Οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης ξεκίνησαν από μέρες. Αλλά από το βράδυ της Δευτέρας που η εισαγγελία της Άγκυρας ζήτησε την προφυλάκιση του ανταποκριτή στην Τουρκία της γερμανικής εφημερίδας "Welt" Ντενίζ Γιουτζέλ, με την κατηγορία της “τρομοκρατικής προπαγάνδας”, κορυφώθηκαν. Δεν είναι μόνο η προβολή από τα πρωτοσέλιδα των γερμανικών εφημερίδων και τα δελτία ειδήσεων, ή η καμπάνια #FreeDeniz στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε πολλές πόλεις της Γερμανίας διοργανώθηκαν χθες πρωτόγνωρες αυτοκινητοπομπές με κορναρίσματα και αίτημα την απελευθέρωση του Γιουτζέλ, η φωτογραφία του οποίου εμφανίζεται παντού. Και σχεδόν κάθε πολιτικός που ερωτάται για οτιδήποτε άλλο, σπεύδει να απευθυνθεί στην τουρκική κυβέρνηση και να ζητήσει να αφεθούν ελεύθεροι όχι μόνο ο Γιουτζέλ αλλά και οι υπόλοιποι δεκάδες -κατά μία πληροφορία δε 150- δημοσιογράφοι που κρατούνται με ανάλογες κατηγορίες στις τουρκικές φυλακές.
Οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης διαφέρουν πολύ από κάθε προηγούμενο, κυρίως επειδή ο Ντενίζ Γιουτζέλ είναι στα μυαλά της δημοσιογραφικής “πιάτσας” - και της κοινής γνώμης- Γερμανός. Όχι μόνο επειδή έχει και τη γερμανική υπηκοότητα, αλλά επειδή τα τελευταία πολλά χρόνια συνδιαμόρφωνε μαζί με πολλούς άλλους δημοσιογράφους, είτε με γερμανικό επίθετο είτε όχι, τη δημόσια συζήτηση στη χώρα για φλέγοντα ζητήματα, τα οποία καμία σχέση δεν είχαν με την Τουρκία: Σχολίαζε με πάθος τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 στην Ελλάδα, αρθρογραφούσε μαχητικά για τη θέσπιση του κατώτατου μεροκάματου στη Γερμανία, έγραφε με περισσή ειρωνεία για το καινούργιο αεροδρόμιο του Βερολίνου, το σύγχρονο.... γεφύρι της Άρτας, που ακόμη δε λέει να τελειώσει ή για τα σκάνδαλα φοροδιαφυγής στη Βαυαρία. Γι' αυτό και η σύλληψή του εκλαμβάνεται ωσάν να λεγόταν Βόλφγκανγκ Μίλερ κι όχι Ντενίζ Γιουτζέλ, ωσάν να αποτελεί ευθεία επίθεση στη Γερμανία κι όχι μια ακόμη αυθαιρεσία εις βάρος ενός Τούρκου γραφιά. Και οδηγεί τις ούτως ή άλλως τεταμένες γερμανοτουρκικές σχέσεις σε ένα πρωτόγνωρο ναδίρ.
