Ένα κοινό έχουν η νυν και ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν. Όπως ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, έτσι και η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν περνάει με τρομακτική ευκολία από τα γαλλικά στα γερμανικά και πίσω στα αγγλικά. Και ξέρει πότε να χρησιμοποιεί ποια γλώσσα, ώστε να περνάει πιο εύκολα το μήνυμά της στο σωστό ακροατήριο.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η Φον Ντερ Λάιεν έκανε τις προάλλες την αυτοκριτική της στα γερμανικά. Αφού είχε εξηγήσει ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τις δυσκολίες στις διαπραγματεύσεις με τις φαρμακευτικές εταιρείες στα γαλλικά και τις καθυστερήσεις με την παράδοση των εμβολίων της AstraZeneca στα αγγλικά, διατύπωσε το mea culpa της στα γερμανικά. Στην πατρίδα της τρώει, άλλωστε, το περισσότερο ξύλο η χριστιανοδημοκράτισσα πολιτικός - και όχι μόνο από τους πολιτικούς της αντιπάλους, αλλά και από το ίδιο της το κόμμα, το CDU, που δεν έκλαψε και με μαύρο δάκρυ όταν την είδε να φεύγει για τις Βρυξέλλες. Μερικά χρόνια πριν θα στεναχωριόταν για την αποχώρησή της από το Βερολίνο ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που είχε φλερτάρει για ένα διάστημα με την ιδέα να στηρίξει τη Φον Ντερ Λάιεν για τη θέση της Μέρκελ. Αλλά, ως γνωστόν, ο Σόιμπλε δεν κέρδισε ποτέ απέναντι στην καγκελάριο.
Το πρωί της Τετάρτης η Φον Ντερ Λάιεν παραδέχθηκε στα γερμανικά ότι «αργήσαμε με την έγκριση των εμβολίων, ήμασταν υπέρ το δέον αισιόδοξοι για τη μαζική παραγωγή και πιθανόν ήμασταν υπερβολικά σίγουροι ότι οι εταιρείες θα παραδώσουν στην ώρα τους τις παραγγελίες». Σκληρή αυτοκριτική δεν τη λες. Επί μήνες, άλλωστε, η επιχειρηματολογία από την πρόεδρο της Κομισιόν ήταν ότι το καλό πράγμα αργεί να γίνει. Ότι ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκου πρέπει να κάνει απερίσπαστος τη δουλειά του ώστε να ενισχυθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στην ποιότητα των εμβολίων.
Τώρα, όμως, που ο ανταγωνισμός είναι ποιος θα εμβολιαστεί νωρίτερα, ώστε να ανοίξει την οικονομία του νωρίτερα, η -λογική- επιχειρηματολογία των προηγούμενων μηνών πάει περίπατο. Και η Φον Ντερ Λάιεν, γανωμένη στα σκάνδαλα και στις αποτυχίες από τα χρόνια της θητείας της στο γερμανικό υπουργείο Άμυνας και με μια ψυχραιμία παροιμιώδη -στα όρια της αναισθησίας-, προσπαθεί να αμυνθεί στην κριτική. Και να θυμίσει την -ομολογουμένως σημαντική- επιτυχία των 27 να συντονιστούν και να παραγγείλουν μαζί τα εμβόλια. Έστω με καθυστερήσεις, έστω με τσιγκουνιές που τώρα αποδεικνύονται πανάκριβες, πρωτίστως επειδή στοιχίζουν ανθρώπινες ζωές.
Αυτό που τη σώζει είναι η απροθυμία των μεγάλων πολιτικών ομάδων να τη στήσουν στο απόσπασμα. Αν και η συντριπτική πλειονότητα των ευρωβουλευτών θα ήθελε μια στοιχειώδη διαφάνεια στον τρόπο που διαπραγματεύτηκε η Κομισιόν με τις φαρμακευτικές, δεν στηρίζει την εξεταστική επιτροπή που ζήτησε η Μανόν Ομπρί εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Μέχρι και ο Μάνφρεντ Βέμπερ της Ευρωδεξιάς, αυτός που διεκδικούσε στα ίσια την προεδρία της Κομισιόν στις ευρωκάλπες πριν οι 27 αποφασίσουν στο παρασκήνιο ότι θα τη δώσουν στη Φον Ντερ Λάιεν, τώρα τη στηρίζει. Πού να ανοίγεις θέματα εν μέσω πανδημίας και με τους Ευρωπαίους πολίτες στα κάγκελα;
