Σημαντικό ρήγμα στη λεγόμενη «μεγάλη συμμαχία» Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλιστών προκάλεσε η χθεσινή εκλογή νέου προέδρου στο Ευρωκοινοβούλιο. Ο 63χρονος Αντόνιο Ταγιάνι από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και άλλοτε στενός συνεργάτης του Σίλβιο Μπερλουσκόνι εξελέγη στην προεδρία της Ευρωβουλής με 351 ψήφους, έναντι 282 που έλαβε ο Σοσιαλδημοκράτης Τζιάνι Πιτέλα, στον τέταρτο γύρο και βασιζόμενος αυτή τη φορά κυρίως στη στήριξη των Φιλελευθέρων.
Ειδικότερα, οι Σοσιαλδημοκράτες αποφάσισαν φέτος να σπάσουν την παραδοσιακή συμφωνία με το ΕΛΚ για την εναλλάξ προεδρία στην Ευρωβουλή, κατεβάζοντας δικό τους υποψήφιο, τον επικεφαλής της πολιτικής ομάδας τους στο Ευρωκοινοβούλιο Τζιάνι Πιτέλα, μολονότι κανονικά ήταν η σειρά των κεντροδεξιών να εκλέξουν πρόεδρο. Η απόφαση αυτή ελήφθη κυρίως γιατί ήδη η προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου βρίσκονται υπό τον έλεγχο των κεντροδεξιών. Σύμφωνα με πηγές του Ευρωκοινοβουλίου, ο Τζ. Πιτέλα μέχρι χθες πόνταρε στη στήριξη του Γκι Φερχόφσταντ, του συνυποψηφίου του από το κόμμα των Φιλελευθέρων, στον οποίο είχε αποστείλει μάλιστα και συγκεκριμένες θέσεις προκειμένου να υπάρξει συμφωνία συνεργασίας. Ωστόσο, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο Γκι Φερχόφσταντ ποτέ δεν απάντησε στην εν λόγω πρόταση, ενώ μάλιστα πριν από το ξεκίνημα της ψηφοφορίας, χθες, απέσυρε την υποψηφιότητά του έτσι ώστε οι Φιλελεύθεροι να στοιχηθούν πίσω από το ΕΛΚ.
Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, και παρά το γεγονός ότι οι Σοσιαλδημοκράτες δεν κέρδισαν την προεδρία του Ευρωκοινοβουλίου, έχει αρχίσει να διαφαίνεται μια τάση για την επιστροφή του ιδεολογικού διαχωρισμού μεταξύ των δεξιών και των προοδευτικών δυνάμεων. Όπως έλεγε χθες στην «Α» πηγή από τους Σοσιαλδημοκράτες, το μήνυμα το οποίο θέλουν να στείλουν προσεγγίζοντας τους Πράσινους και την Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά είναι πως η «συνυπευθυνότητα» και η «συγκυβέρνηση» με τη Δεξιά έχει τελειώσει. Η ίδια πηγή σημείωνε πως υπάρχει σίγουρα ένα κόστος από αυτή τη διαφοροποίηση, όπως για παράδειγμα ότι οι Φιλελεύθεροι θα πάρουν περισσότερες θέσεις στις αντιπροεδρίες, ωστόσο μια συμμαχία των προοδευτικών δυνάμεων μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την προώθηση πιο κοινωνικών και πιο δίκαιων πολιτικών.
Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι από την πλευρά της η Αριστερά, παρ’ ότι βλέπει αυτή τη διαφαινόμενη τάση, κρατά στάση αναμονής, διατηρώντας κάποιες αμφιβολίες για το αν επήλθε όντως το οριστικό τέλος της «μεγάλης συμμαχίας» ή απλά πρόκειται για ένα σύμπτωμα.
