Η νέα ιταλική κυβέρνηση του Πάολο Τζεντιλόνι ορκίστηκε χθες το βράδυ με διαδικασίες «εξπρές», ενώ σήμερα θα λάβει με ευκολία την ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή και τη Γερουσία για να αρχίσει ένα πολύ δύσκολο έργο, τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος, το κόστος του οποίου μπορεί να φθάσει τα 15 δισ. ευρώ, την ψήφιση ενός νέου εκλογικού νόμου και τη διενέργεια βουλευτικών εκλογών έως τον Ιούνιο.
Στις θέσεις τους παρέμειναν οι δύο βασικοί οικονομικοί υπουργοί, ο Πάντοαν στο Οικονομικών και ο Καλέντα στο Ανάπτυξης, ενώ ο κεντροδεξιός Αλφάνο μεταπήδησε στο Εξωτερικών από το Εσωτερικών, όπου είχε διακριθεί για τη σκληρή γραμμή στο προσφυγικό. Το Εσωτερικών αναλαμβάνει ο πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών, Μινίτι.
Μεγάλες «χαμένες» είναι η πρώην υπουργός Μεταρρυθμίσεων Μπόσκι, που «διασώθηκε» αλλά... υποβαθμίστηκε σε υφυπουργό της Προεδρίας της Κυβέρνησης (μετά το ράπισμα του αποτελέσματος στο δημοψήφισμα), και η πρώην υπουργός Παιδείας Τζιανίνι, που της χρεώθηκε η αποτυχία του «καλού σχολείου» του Ρέντζι.
Ο Ρέντζι στη συνεδρίαση της διεύθυνσης του κόμματος -που πραγματοποιήθηκε τη στιγμή που ο Τζεντιλόνι υποτίθεται ότι διαπραγματευόταν τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου- υποστήριξε την ανάγκη διεξαγωγής συνεδρίου, προκριματικών εκλογών για την ανάδειξη του υποψηφίου πρωθυπουργού και βουλευτικών εκλογών έως τον Ιούνιο.
Ο Σπεράντζα, από τα ηγετικά στελέχη της αποκαλούμενης «αριστερής» πτέρυγας του κόμματος και υποστηρικτής του «όχι», τόνισε πως «μας λένε δεν υπάρχει χώρος για όποιον ψήφισε «όχι», ενώ ο επικεφαλής της «αριστερής» πτέρυγας Κούπερλο, που ψήφισε «ναι», προειδοποίησε ότι «δεν φοβάμαι τις εκλογές, φοβάμαι το αποτέλεσμα».
Προτεραιότητα οι διασώσεις τραπεζών
Οι περισσότεροι όμως πολίτες, κυρίως της κεντρικής Ιταλίας, φοβούνται ότι η νέα κυβέρνηση θα αναγκαστεί να... «σώσει» μια σειρά τράπεζες ξεκινώντας από τον μεγάλο ασθενή, την «αριστερή» Monte dei Paschi di Siena, γιατί, μετά το διπλό «όχι» του εκλογικού σώματος στον Ρέντζι και της ΕΚΤ για παράταση της αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου, φαίνεται ότι η πρώτη πράξη της νέας κυβέρνησης Τζεντιλόνι θα είναι να βγάλει από το συρτάρι το διάταγμα για τη διάσωση μιας σειράς τραπεζών αποφεύγοντας τη θυσία των μικροκαταθετών, το κούρεμα των καταθέσεων και τον κλυδωνισμό της οικονομίας και της κοινωνίας.
Υποτίθεται ότι το «αλεξίπτωτο» για να πέσει στα μαλακά η τρίτη σε μέγεθος ιταλική τράπεζα Monte dei Paschi di Siena θα φθάσει στα 4 με 5 δισεκατομμύρια. Ο Τζεντιλόνι όμως θα χρειαστεί πολλά ακόμη «αλεξίπτωτα»: Η διάσωση των Banca Marche, Banca Etruria και Carichieti ενδέχεται να κοστίσει στην UBI 3,7 δισ. Θα πρέπει να διασωθεί η Banca Carige της Γένοβα περνώντας στην Credit Agricole μόλις η ΕΚΤ τελειώσει τους ελέγχους της.
Οι τράπεζες της Βενετίας Banca Popolare di Vicenza και Vento Banca αναμένεται να συγχωνευθούν απολύοντας 2.500 υπαλλήλους με κόστος 1 δισ., ενώ αναμένονται και δύο ακόμη «αλεξίπτωτα» για τράπεζες στο Μπάρι και το Σόντριο, για τα οποία δεν υπάρχουν ακόμη τα... μέτρα.
Η «διάσωση» των τραπεζών το επόμενο διάστημα μπορεί να φθάσει τα 15 δισ. ευρώ αφήνοντας στον δρόμο της τα ερείπια χιλιάδων θέσεων εργασίας. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ιταλία αποτελεί πρωταθλητή των «κόκκινων δανείων» NPL ανάμεσα στις μεγάλες χώρες του βιομηχανικά ανεπτυγμένου κόσμου, που φθάνουν στο 16,4%, ενώ ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι μόλις στο 5,4%, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή τραπεζική αρχή (EBA). To πρώτο τρίμηνο του 2016 τα «κόκκινα δάνεια» έφθασαν τα 330 δισ.
Εάν οι “Financial Times” σπεκουλάριζαν προεκλογικά για ντόμινο κατάρρευσης 8 ιταλικών τραπεζών, η EBA έχει στο «στόχαστρο» της 15 ιταλικές τράπεζες. Την ίδια στιγμή η μεγαλύτερη ιταλική τράπεζα Unicredit προχώρησε χθες στην πώληση νέων περιουσιακών στοιχείων της, της Pioneer Investments στη γαλλική Amundi για 3,55 δισ., ενώ μόλις την Παρασκευή είχε προχωρήσει στην πώληση της ελεγχόμενης πολωνικής Bank Pekao για 2,4 δισ. ευρώ, για να στηρίξει τη ρευστότητα και κεφαλαιοποίησή της.
Η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να αντιμετωπίσει αμέσως μετά τα Χριστούγεννα και την προοπτική διεξαγωγής τριών δημοψηφισμάτων την άνοιξη, που πρότεινε το μεγαλύτερο ιταλικό συνδικάτο CGIL για να αποδομήσει τη νεοφιλελεύθερη πολιτική των ιταλικών κυβερνήσεων, αφού αφορούν την επαναφορά του άρθρου 18 (που καταργήθηκε από τον Ρέντζι διαγράφοντας τις εγγυήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων στους χώρους εργασίας), την κατάργηση των μισητών voucher καθώς και τη διαφάνεια και τη μείωση του κόστους των διαγωνισμών για τις κρατικές προμήθειες.
