Η παραγωγή εμφιαλωμένου νερού είναι πλέον μια παγκόσμια βιομηχανία τεράστιου τζίρου. Μόνο στις ΗΠΑ η αξία της υπολογίζεται να εκτοξευθεί στα 334 δισεκατομμύρια δολάρια έως το 2023, από 185 που είχε αποτιμηθεί το 2015.
Η ζήτηση για εμφιαλωμένο νερό αυξάνεται σταθερά την τελευταία δεκαετία, ειδικά στον αναπτυγμένο κόσμο, τροφοδοτούμενη από τις ανησυχίες για την υγεία που εγκυμονεί το νερό των υδροδοτικών δικτύων αλλά και από την τάση για κατανάλωση προϊόντων ευεξίας. Η αλλαγή τρόπου ζωής στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον, η προτίμηση για πόσιμο νερό πλούσιο σε βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία, αλλά και η ευκολία διάθεσης και η “φορητότητα” του εμφιαλωμένου νερού είναι μερικοί από τους παράγοντες που κρατούν σε σταθερά ανοδική πορεία την αγορά του.
Ωστόσο, το κόστος της παραγωγής του για το περιβάλλον κάθε άλλο παρά αμελητέο είναι. Ο αντίκτυπος στους φυσικούς πόρους του νερού του πλαστικού μπουκαλιού είναι 3.500 φορές υψηλότερος απ' ό,τι του νερού της βρύσης (!), διαπιστώνουν πλέον οι επιστήμονες προκαλώντας έκπληξη και αμηχανία στην κοινή γνώμη.
Η σχετική έρευνα, η πρώτη στο είδος της, εξέτασε τον αντίκτυπο της παραγωγής εμφιαλωμένου νερού στη ευρύτερη περιοχή της Βαρκελώνης, όπου η κατανάλωσή του γίνεται όλο και πιο δημοφιλής τα τελευταία χρόνια παρά τις βελτιώσεις στην ποιότητα του πόσιμου νερού του δικτύου.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Guardian, η έρευνα που έγινε από επιστήμονες του Ινστιτούτου για την Παγκόσμια Υγεία (ISGlobal) διαπίστωσε ότι εάν ο όλος ο πληθυσμός της πόλης έπινε εμφιαλωμένο νερό, αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα 3.500 φορές υψηλότερο κόστος για την εξόρυξη πόρων απ' ό,τι αν έπιναν όλοι νερό του δικτύου. Το κόστος αυτό θα έφτανε ετησίως τα 70,82 εκατομμύρια ευρώ!
Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι ο αντίκτυπος του εμφιαλωμένου νερού στα οικοσυστήματα είναι 1.400 φορές υψηλότερος από εκείνον του νερού της βρύσης.
Μεταξύ των συμπερασμάτων της έρευνας είναι και ότι η μείωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από τον περιορισμό της παραγωγής εμφιαλωμένου νερού αντισταθμίζει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου της ουροδόχου κύστης που σχετίζεται με το πόσιμο νερό της βρύσης. Ως γνωστόν, η διαδικασία επεξεργασίας του πόσιμου νερού με χλώριο δημιουργεί χαμηλά επίπεδα οργανικών υποπροϊόντων όπως το τριαλομεθάνιο (ΤΗΜ), το οποίο έχει συσχετιστεί με υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου της ουροδόχου κύστης, ωστόσο τα επίπεδα THM στο πόσιμο νερό ρυθμίζονται στο πλαίσιο των κανόνων της Ε.Ε.
Η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, η ερευνήτρια του ISGlobal Κριστίνα Βιλανέβα, δήλωσε σχετικά: «Οι λόγοι υγείας δεν δικαιολογούν την ευρεία χρήση εμφιαλωμένου νερού. Αυστηρά μιλώντας, το να πίνεις νερό βρύσης είναι πράγματι χειρότερο για την υγεία, αλλά όταν ζυγίζεις και τα δύο, αυτό που κερδίζεις από το να πίνεις εμφιαλωμένο νερό είναι ελάχιστο. Είναι προφανές ότι οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις του εμφιαλωμένου νερού είναι υψηλότερες σε σύγκριση με το νερό της βρύσης».
Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα, το πετρέλαιο που απαιτείται για την παραγωγή του πλαστικού από το οποίο κατασκευάζονται τα μπουκάλια του εμφιαλωμένου νερού: Στις ΗΠΑ η ποσότητα αυτή ανέρχεται σε 17 εκατομμύρια βαρέλια ετησίως! Ένας άλλος παράγοντας που συνήθως παραβλέπεται είναι το κόστος της κατανάλωσης εμφιαλωμένου νερού σε σχέση με το νερό του δικτύου. Ενδεικτικά, στη Βρετανία το νερό του μπουκαλιού είναι τουλάχιστον 500 φορές πιο ακριβό απ’ ό,τι το νερό της βρύσης!
