«Αυτή η γενιά παίρνει εκδίκηση για μια κλοπή, της κλέψανε την ευτυχία... Αυτός σίγουρα δεν είναι ο κόσμος που έπρεπε να πάρω μέρος και κανείς δεν μπορεί να με εξαναγκάσει να συνεχίζω να παραμένω. Είναι ένας εφιάλτης με προβλήματα, χωρίς ταυτότητα, χωρίς εγγυήσεις, χωρίς σημεία αναφοράς και χωρίς καμία προοπτική» έγραψε στο τελευταίο του γράμμα ο 30χρονος αυτόχειρας Μικέλε από το Ούντινε της Ιταλίας. «Η γενιά μου χάθηκε. Χωρίς δουλειά, χωρίς όνειρα. Βαρέθηκα να αγωνίζομαι μόνο για την επιβίωση. Αντιστάθηκα όσο μπορούσα. Σας λέω αντίο».
Η κρίση δολοφόνησε τον 30χρονο Μικέλε, που αντιστάθηκε, αλλά δεν άντεξε τον καθημερινό κλεφτοπόλεμο για μια αξιοπρεπή εργασίας και ένα καλύτερο μέλλον. Ο Μικέλε έγραψε το γράμμα, πήγε στο σπίτι τις γιαγιάς στις 31 Ιανουαρίου και με ένα σχοινί έβαλε τέλος στην αγωνία του. «Συγχωρέστε με, μαμά και μπαμπά, αν μπορείτε, αλλά τώρα είμαι ξανά πίσω στο σπίτι. Είμαι μια χαρά. Ζητώ συγγνώμη από όλους τους φίλους μου. Μην με μισήσετε» έγραψε.
Οι γονείς του Μικέλε αποφάσισαν να δώσουν στη δημοσιότητα το γράμμα του γιου τους γιατί αποτελεί ένα πραγματικό «κατηγορώ» εναντίον του πρεκαριάτου, της ανασφάλειας, της ισοπέδωσης των ονείρων μιας ή περισσοτέρων χαμένων γενιών της κρίσης.
«Ήταν γραφίστας. Παρακολουθούσε όμως μόνο τμήματα επιμόρφωσης ανέργων και έκανε συνεντεύξεις για εργασία έχοντας πάντα αρνητικές απαντήσεις» εξηγεί ο πατέρας του εκδηλώνοντας την αμηχανία και τον θυμό του: «Ούτε εμείς δεν καταφέραμε να καταλάβουμε το βάθος της δυσκολίας του. Οι λέξεις του αποτελούν μια πνιγμένη κραυγή, μια σκληρή ανάλυση ενός συστήματος που καταβροχθίζει τα καλύτερα παιδιά του».
Για τον πατέρα του Μικέλε το γράμμα αποτελεί «την κραυγή μιας χαμένης γενιάς. Την αποκαλούν γενιά του NEET, νέους που δεν διαβάζουν και δεν εργάζονται και που σταμάτησαν επίσης να ψάχνουν για μια δουλειά, να πιστεύουν, να θέλουν. Ένας λαός απελπισμένων και απογοητευμένων».
Οι γονείς του Μικέλε ζήτησαν από την τοπική εφημερίδα “Messaggero Veneto” να δημοσιεύσει το γράμμα του γιου τους γιατί «αποτελεί ένα καμπανάκι κινδύνου, ένα σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο, που ήθελε να καταγγείλει». Ο Μικέλε αφιέρωσε τις τελευταίες λέξεις του γράμματός του, ως υστερόγραφο, στον υπουργό Πολέτι του Δημοκρατικού Κόμματος που πριν από λίγες εβδομάδες είχε αποκαλέσει... μαλάκες όσους νέους παραπονιούνται γιατί δεν βρίσκουν δουλειά στην Ιταλία καλώντας τους να μεταναστεύσουν σε τρίτες χώρες.
Το γράμμα του Μικέλε αποτελεί μα δραματική αντιφατική καταγγελία. Πώς θα μπορέσουν αυτοί οι νέοι να εκδικηθούν για την ευτυχία που τους κλέβουν και να φανταστούν ένα καλύτερο αύριο εάν παραιτηθούν ακόμη και από τη ζωή;
