Ισοπαλία του Μπέρνι Σάντερς με τη Χίλαρι Κλίντον (48-48) κατέγραψε παναμερικανική δημοσκόπηση την εβδομάδα που πέρασε, μετά από τις διαδοχικές νίκες του γερουσιαστή από το Βερμόντ σε οκτώ πολιτείες για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου. Ο Σάντερς ξεκίνησε ως αουτσάιντερ αλλά αντιμετωπίζει πλέον στα ίσια την πρώην πρώτη κυρία και υπουργό Εξωτερικών. Η Χίλαρι Κλίντον έχει προβάδισμα στους εκλέκτορες και ελπίζει για μια νίκη ουσίας και γοήτρου στις προκριματικές εκλογές της Νέας Υόρκης σε λίγες μέρες. Σε αυτό το καθοριστικό σημείο, ο Τζεφ Μέρκλεϊ έγινε ο πρώτος γερουσιαστής του Δημοκρατικού Κόμματος που τάχθηκε δημοσίως στο πλευρό του Μπέρνι Σάντερς με ανοιχτή επιστολή στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης". Ο 59χρονος Δημοκρατικός γερουσιαστής από το Όρεγκον, με τις εργατικές ρίζες, έχει στο ενεργητικό του πολιτικές και δράσεις για τα δικαιώματα των εργαζομένων, των γυναικών και των ΛΟΑΤ και ζητάει την απόσυρση όλων των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ, την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και τη χαλιναγώγηση των αδηφάγων τραπεζών. Με το άρθρο του απευθύνεται κυρίως στα εργατικά και μεσαία στρώματα της Αμερικής που έχουν πληγεί από τη διεύρυνση των ανισοτήτων στις ΗΠΑ.
Στρατής Αγγελής
Του Jeff Merkley
Καμιά άλλη απόφασή μας δεν επηρεάζει περισσότερο την πορεία των ΗΠΑ όσο εκείνη για την επιλογή προέδρου. Εκείνος ή εκείνη είναι περισσότερο από διαχειριστής της εκτελεστικής εξουσίας, αρχηγός του στρατού ή από εκείνον που διορίζει δικαστές. Ο πρόεδρος αντικατοπτρίζει, αλλά επίσης βοηθά να προσδιοριστούν, οι αξίες του έθνους, οι προτεραιότητες και η κατεύθυνση.
Έχοντας λάβει υπόψη τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας και το μέλλον που θέλω για τα παιδιά μου και για τη χώρα μας, αποφάσισα να γίνω το πρώτο μέλος της Γερουσίας που υποστηρίζει τον συνάδελφο Μπέρνι Σάντερς για πρόεδρο.
Μεγάλωσα στο Όρεγκον της εργατικής τάξης. Με ένα μισθό οι γονείς μου μπορούσαν να αγοράσουν σπίτι, να πάνε διακοπές και να με βοηθήσουν να πληρώσω για το κολλέγιο. Ο πατέρας μου δούλευε σε μύλο και έχτισε μια μεσοαστική οικογένεια. Οι γονείς μου πίστευαν στην εκπαίδευση και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν ήμουν μικρός, ο πατέρας μου με πήγε στο σχολείο και μου είπε ότι αν περνούσα αυτή την πόρτα και δούλευα σκληρά, θα μπορούσα να κάνω σχεδόν τα πάντα γιατί ζούμε στην Αμερική. Ο πατέρας μου είχε δίκιο.
Χρόνια αργότερα, η οικογένειά μου και εγώ ζούμε ακόμη στην ίδια εργατική κοινότητα που μεγάλωσα. Αλλά η Αμερική έχει ξεφύγει από τον δρόμο της και οι προοπτικές για τα παιδιά που μεγαλώνουν εκεί είναι πολύ πιο ζοφερές σήμερα από ό,τι πριν από 40 χρόνια. Πολλοί Αμερικανοί της μεσαίας τάξης εργάζονται περισσότερο χρόνο για λιγότερο εισόδημα σε σχέση με δεκαετίες πριν, ενώ βασικές δαπάνες, όπως η κατοικία, η υγεία και το κολλέγιο, ανεβαίνουν διαρκώς υψηλότερα.
Δεν είναι που η Αμερική έγινε λιγότερο πλούσια μετά από 40 χρόνια αλλά το αντίθετο. Το πρόβλημα είναι ότι η οικονομία μας, τυχαία αλλά και από σχεδιασμό, είναι στημένη για να καλοπερνούν λίγοι τυχεροί και να αγωνίζονται οι περισσότεροι Αμερικανοί να τα βγάλουν πέρα. Η συγκέντρωση της οικονομικής εξουσίας συνοδεύθηκε από συγκέντρωση της πολιτικής εξουσίας. Ομάδες ειδικών συμφερόντων, με τη υποστήριξη των πολιτικών και δικαστικών συμμάχων τους, σφίγγουν ολοένα περισσότερο το πολιτικό σύστημά μας, από την αύξηση της απεριόριστης μυστικής χρηματοδότησης μέχρι τις εκστρατείες για την περιστολή της ψήφου.
Υπό την ηγεσία του προέδρου Ομπάμα η χώρα μας έγινε πιο δίκαιη και ευημερούσα από ό,τι ήταν πριν από επτά χρόνια. Αλλά, καθώς οδεύουμε προς την επόμενη κυβέρνηση, απομένει να γίνει περισσότερη δουλειά. Χρειάζεται αίσθηση επείγοντος. Χρειαζόμαστε μεγάλες ιδέες. Πρέπει να επανεξετάσουμε το στάτους κβο.
Σε αντίθεση με το τσίρκο των προκριματικών των Ρεπουμπλικανών, οι Δημοκρατικοί έχουν να διαλέξουν μεταξύ δύο υποψηφίων με αγωνιστικές διαδρομές για τις οικονομικές ευκαιρίες, που έχουν δεσμευτεί να γίνει η Αμερική δύναμη ειρήνης και σταθερότητας και οι οποίοι θέλουν να ανταποκριθούν στις σημερινές προκλήσεις ώστε να πάει η χώρα προς τα εμπρός, μαζί.
Από την εποχή που υποστήριζε τα δικαιώματα των παιδιών ως νεαρή δικηγόρος μέχρι το έργο της ως πρώτη κυρία του Αρκάνσας και των Ηνωμένων Πολιτειών, και ως γερουσιαστής και υπουργός Εξωτερικών, η Χίλαρι Κλίντον έχει στο ενεργητικό της σημαντικά επιτεύγματα. Θα ήταν μια ισχυρή και ικανή πρόεδρος.
Αλλά ο Μπέρνι Σάντερς αντιμετωπίζει με τόλμη και μαχητικότητα τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τη χώρα μας. Έχει αντιταχθεί σε εμπορικές συμφωνίες με χώρες που πληρώνουν τους εργαζομένους με ένα δολάριο την ώρα. Αυτές οι συμφωνίες έχουν προκαλέσει την απώλεια καλών θέσεων εργασίας προς το εξωτερικό και υποβάθμισαν τη δυνατότητα των Αμερικανών εργαζομένων να διεκδικήσουν ένα δικαιότερο κομμάτι του πλούτου που παράγουν στα εργοστάσια που μας απέμειναν.
Έχει υποστηρίξει με πάθος τη μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα στην ανανεώσιμη ενέργεια για να σωθεί ο πλανήτης μας από την υπερθέρμανση, τη μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα. Αναγνωρίζει ότι για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να κρατήσουμε στο υπέδαφος το μεγαλύτερο μέρος των παγκόσμιων αποθεμάτων.
Ο Μπέρνι είναι ηγέτης αποφασισμένος να τα βάλει με τη συγκέντρωση του προεκλογικού χρήματος των υπερ- πλούσιων που διαφθείρει το όραμα της ευκαιρίας, το οποίο εμπεριέχεται στο Σύνταγμά μας. Και δεν υποχωρεί στην αναμέτρηση με τον αρπακτικό δανεισμό καθώς και με τις απειλές στην οικονομία μας από υψηλού ρίσκου στρατηγικές των μεγαλύτερων τραπεζών μας.
Εχει σημειωθεί ότι ο Μπέρνι βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη και δύσκολη μάχη για να κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών. Αλλά οι ηγετικές ικανότητές του σε αυτά τα ζητήματα και η επιθυμία του να αντισταθεί χωρίς φόβο σε αυτές τις δυνάμεις έχουν σφυρηλατήσει ένα κίνημα της βάσης. Ο λαός γνωρίζει ότι δεν χρειαζόμαστε μόνο καλύτερες πολιτικές, αλλά να ξανασκεφτούμε συνολικά πώς λειτουργούν η οικονομία και η πολιτική μας και για ποιον δουλεύουν.
Οι πρώτες τρεις λέξεις του Συντάγματος είναι "Εμείς ο λαός". Η ιστορία της Αμερικής είναι ένας διαρκής αγώνας ώστε να γίνουν πράξη οι ιδρυτικές αξίες της ελπίδας και της ευκαιρίας για όλους. Είναι καιρός να δεσμευτούμε εκ νέου στο όραμα για μια χώρα που μετρά την επιτυχία του έθνους όχι στo τραπέζι της αίθουσας συναλλαγών, αλλά στα τραπέζια που βρίσκονται στις κουζίνες της Αμερικής. Ο Μπέρνι Σάντερς εκφράζει αυτή την Αμερική και εγώ τον στηρίζω για πρόεδρο.
