Η 24η Φεβρουαρίου θα περάσει στην Ιστορία ως η ημέρα που η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία γκρέμισε όλες τις βεβαιότητες της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέσα σε τρία 24ωρα ο Σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Σολτς -δεμένος στην παράδοση της Ostpolitik και επικεφαλής μιας κυβέρνησης με τη συμμετοχή των Πράσινων, που διαμορφώθηκαν από την παράδοση του κινήματος ειρήνης- αποφάσισε να ρίξει 100 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο για την ενίσχυση των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων. Και, παρά τις κατηγορηματικές δηλώσεις περί του αντιθέτου, αποφάσισε να στείλει οπλισμό στην Ουκρανία.
Δεν είναι μόνο η γερμανική νομοθεσία που απαγορεύει την αποστολή όπλων σε εμπόλεμη περιοχή - άλλωστε αυτή είχε πάντοτε παραθυράκια που επέτρεπαν εξαγωγές όπλων στην Τουρκία, την Αίγυπτο ή τη Σαουδική Αραβία, για παράδειγμα. Είναι και ότι η Ουκρανία μετράει πάνω από 7 εκατομμύρια νεκρούς από τον ναζισμό. Γι’ αυτό, ακόμη και οι ανοιχτοί στις πολεμικές μπίζνες Φιλελεύθεροι, καθώς κι ο νέος αρχηγός των Χριστιανοδημοκρατών Φρίντριχ Μερτς, επέμεναν μέχρι τις 23 Φεβρουαρίου ότι δεν πρέπει να σταλούν γερμανικά όπλα στην Ουκρανία. Το πρωί της 24ης όλα άλλαξαν. Απότομα - και κόντρα στην πολιτική παράδοση των μικρών βημάτων του SPD ή των βασανιστικών ζυμώσεων των Πράσινων.
Στο Βερολίνο δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη κανείς τι ακριβώς σημαίνει αυτή η στροφή 180 μοιρών - και με εξαίρεση το κόμμα της Αριστεράς, που θεωρεί ότι το αξιόμαχο του γερμανικού στρατού δεν αποτελεί απαραίτητα εγγύηση για την ειρήνη, κανείς δεν φαίνεται να έχει αντιρρήσεις. Το κυρίαρχο συναίσθημα είναι μούδιασμα - κι όσο συνεχίζεται η ρωσική εισβολή, το μούδιασμα δεν θα υποχωρεί.
Αλλά ούτε οι εταίροι της Γερμανίας το έχουν συνειδητοποιήσει, ούτε καν ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν, που επέμενε στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής άμυνας κι έβλεπε πρώτα τη Μέρκελ και μετά τον Σολτς να φρενάρουν τα όνειρά του. Άλλωστε δεν είναι σαφές σε ποιο πλαίσιο θα υλοποιηθεί η τεράστια επένδυση στον γερμανικό στρατό - και πόσο ευρωπαϊκό θα είναι αυτό. Πάντως, δυτικά του Ρήνου, δεν έχουν ξυπνήσει οι φόβοι του γερμανικού παρελθόντος - κανείς δεν αντιμετωπίζει τον Σολτς ως δυνάμει... πολεμοχαρή. Κι όσοι έχουν στοιχειώδη εικόνα του σημερινού γερμανικού στρατού θεωρούν ότι θα χρειαστεί πολλά χρόνια κι ακόμη περισσότερα δισεκατομμύρια για να αποκτήσει ελικόπτερα που θα πετάνε και όπλα που θα λειτουργούν στον καύσωνα ή τον πάγο.
Με τη στροφή της κυβέρνησης Σολτς, οι περισσότεροι Γερμανοί σχολιαστές θεωρούν ότι η μεταπολεμική Γερμανία “ενηλικιώθηκε”. Κι ότι η ενηλικίωση αυτή θα είναι επώδυνη για τη γερμανική κοινωνία και οικονομία, που είχαν καλομάθει στην προστασία των Αμερικανών και τη φθηνή ενέργεια των Ρώσων.
