Στις κάλπες ηττήθηκε ο «ρεντζισμός» και κέρδισαν το δημοκρατικό Σύνταγμα και η κοινωνία, που ανέδειξε μια νέα κοινωνική Αριστερά, των νέων, των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται από την κρίση, που πρέπει να βρει και μια ενωτική, πλατιά, λαϊκή, κινηματική και κοινωνική πολιτική έκφραση, τόνισε στην «Α» ο Λουίτζι Ντε Ματζίστρις, ο δήμαρχος της Νάπολης και φίλος του ελληνικού λαού από την αρχή της κρίσης.
*Πώς είδατε το εκλογικό αποτέλεσμα και ιδίως αυτό του ιταλικού Νότου, με την τεράστια νίκη του «Όχι»;
Ήταν μια λαϊκή και κοινωνική ψήφος, με ένα ξεκάθαρο αποτέλεσμα που δεν μπορεί να παρερμηνευτεί. Παρά την χωρίς προηγούμενο προπαγάνδα από τους θεσμούς και το σύστημα των μέσων ενημέρωσης, με τον πρωθυπουργό να είναι σε όλες τις τηλεοράσεις, προσπαθώντας μάλιστα να δημιουργήσει πανικό με κινδυνολογίες σε περίπτωση νίκη του «Όχι». Στη νότια Ιταλία το «Όχι» έφτασε στο 70% γιατί ο κόσμος κατέγραψε στις κάλπες την πλήρη απουσία της κυβέρνησης στο να απαντήσει στα πραγματικά προβλήματα του κόσμου, την επίθεση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, όπως ζήσαμε στη Νάπολη την περίπτωση της Μπανιόλι και στο Τάραντο την περίπτωση της χαλυβουργίας της Ilva. Τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, οι νέοι, η πιο φωτισμένη αστική τάξη ψήφισαν «Όχι». Το μήνυμα της υπεράσπισης του αντιφασιστικού Συντάγματος προκάλεσε συγκίνηση, γιατί είναι ένα από τα ωραιότερα Συντάγματα στον κόσμο, κρατά ενωμένη τη χώρα μας εδώ και εβδομήντα χρόνια. Δώσαμε και δίνουμε την μάχη για την εφαρμογή αυτού του εξαιρετικού Συντάγματος.
*Το Δημοκρατικό Κόμμα πήρε διαζύγιο από την Αριστερά και τα στρώματα που θα έπρεπε να εκπροσωπεί;
Ο Ρέντζι και το τμήμα του κόμματός του που υποστήριξαν το «Ναι» και την πολιτική των τελευταίων ετών δεν ανήκουν στην Αριστερά. Στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος υπάρχουν αριστερές συνιστώσες και άτομα που αναγνωρίζονται στις αξίες της Αριστεράς, αλλά είναι μειοψηφία. Ένα τμήμα του Δημοκρατικού Κόμματος ψήφισε «Όχι». Υπέρ του «Ναι» εκφράστηκαν κυρίως οι μηχανισμοί της βιομηχανίας και του χρηματοοικονομικού τομέα και όλοι αυτοί που θέλουν λιγότερη Δημοκρατία, δικαιώματα και εγγυήσεις.
*Πώς διαμορφώνεται η «επόμενη μέρα»; Ο Ρέντζι θα καταφέρει να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές στις αρχές του επόμενου έτους;
Η άμεση προκήρυξη εκλογών είναι λάθος. Δεν έχουμε έναν σοβαρό εκλογικό νόμο και το χειρότερο είναι ότι έχουμε διαφορετικό εκλογικό νόμο για την εκλογή Βουλής και Γερουσίας. Εάν κάνουμε εκλογές τώρα, δεν θα έχουν ούτε σταθερή κυβέρνηση ούτε ένα ξεκαθάρισμα της πολιτικής. Πρέπει να σχηματιστεί μια θεσμική κυβέρνηση που να ετοιμάσει έναν νέο εκλογικό νόμο και να πάμε να ψηφίσουμε μεταξύ Ιουνίου και Νοεμβρίου του επόμενου έτους. Ο Ρέντζι θέλει εκλογές τώρα, γιατί προέχει το προσωπικό από το συλλογικό συμφέρον της χώρας. Έχει την ίδια λογική με την οποία προσπάθησε να φτιάξει ένα Σύνταγμα στα μέτρα του και δεν θέλει να δώσει την ευκαιρία σε άλλους να οικοδομήσουν μια εναλλακτική λύση.
*Το συνδικάτο της CGIL, μαζί με τη FIOM, οι αντιστασιακοί της ANPI, ο πολιτιστικός και κοινωνικός σύλλογος ARCI, δήμαρχοι, όπως εσείς, τα Κοινωνικά Κέντρα, εκατοντάδες συλλογικότητες και ανένταχτοι στήριξαν το «Όχι». Ποια είναι η πολιτική Αριστερά που θα κατεβεί στις επόμενες εκλογές;
Θέτεις ένα πραγματικό πρόβλημα. Η τεράστια πλειοψηφία της Αριστεράς ψήφισε «Όχι», αλλά αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ένα ισχυρό κόμμα της Αριστεράς στη χώρα μας. Οι προσπάθειες που έγιναν τους τελευταίους μήνες και χρόνια δεν συνάντησαν το πάθος και τον ενθουσιασμό του κόσμου και του λαού της Αριστεράς. Οι αξίες της παραδοσιακής Αριστεράς είναι πολύ ισχυρές στην Ιταλία, αλλά δεν υπάρχει μια οργάνωση που να έχει μια πολιτική αξιοπιστία, που να μπορεί να συνδυάσει τις αξίες με την ανάγκη ανανέωσης και αλλαγής της πολιτικής κάστας.
*Κάτι που αποφύγατε στη Νάπολη...
Η Νάπολη μετατράπηκε σε ένα πολιτικό εργαστήριο γιατί εκφράσαμε όλες τις δυνάμεις της κοινωνικής Αριστεράς, κάτι που δεν έγινε δυνατό σε άλλα μέρη της χώρας. Ξεπεράσαμε τους κλασικούς τρόπους πολιτικής της Αριστεράς με μια λαϊκή οργάνωση και κινητοποίηση, μαζί με κινήματα, επιτροπές, συλλόγους. Έχουμε και τμήματα της κλασικής Αριστεράς, αλλά είμαστε κάτι διαφορετικό. Πήγαμε πιο πέρα και κυρίως κερδίσαμε τις δημοτικές εκλογές και συνεχίζουμε να έχουμε τις τύχες της πόλης στα χέρια μας. Είμαστε σε έναν διαρκή διάλογο με τους νέους και τα κινήματά τους και διαγώνια με όλη την Αριστερά, πέρα από τις περιχαρακώσεις του καθενός. Η παραδοσιακή Κεντροαριστερά βρίσκεται σε κρίση. Εμείς στοιχηματίζουμε σε κάτι νέο.
*Ασφαλώς και δεν υπάρχουν συνταγές, αλλά η εμπειρία σας μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για μια άλλη Αριστερά, λαϊκή, ευαίσθητη, πλατιά, κοινωνική, αλληλέγγυα;
Η πορεία μας έχει τα χαρακτηριστικά της Νάπολης που δεν «εξάγονται» εύκολα, γιατί ως δημοτική αρχή έχουμε συγκεκριμένο περιεχόμενο. Το μοντέλο όμως της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς αυτού του είδους μπορεί να διαμορφωθεί και σε εθνικό επίπεδο, αρκεί να μην κάνει το λάθος της ανοικοδόμησης της παλιάς φόρμουλας της Κεντροαριστεράς ή της Αριστεράς, γιατί αυτό που μπορεί να ενδιαφέρει τον κόσμο είναι μια πολιτική, πολιτιστική, οικονομική και κοινωνική εναλλακτική πρόταση από τα κάτω συνδεδεμένη με τα λαϊκά κινήματα, περισσότερο κινηματική και λιγότερο κομματική. Τα κόμματα και οι γραφειοκρατικές τους οργανώσεις δεν ενδιαφέρουν τόσο. Πρέπει να στοχεύσουμε στα κινήματα με καθαρούς στόχους και αξίες και να διαμορφώσουμε μια νέα πολιτική διαλεκτική.
*Υπάρχει ένα πρόβλημα ηγεσίας; Τα κόμματα και περισσότερο τα κινήματα χρειάζονται ηγέτες...
Είναι αλήθεια. Τα κινήματα και η λαϊκή δράση χρειάζονται και πρόσωπα που να τα εκφράζουν, να τα ερμηνεύουν και να τα εκπροσωπούν από τη στιγμή που πάνε να διαχειριστούν τα κοινά. Μέχρι το 2021 θα είμαι δήμαρχος της Νάπολης, με στόχο να υλοποιήσουμε αυτά που είπαμε και να κάνουμε την επανάσταση... κυβερνώντας την πόλη. Αυτό που κάνουμε έχει εθνική και διεθνή απήχηση.
*Η διεθνής απήχηση αφορά τη συνεργασία σας με τον Δήμο της Βαρκελώνης, της Λέσβου και τις προκλήσεις της Ευρώπης;
Η εμπειρία μας στη Νάπολη σχετίζεται με εμπειρίες και άλλων ευρωπαϊκών πόλεων, όπως φαίνεται από αυτά που συμβαίνουν στην Ισπανία, κατά μέρος στην Ελλάδα και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης. Σύλλογοι, κινήματα, επιτροπές, πολίτες πρέπει να εργαστούμε από κοινού ακόμη περισσότερο για να οικοδομήσουμε την Ευρώπη των λαών, της δικαιοσύνης και της κοινωνικής ισότητας, μια Ευρώπη εντελώς διαφορετική από αυτή της Μέρκελ, του Ολάντ και του Ρέντζι. Μια Ευρώπη διαφορετική από τη λιτότητα και τους επικίνδυνους εθνικισμούς και λαϊκισμούς της Δεξιάς, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία.
