Από το βράδυ της Κυριακής, σχεδόν οι πάντες κάνουν λόγο για την αλματώδη άνοδο του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν. Ελάχιστοι ασχολούνται με τη συρρίκνωση της γαλλικής Αριστεράς, πέραν του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ωστόσο, το ποσοστό του Μετώπου της Αριστεράς είναι αποκαρδιωτικό και δεν μάσησε τα λόγια της ούτε η "Ουμανιτέ": «αποτελέσματα κατώτερα των προσδοκιών». Η πραγματικότητα των αριθμών είναι αμείλικτη: 4% σε εθνικό επίπεδο και λίγο καλύτερα για τον Πιερ Λοράν, υποψήφιο της Αριστεράς, στην Περιφέρεια του Ιλ ντε Φρανς (Παρίσι), που κινήθηκε γύρω στο 6%. Στις περιφερειακές του 2010 το εθνικό ποσοστό ήταν 5,85% (με συμμετοχή όμως στις 17 από τις 22 Περιφέρειες - η κυβέρνηση Ολάντ άλλαξε τον αριθμό των Περιφερειών).
Και βέβαια, ενόψει του δεύτερου γύρου και της βαριάς σκιάς του Εθνικού Μετώπου, που διεκδικεί με αξιώσεις 6 από τις 13 Περιφέρειες, βάζοντας σοβαρή υποψηφιότητα για τις προεδρικές του 2017, τα στελέχη του Μετώπου της Αριστεράς, του Κόμματος Αριστεράς και άλλων σχημάτων, κάνουν έκκληση για ενότητα, ωστόσο η συζήτηση πρέπει να ανοίξει στην κατεύθυνση απόρριψης των διχαστικών λογικών και ανάγκης νέας συσπείρωσης. «Αυτό το βράδυ ένα πράγμα είναι σίγουρο. Η μεγάλη πρόκληση της νέας πολιτικής περιόδου που ξεκινά σήμερα είναι η οικοδόμηση ενός νέου, αριστερού, αλληλέγγυου και ενωτικού προγράμματος για τη χώρα και τη δημοκρατία μας», τόνισε ο Πιερ Λοράν, κάνοντας λόγο για πρόγραμμα «αλληλεγγύης, κοινής ευημερίας και ειρήνης, όχι πρόγραμμα πολέμου, ανταγωνισμού και αμοιβαίων εγωισμών», σκιαγραφώντας κατ' αυτόν τον τρόπο, για τους γνωρίζοντες, εκείνους που ευθύνονται για τη σημερινή συρρίκνωση της γαλλικής Αριστεράς. Ο ίδιος ανακοίνωσε ότι το ΚΚΓ θα αναλάβει άμεσα πρωτοβουλίες για ένα νέο «σύμφωνο του μέλλοντος» για τη Γαλλία.
Εύκολη στα λόγια, δύσκολη πάντως στην πράξη η ενότητα. Στις αρχές Νοεμβρίου ο Ζαν Λικ Μελανσόν, υποψήφιος του Μετώπου της Αριστεράς το 2012 (11%), στηλίτευε μεν την πολυδιάσπαση του χώρου, ζητώντας τη δημιουργία μιας «αριστερής αντιπολίτευσης», η οποία υφίσταται, κατά τον ίδιο «κοινωνικά» αλλά όχι πολιτικά, έριχνε όμως τις ευθύνες της πολυδιάσπασης «σε εκείνους που δεν ξέρουν να δρουν συλλογικά»...
Ε.Τσ.
