Θεσμικά αναπτυγμένη δεν της λες την Ελλάδα, ούτε παράδεισο της διαφάνειας, ενώ πολλοί επαίρονται παπαγαλίζοντας την κινέζικη ρήση περί κρίσης και ευκαιρίας κι αρκετοί σπεύδουν να την ακολουθήσουν. Το είδαμε με την απόπειρα εξαπάτησης με τα «σκόιλ ελικίκου», το είδαμε με τις μάσκες για... ελέφαντες που μοιράστηκαν στα σχολεία, το είδαμε και με άλλα πολλά.
Στη θεσμικά αναπτυγμένη Γερμανία, και ειδικά στη Βαυαρία, τα πράγματα αποδεικνύονται χειρότερα, και επειδή τα λεφτά είναι περισσότερα, και εξαιτίας της καθεστωτικής λογικής που κυριαρχεί. Με εξαίρεση τρία χρόνια στη μακρινή δεκαετία του 1950, στη Βαυαρία κυβερνάει από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα η Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CSU), το αδελφάκι της Χριστιανοδημοκρατίας (CDU). Βέβαια, στο Μόναχο και το Βερολίνο υπάρχει ακόμη δημοσιογραφία για να αναδεικνύει τα σκάνδαλα και γρήγορα ανακλαστικά στην ηγεσία των κομμάτων για να δείχνουν ότι επιθυμούν τη διαλεύκανσή τους - όχι απαραίτητα εις βάθος.
Πρωταγωνιστής του τελευταίου σκανδάλου είναι ο Γκέοργκ Νούσλαϊν, μέχρι τις 7 Μαρτίου αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των δύο χριστιανικών κομμάτων στην ομοσπονδιακή Βουλή και βουλευτής της CSU από το 2002. Ο 52χρονος από το Κρούμπαχ, με διδακτορικό στα Νομικά, δούλεψε στον τραπεζικό τομέα πριν μπει στην πολιτική. Είναι το αρχέτυπο του Χριστιανοκοινωνιστή της εποχής του Φραντς Γιόζεφ Στράους: καθολικός μέχρι το κόκκαλο, παθιασμένος κυνηγός με δικό του κυνηγότοπο και δραστήριο μέλος της Βαυαρικής Κυνηγετικής Ομοσπονδίας και βεβαίως με άριστες σχέσεις με τη βιομηχανία και με δική του εταιρεία holding. Μέσω της εταιρείας του, και έναντι 660.000 ευρώ, ο Νούσλαϊν πλάσαρε στο ομοσπονδιακό υπουργείο Υγείας έναν κατασκευαστή ιατρικών μασκών από την Έσση. Στην αρχή της πανδημίας, όταν οι μάσκες ήταν αγαθό εν ανεπαρκεία. Η δουλειά αποκαλύφθηκε από τους δημοσιογράφους, η Βουλή προχώρησε στην άρση της ασυλίας του, οι ανακριτές ερεύνησαν τα γραφεία του και τα σπίτια του κι όταν βρέθηκε το τσεκ, το κόμμα του τον απέπεμψε. Βουλευτής είναι ακόμη, αφού αρνείται να παραιτηθεί μέχρι τη διάλυση της Βουλής τον Αύγουστο.
Το λόμπινγκ
Η άρνηση αυτή κρατάει το σκάνδαλο στην επικαιρότητα προς μεγάλη αγωνία των δύο χριστιανικών κομμάτων. Αν ο Νούσλαϊν είχε ακολουθήσει το παράδειγμα του Χριστιανοδημοκράτη συναδέλφου του από το Μάνχαϊμ Νίκολας Λέμπελ, που παραιτήθηκε και από βουλευτής, έστω με τρεις μέρες καθυστέρηση, για ανάλογη διαμεσολάβηση με το αζημίωτο, μπορεί το σκάνδαλο να είχε ήδη ξεχαστεί. Μπορεί να είχε πείσει η αντίδραση των ηγεσιών των δύο χριστιανικών κομμάτων να αποπέμψουν τους διεφθαρμένους. Ωστόσο, η επιμονή του Νούσλαϊν να θεωρεί νόμιμο αυτό που έκανε -επί της ουσίας είναι, αφού δεν πήρε αυτός την απόφαση για τις μάσκες, απλά έκανε... λόμπινγκ για να κερδίσει ο δικός του το συμβόλαιο- θυμίζει σε όλους ότι η CDU και η CSU έκαναν τα πάντα για να μην περάσει αυστηρότερη νομοθεσία για το λόμπινγκ. Και η επιστολή που έστειλε ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας σε όλους τους βουλευτές των CDU και CSU να απαντήσουν μέχρι σήμερα το μεσημέρι εάν εμπλέκονται σε ανάλογες διαμεσολαβήσεις δείχνει ότι ο Νούσλαϊν είναι η κορυφή του παγόβουνου.
