Το μπουρκίνι είναι η τελευταία εκδοχή ισλαμικής ενδυμασίας για τις γυναίκες που προκαλεί θέμα, κυρίως στη Γαλλία. Πλέον όμως σε όλο τον κόσμο παρατηρούνται και οι άλλες ισλαμικές ενδυμασίες των γυναικών. Νικάμπ, χιτζάμπ, μπούρκα, τσαντόρ... Τέσσερα είδη ρούχων για την κάλυψη των γυναικών, η οποία δεν ταυτίζεται αποκλειστικά με το Κοράνι, καθώς είναι προγενέστερη αυτού. Ήδη από την εποχή των Ασυρίων, οι γυναίκες ήσαν υποχρεωμένες να καλύπτονται.
Το Κοράνι υιοθετεί αυτή την πρακτική και μάλιστα την κωδικοποιεί, αν και δεν ορίζει ρητώς την ενδυματολογική κάλυψη των γυναικών. Ωστόσο αναφέρεται σε αυτή, μιλώντας για τις συζύγους του προφήτη Μωάμεθ, όπως στον στίχο 31 της Σούρας 24 καθώς και σε άλλους στίχους.
Το χιτζάμπ σημαίνει "κάλυμμα" και αποτελεί την πιο διαδεδομένη μορφή ισλαμικού καλύμματος του κεφαλιού και των μαλλιών που αφήνει ελεύθερο το πρόσωπο. Το νικάμπ, κυρίως μαύρο, διακρίνεται από το χιτζάμπ γιατί καλύπτει και το πρόσωπο, εκτός των ματιών, μερικές φορές συνοδεύεται από γάντια ενώ μπορεί να καλύπτει όλο το σώμα, και ταυτίζεται με τις πιο αυστηρές εκδοχές του Ισλάμ, κυρίως με εκείνη των Σαλαφιστών. Δεν είναι τυχαίο ότι ήταν το νικάμπ που το 2011 προκάλεσε στη Γαλλία τον νόμο που απαγορεύει την κάλυψη του προσώπου σε δημόσιους χώρους.
Στη Σαουδική Αραβία πάντως έχει κάνει τα τελευταία χρόνια την εμφάνισή του ένα άλλο ρούχο, το τζιλμπάμπ, που καλύπτει μεν όλο το σώμα αλλά όχι το πρόσωπο. Στο Ιράν πάντως το "ενάρετο" ένδυμα είναι το τσαντόρ που είχε καταργηθεί το 1936 από τον Σάχη και το οποίο συνδέεται με τον ιρανικό σιισμό. Ο αγιατολάχ Χομεϊνί το επανέφερε ξανά το 1979, χωρίς όμως να είναι σήμερα υποχρεωτικό: μια μαντίλα που καλύπτει τα μαλλιά και ρούχα που καλύπτουν τις καμπύλες του σώματος είναι αρκετά.
Τέλος, η μπούρκα, συνήθως μπλε χρώματος, έχει συνδεθεί με την καταπίεση των γυναικών από τους φανατικούς ισλαμιστές στο Αφγανιστάν, όπου και έκανε την εμφάνισή του στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Καλύπτει τις γυναίκες από την κορυφή ώς τα νύχια, συμπεριλαμβανομένων των ματιών.
