, ενώ εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι τα μέλη της απαρτίζονται κυρίως από νεαρά άτομα. Οι άμεσοι στόχοι του Μπόριτς είναι η ολοκλήρωση των διαδικασιών για την ψήφιση του νέου δημοκρατικού συντάγματος της χώρας, η μάχη για τη μείωση των ανισοτήτων, μια δίκαιη φορολογική μεταρρύθμιση και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που θα συμπληρωθεί με δομικές αλλαγές στη λειτουργία των σωμάτων ασφαλείας, με αιχμή τους καραμπινιέρος, που ευθύνονται για την απώλεια της όρασης σε 35 πολίτες από το ένα μάτι, τον τραυματισμό άλλων 425 στα μάτια και τον τραυματισμό άλλων 2.100 πολιτών από πυροβολισμούς κατά τη διάρκεια των μαζικών διαδηλώσεων εναντίον της οικονομικής πολιτικής του Πινιέρα.
Στην κυβέρνηση του Μπόριτς, εκτός από τα τρία κόμματα του Πλατιού Μετώπου και το ΚΚ της Χιλής, συμμετέχει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, με την εγγονή τού Σαλβαδόρ Αλίεντε, Μάγια Φερνάντες, ενώ το γεγονός ότι ο συνασπισμός της Αριστεράς έχει μια σχετικά μικρή παρουσία στο Κοινοβούλιο οδήγησε ήδη σε πρωτοφανείς για την ιστορία της χώρας συμβιβασμούς, όπως την εκλογή του προέδρου της Βουλής από 11 κόμματα και της εναλλαγής άλλων πέντε προέδρων στην εξαετή θητεία της, ενώ στη Γερουσία εκλέχθηκε πρόεδρος ο σοσιαλιστής Άλβαρο Ελιθάλδε με 35 υπέρ, έναντι των 14 ψήφων του δεξιού υποψηφίου και μιας αποχής.
