Θα είναι πρώτη φορά από το 1945 που ο νέος πρόεδρος της Αυστρίας (θα εκλεγεί τον άλλο μήνα) δεν θα προέρχεται από τα δύο μεγάλα «κόμματα εξουσίας» της χώρας, Σοσιαλδημοκράτες και Λαϊκό Κόμμα. Στην πραγματικότητα όλο το σύστημα του δικομματισμού στην ειδυλλιακή χώρα των Άλπεων καταποντίστηκε με πάταγο την Κυριακή στις προεδρικές εκλογές, όπου Κεντροαριστερά και Κεντροδεξιά βγήκαν... off από τον πρώτο κιόλας γύρο από τους επελαύνοντες επιγόνους του Γιεργκ Χάιντερ, του ακροδεξιού αρχηγού που άφησε τη σφραγίδα του στο Κόμμα της Ελευθερίας.
Όσο κι αν ο ρόλος του προέδρου είναι «διακοσμητικός», η τέταρτη και η πέμπτη θέση που κατέλαβαν οι υποψήφιοι των δύο μεγάλων κομμάτων -Ρούντολφ Χαντστόρφερ των Σοσιαλδημοκρατών και Αντρέας Κολ της Κεντροδεξιάς, με περίπου 11% ο καθένας- και η πρωτιά με 36% του υποψήφιου της Ακροδεξιάς Νόρμπερτ Χόφερ προκάλεσε ένα νέο ισχυρό σοκ στην Ευρώπη, σε μια πολύ δύσκολη πολιτικοοικονομική συγκυρία που γίνεται ακόμη δυσκολότερη από το έλλειμμα ηγεσίας που ταλανίζει την ευρω-ένωση.
Στον δεύτερο γύρο, που θα διεξαχθεί στις 22 Μάϊου ο Χόφερ θα αντιμετωπίσει τον Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν, έναν παλαίμαχο ανεξάρτητο υποψήφιο που υποστηρίζεται από τους Πράσινους, ο οποίος απέσπασε 20%. Πιθανότατα γύρω του θα συσπειρωθεί το ευρύτερο μέτωπο κατά της Ακροδεξιάς, ωστόσο αυτό δεν μπορεί να θεωρείται βέβαιο καθώς ο πολιτικός χρόνος έως τον δεύτερο γύρο είναι μεγάλος και οι ανατροπές δεν μπορούν να αποκλειστούν.
Στην προεκλογική κόντρα κυριάρχησαν "τετριμμένα" θέματα, όπως το φορολογικό, το συνταξιοδοτικό, οι μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα κ.λπ., ανεβάζοντας "κατά τόπους" το θερμόμετρο της πολιτικής έντασης αλλά και διώχνοντας ψηφοφόρους από τη δεξαμενή των "παραδοσιακών" κομμάτων.
Όπως και να έχουν τα πράγματα, οι εκλογές της Κυριακής σηματοδότησαν το τέλος ενός πολιτικού κύκλου για την Αυστρία. Η πρωτιά του Χόφερ αντιπροσωπεύει την καλύτερη εκλογική επίδοση που έχει πετύχει ποτέ το Κόμμα της Ελευθερίας σε ομοσπονδιακό επίπεδο από τότε που ιδρύθηκε, μετά το τέλος του πολέμου. Μια εκλογική νίκη που ξεπερνά σε μέγεθος και αντίκτυπο ακόμα και εκείνη του «χαρισματικού» ηγέτη του, του εκλιπόντος Γιοργκ Χάιντερ, που κατάφερε να μπει σε κυβέρνηση με το Λαϊκό Κόμμα από το 2000 έως το 2006, επιδεικνύοντας την ανερχόμενη "δυναμική" της Ακροδεξιάς.
Οι εκλογές αποτελούν ένα ακόμα ορόσημο για τη μεταπολεμική ιστορία της χώρας, καθώς πρώτη φορά ο εκλεγμένος πρόεδρος της δημοκρατίας δεν θα είναι ένα πρόσωπο που θα προέρχεται από το κατεστημένο του δικομματισμού.
Ν. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ
