"Η Δεξιά προσπαθεί να ξαναβάλει το νερό πίσω στο φράγμα. Με την απορρύθμιση, τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών και τις μειώσεις φόρων κατάφερε να αναστηλώσει μια οικονομία ακραίας ανισότητας, όχι όμως και μια κοινωνία πλήρως αφοσιωμένη σε αυτήν την ανισότητα"
Το συντηρητικό πλήθος είναι εξαγριωμένο. Παντού, σ’ όλο τον δυτικό κόσμο. Μαζί και στο κομμάτι του εκείνο που έχει μετατραπεί σε "Δύση". Δείχνει τον θυμό του, εκδηλώνει την οργή του, εκφράζει την αποστροφή του. Ό,τι πραγματικά ή δυνητικά απειλεί τους ιερούς βωμούς του. Πρωταγωνιστούν ο φόβος και η απώλεια του ελέγχου. Ο φόβος ότι η καθεστηκυία τάξη θα ανατραπεί και θα επικρατήσει η νεωτερική ζούγκλα.
Αλλά πλέον η παράδοση συντρίβεται από την ανατροπή. Οι δοξασίες από τον ορθολογισμό. Τα fake news από τη βιωματική αλήθεια.
Μπορεί οι "θεματοφύλακες" της δυτικής κοσμοθεωρίας, ο ορθολογισμός του Διαφωτισμού και η Βιομηχανική Επανάσταση να ευθύνονται για το βαθύ τραύμα στην ελκυστική υπόσχεση των "εναλλακτικών" αφηγήσεων, αλλά η ατέρμονη διαδικασία αποδόμησης - αναδόμησης είναι εκείνη που κατάφερε τη χαριστική βολή στον κόσμο όπως τον γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.
Οι βεβαιότητες εξανεμίζονται, η εμπιστοσύνη κλονίζεται, η ελπίδα χάνεται. Και την ίδια ώρα οι θεωρίες συνωμοσίας προσφέρουν μια εύχρηστη πυξίδα στους αδαείς που προσπαθούν να προσανατολιστούν, καθώς οι ίδιες οι δημοκρατίες έχουν να επιδείξουν μυριάδες παρασπονδίες και καταχρήσεις από τις διαπλεκόμενες και διεφθαρμένες ελίτ τους.
Είναι εν μέρει οι ίδιες θεωρίες που "βλέπουν" την ευρωπαϊκή ταυτότητα να απειλείται και να γίνεται μουσειακό έκθεμα, που κραυγάζουν ενάντια στις επιτακτικές αναθεωρήσεις της θεσμικά διαστρεβλωμένης και μονόπλευρης αμερικανικής ιστορίας, που νιώθουν να απειλούνται από το ξένο και το διαφορετικό.
Στα παρασκήνια της Ιστορίας, η σκοτεινή αντανάκλαση της μόνιμης πάλης ανάμεσα στην παραδοσιοκρατία και τον εκσυγχρονισμό, τον ατομισμό και τον κοινοτισμό, το δίκαιο του αίματος και το δίκαιο του λόγου, γίνεται το εφαλτήριο για τους "μεγάλους αγώνες" της δήθεν εθνικής και λαϊκής "απελευθέρωσης", της αυτοδιάθεσης και του αυτοπροσδιορισμού. Της ψευδεπίγραφης υπεράσπισης των συνταγματικών ελευθεριών.
Κάπου εκεί θα συναντηθούν όλοι οι αρνητές της αλλαγής. Αλλά είναι πλέον μια μειονότητα...
Αποκαθήλωση και αντικατάσταση
"Όλοι αυτοί οι θυμωμένοι λευκοί άνδρες με τους πυρσούς στα χέρια που φώναζαν στο Σάρλοτσβιλ το 2017 ‘δεν θα μας αντικαταστήσετε’ καθώς προσπαθούσαν να υπερασπιστούν το άγαλμα του στρατηγού των Νοτίων Ρόμπερτ Λι, βρίσκονταν στη λάθος πλευρά των γεγονότων, αλλά η αίσθησή τους της δρομολογημένης αντικατάστασης μιας κυρίαρχης αντίληψης δεν ήταν διόλου λανθασμένη" γράφει η οξυδερκής αρθρογράφος του Guardian Ρεμπέκα Σόλνιτ.
Στο άρθρο της με τίτλο "Γιατί οι δεξιοί είναι τόσο θυμωμένοι" εξηγεί τους λόγους. Συμπυκνώνονται στην απλή διαπίστωση ότι ο θυμός τους πηγάζει από την αίσθηση ότι δεν μπορούν να αποφύγουν την κοινωνική αλλαγή, τη σαρωτική ανατροπή που επέρχεται στις νόρμες και τις συμβάσεις της δυτικής κοινωνίας.
"Οι λευκοί δεν αντικαθίστανται, αλλά από πολλές απόψεις είναι η ιστορία και η κοινωνία της λευκής υπεροχής που βρίσκεται σε φάση αντικατάστασης. Αυτό που συμβαίνει ξεπερνά κατά πολύ τα όποια μνημεία. Η αποκαθήλωση των αγαλμάτων σηματοδοτεί την απόρριψη των παλιών εκδοχών για το ποιοι είμαστε και τι εκτιμούμε, αλλά αυτές οι εκδοχές και οι αξίες έχουν μεγαλύτερη σημασία όταν αφορούν στην καθημερινή ιδιωτική και δημόσια ζωή".
"Έχουμε απομακρυνθεί μόλις μερικές δεκαετίες από έναν πολιτισμό υπό τον οποίο η σωματική τιμωρία των παιδιών από γονείς και δασκάλους ήταν ένας αδιαμφισβήτητος κανόνας, υπό τον οποίο η ενδοοικογενειακή βία και ο συζυγικός βιασμός θεωρούνταν προνόμιο του συζύγου και η σύζυγος παραδιδόταν στην οικονομική εξάρτηση του γάμου.
Έναν πολιτισμό υπό τον οποίο πολλές μορφές ανισότητας και αποκλεισμού ελάχιστα είχαν αμφισβητηθεί, πόσο μάλλον εγκαταλειφθεί, ενώ πολύ λίγοι αμφισβητούσαν την ορθότητα μιας μικρής μειονότητας -διότι οι λευκοί άνδρες ήταν πάντα μειονότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες- που κατείχε σχεδόν όλη την εξουσία σε επίπεδο πολιτικής, κοινωνίας, οικονομίας, πολιτισμού. Έναν πολιτισμό υπό τον οποίο ο διαχωρισμός και ο αποκλεισμός ήταν διάχυτοι και νόμιμοι, οι αυτόχθονες της Αμερικής είχαν ξεγραφτεί από την Ιστορία και υπήρχαν ελάχιστες ρυθμίσεις, προστασία και ευαισθητοποίηση για το περιβάλλον".
"Ας αναλογιστούμε πόσο διαφορετικό ήταν το παρελθόν για να αναγνωρίσουμε πόσα άλλαξαν" σημειώνει η Σόλνιτ παραθέτοντας, ως παραδείγματα, τους ιστορικούς νόμους για τα πολιτικά δικαιώματα της δεκαετίας του 1960 και την αναγνώριση, το 2015, από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ δικαιωμάτων για τα ομόφυλα ζευγάρια ισότιμων μ’ εκείνα που ισχύουν για τα ετερόφυλα.
"Η Δεξιά προσπαθεί να ξαναβάλει το νερό πίσω στο φράγμα. Με την απορρύθμιση, τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών και τις μειώσεις φόρων κατάφερε να αναστηλώσει μια οικονομία ακραίας ανισότητας, όχι όμως και μια κοινωνία πλήρως αφοσιωμένη σε αυτήν την ανισότητα".
"Κατόρθωσαν να ψηφίσουν νόμους σε πολιτειακό επίπεδο κατά του δικαιώματος ψήφου και της αναπαραγωγικής ελευθερίας, αλλά δεν κατόρθωσαν να σπρώξουν το συλλογικό φαντασιακό πίσω στο 1960 ή το 1920 ή εκεί που εξαντλείται η αντίληψή τους για την εποχή που η Αμερική ήταν μεγάλη. Μπορούν να κερδίσουν τις μάχες, αλλά δεν πιστεύω ότι τελικά θα κερδίσουν τον πόλεμο".
Το μεταμορφωτικό "εμείς"
"Ενώ η Δεξιά έχει γίνει πολύ πιο ακραία και μετρά σήμερα δεκάδες εκατομμύρια αφοσιωμένους πιστούς, μεταμορφώνεται σταδιακά σε μια μειονοτική αίρεση. Αυτό έδωσε ώθηση στον απεγνωσμένο αγώνα της να ανατρέψει το αποτέλεσμα ελεύθερων και δίκαιων εκλογών, καθώς και άλλες δημοκρατικές διαδικασίες.
Οι λευκοί χριστιανοί, που αποτελούσαν το 80% του πληθυσμού των ΗΠΑ το 1976, αντιστοιχούν σήμερα στο 44%. Οι μιγάδες και οι μη λευκοί γίνονται γρήγορα η πλειονότητα. Σε θέματα όπως το κλίμα οι έγχρωμοι άνθρωποι είναι πολύ πιο προοδευτικοί. Αν κατορθώσουμε να τα βγάλουμε πέρα με την τεράστια αντίδραση της παρούσας στιγμής, οι προοπτικές είναι εκθαμβωτικές".
"Εμείς -ένα μεταμορφωτικό ‘εμείς’- κοσκινίζουμε τον παλιό και χτίζουμε τον νέο κανόνα. Πέρα από αυτό βρίσκεται η μετατόπιση της κοσμοθεωρίας από την ατομικότητα του υπερκαπιταλισμού και του κοινωνικού δαρβινισμού στην αναγνώριση του φυσικού και του κοινωνικού κόσμου ως ορχηστρών ανεξαρτησίας και επιβίωσης μέσω μιας αναγκαίας συνεργατικής και ‘κοπερατίστικης’ επιχείρησης.
Οι κλάδοι της επιστήμης από τη νευροψυχολογία έως τα οικονομικά έχουν αλλάξει τις αντιλήψεις μας για το ποιοι είμαστε, τι λειτουργεί και τι έχει σημασία στον κόσμο. Η κλιματική αλλαγή είναι πρώτα απ' όλα μια κρίση, αλλά είναι επίσης μια υπενθύμιση ότι ο κόσμος αποτελεί μια συλλογή αλληλοσυνδεόμενων συστημάτων".
"Η γέννηση μπορεί να είναι βίαιη και επικίνδυνη και μερικές φορές ο ένας ή ο άλλος από τους δύο εμπλεκόμενους πεθαίνει. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση για το τι πρόκειται να έρθει και η σκιά του κλιματικού χάους επικρέμεται όλων. Δεν έχουμε χρόνο να οικοδομήσουμε μια καλύτερη κοινωνία πριν αντιμετωπίσουμε αυτή την κρίση, αλλά είναι σαφές ότι η απάντηση σε αυτήν την κρίση είναι η οικοδόμηση μιας τέτοιας κοινωνίας".
