ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΡΩΜΗ. ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
«Η ιταλική Αριστερά ετοιμάζεται να οργανώσει τις επόμενες εβδομάδες μια μεγάλη Εθνική Συνδιάσκεψη εγκαινιάζοντας τη δημιουργία ενός νέου ενωτικού πολιτικού υποκειμένου μέσα από την αξιοποίηση της θετικής εμπειρίας του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα» τονίζει στην «Αυγή" της Κυριακής ο Μάρκο Ρεβέλι, ο Ιταλός διανοούμενος και πρωτεργάτης της «Άλλης Ευρώπης», που συμμετέχει ενεργά και στη νέα πρωτοβουλία.
"Καταλήξαμε σε μια συμφωνία πολύ σημαντική ανάμεσα στις δυνάμεις που έχουν μια εναλλακτική πολιτική πρόταση έναντι της σημερινής κυβέρνησης και της πολιτικής που εκπροσωπεί. Είναι ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Εμείς της 'Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα' δουλέψαμε πάντα με αυτόν τον στόχο. Ήμασταν αυτοί που περισσότερο από όλους τους άλλους πιστέψαμε ότι θα πρέπει να τεθούμε στην υπηρεσία της δημιουργίας ενός κοινού σπιτιού όλων των δημοκρατικών δυνάμεων και όλων των ανθρώπων της Αριστεράς μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Μιας Ευρώπης που πρέπει να αλλάξει ριζικά χρησιμοποιώντας το ρήγμα που άνοιξαν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτό είναι το σενάριο" λέει ο Μάρκο Ρεβέλι στην "Αυγή" και τονίζει:
"Η Κεντροαριστερά, της οποίας το Δημοκρατικό Κόμμα αποτελούσε τον πυλώνα, τελείωσε. Σήμερα στην Ιταλία δεν μπορεί κανείς να ακολουθήσει την Κεντροαριστερά, γιατί αυτή η εμπειρία παρασύρθηκε και διαλύθηκε κυρίως από αυτά που συνέβησαν την τελευταία διετία".
* Ποιες είναι οι προκλήσεις για το νέο πολιτικό υποκείμενο;
Έχουμε στόχο να παρουσιάσουμε στις επόμενες εκλογές του 2018 ένα ενωτικό και μοναδικό πολιτικό σχήμα, το οποίο προηγουμένως θα πρέπει να αναμετρηθεί με την εμπειρία των αυτοδιοικητικών εκλογών της ερχόμενης άνοιξης, στις οποίες θα συμμετάσχουν 12 εκατομμύρια ψηφοφόροι στις μεγαλύτερες ιταλικές πόλεις, μεταξύ των οποίων η Ρώμη, το Μιλάνο, το Τορίνο, η Γένοβα, η Μπολόνια, η Νάπολη κ.λπ. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές της άνοιξης θα έχουν χαρακτήρα ενδιάμεσων εκλογών. Θα πρέπει λοιπόν να οργανωθούμε. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να οργανώσουμε τις εκστρατείες για τα δημοψηφίσματα εναντίον της αλλοίωσης του Συντάγματος, εναντίον της εργατικής πολιτικής, της κοινωνικής και περιβαλλοντικής πολιτικής κ.λπ.
Πετύχαμε αυτούς τους στόχους και θέσαμε μια ημερομηνία για να οργανώσουμε μια μεγάλη λαϊκή Συνδιάσκεψη το επόμενο διάστημα, όλοι μαζί να δρομολογήσουμε αυτή την ιδρυτική διαδικασία. Θα καθορίσουμε τους κανόνες με τους οποίους θα λειτουργήσει αυτή η διαδικασία με δημοκρατία και συμμετοχή όλων, αφουγκραζόμενοι τους μαζικούς χώρους, γιατί θέλουμε μια συμμετοχική πορεία πραγματικά από τα κάτω.
* Πώς φθάσατε να καταλήξετε σε μια συμφωνία ανάμεσα στις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις της Αριστεράς;
Το έμβρυο αυτού του μεγάλου αποτελέσματος αποτέλεσε σίγουρα η εμπειρία των ευρωεκλογών με τη δημιουργία της «Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα», που εμπνεύστηκε από την εμπειρία της Ελλάδας, τη πολιτική γραμμή και τη μέθοδο εργασίας του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα. Με τη συνείδηση ότι, εάν δεν αλλάξει η Ευρώπη, δεν θα αλλάξει η κάθε χώρα από μόνη της, δεν θα αλλάξει η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Γαλλία...
Η εμπειρία αυτή έχει δημιουργηθεί με τη σύγκλιση των πολιτικών δυνάμεων, κινημάτων και πολιτών, όπως για παράδειγμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, της Αριστεράς Οικολογίας Ελευθερίας, των διανοουμένων, των υποψηφίων από τις κοινωνικές εμπειρίες κ.λπ.
Τον Μάιο του 2014 αυτό το ψηφοδέλτιο πέρασε το όριο και απέδειξε ότι μπορεί να υπάρξει. Ένα σημαντικό γεγονός, γιατί η μάχη δόθηκε κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, γιατί μεταξύ των άλλων ο "ρεντζισμός" δεν είχε αναδείξει ακόμα την πλήρη αντιλαϊκή, αντικοινωνική και αντιδημοκρατική του πρόταση. Δεν είχαν εμφανιστεί τα ρήγματα στο Δημοκρατικό Κόμμα, δεν είχαν γίνει οι αποχωρήσεις που ακολούθησαν. Η Ευρώπη δεν είχε αποκαλύψει το άγριο πρόσωπό της που είδαμε στις 12 και 13 Ιουλίου και τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε εναντίον της Ελλάδας. Το πλαίσιο άλλαξε και είναι αναγκαία μια ενωτική εμπειρία αυτού του τύπου.
Φθάσαμε σε αυτό το σημείο διαμέσου μιας δύσκολης και πολύπλοκης διαδρομής, γιατί έπρεπε να βάλουμε μαζί πολιτικές υποκειμενικότητες που έχει η κάθε μια τη δομή της, την ταυτότητά της, το πολιτικό προσωπικό της, την ηγετική της ομάδα και που είχαν πίσω τους μια ιστορία, ακόμη και διασπάσεων και αντιπαραθέσεων. Δημιουργήσαμε τις αναγκαίες, αλλά όχι τις επαρκείς συνθήκες για να βάλουμε μαζί τις ηγετικές ομάδες, γιατί μετά θα πρέπει να μιλήσουμε με όλη την κοινωνία και να κατακτήσουμε το τμήμα των πολιτών που απομακρύνθηκαν από την πολιτική.
* Ποιο ρόλο έπαιξε η Ελλάδα;
Η απάντηση βρίσκεται στην Ελλάδα... Με μεγάλη ειλικρίνεια κινηθήκαμε παίρνοντας ως μοντέλο τον ΣΥΡΙΖΑ, με υπομονή, χωρίς να απογοητευτούμε στην πορεία, προσπαθώντας να αποφύγουμε τις αντιπαραθέσεις, να πλησιάσουμε τις διαφορές, με ρεαλιστικό και όχι δογματικό τρόπο, χωρίς να ζητήσουμε από κανέναν να αρνηθεί την ταυτότητά του, αλλά ζητώντας από όλους κάτι, όπως μας δίδαξε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Μάθαμε πολλά από εσάς τους Έλληνες όταν δημιουργήσαμε το ψηφοδέλτιο της «Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα». Όταν υπογραμμίζατε τη σημασία της ενότητας, το ξεπέρασμα των παλιών διαφορών και αντιπαραθέσεων, να βλέπουμε τον στόχο, που δεν είναι εκείνος που μας επιτρέπει να είμαστε μια μαρτυρία, αλλά αυτός με τον οποίο μπορούμε να αλλάξουμε τις σχέσεις δύναμης οικοδομώντας μια επαρκή δύναμη, που δεν θα μπορεί να είναι μόνο το μέτρημα κάποιων μικρών ποσοστών. Ότι θα πρέπει να έχουμε διαρκώς την ευρύτερη δυνατή συναίνεση.
Δεν εξαναγκάσαμε κανέναν, δεν εφαρμόσαμε δογματικές λογικές και τελικά τα καταφέραμε. Αυτή η γραμμή έδωσε τους καρπούς της μετά από ατελείωτες συνεδριάσεις. Νομίζω ότι ακόμη έχουμε ανάγκη εσάς τους Έλληνες και την εμπειρία σας. Όταν θα κάνουμε τη μεγάλη Συνδιάσκεψη, ελπίζω στις αρχές του Δεκεμβρίου ή τις αρχές Ιανουαρίου, γιατί είναι απλώς οργανωτικό θέμα, θα πρέπει να υπάρξει μια σημαντική πολιτική ελληνική παρουσία, γιατί η Ελλάδα είναι αυτή που μας έδωσε τη δύναμη να ξαναρχίσουμε, μας έδειξε μια πρακτική και άνοιξε ένα ρήγμα για να αλλάξουμε την Ευρώπη...
* Η Ευρώπη μπορεί να μεταρρυθμιστεί ή θα πρέπει να επιστρέψουμε στο σημείο έναρξης της εθνικής κυριαρχίας;
Η Ευρώπη, έτσι όπως είναι, δεν είναι βιώσιμη, κατακερματίζεται από μόνη της. Τον Ιούλιο κομματιάστηκαν τόσο η Ευρώπη όσο και η Ευρωζώνη, γιατί έδειξαν ένα τρομακτικό πρόσωπο καθώς και τις αντιφάσεις τους. Αυτό που έκαναν η Μέρκελ και οι άλλοι 18 ηγέτες δεν ήταν η ταπείνωση της Ελλάδας, ήταν η ταπείνωση της Ευρώπης, της Ευρώπης των λαών και της δημοκρατίας, αποδεικνύοντας ότι αυτή η Ευρώπη δεν στέκεται στα πόδια της.
Η Ευρώπη θα σωθεί εάν αλλάξει ριζικά, πραγματικά ριζικά. Η δυνατότητα να αλλάξει θα της επιτρέψει να ζήσει στην ευρωπαϊκή διάσταση, γιατί στα μεγάλα προβλήματα, όπως το μεταναστευτικό ή η οικονομική κρίση που δεν τελειώνει, η κυριαρχία του χρηματοοικονομικού τομέα ή των κλιματικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων, θα πρέπει να δοθούν απαντήσεις σε επίπεδο ηπείρου και όχι σε επίπεδο εθνικών κρατών και εθνικών κυβερνήσεων.
* Στο θέμα των προσφύγων περάσαμε από την ωμότητα του νεοφιλελεύθερου χρηματοοικονομικού τομέα σε απάνθρωπες πολιτικές που σκοτώνουν τους ανθρώπους...
Μου άρεσαν πάρα πολύ τα λόγια του Αλέξη Τσίπρα όταν απευθύνθηκε στην Ευρώπη για τα κροκοδείλια δάκρυα της Ευρώπης, που κλαίει για δέκα λεπτά μπροστά στις εικόνες των πνιγμένων νεογέννητων και μετά εφαρμόζει άγριες πρακτικές έναντι των προσφύγων ή γυρίζει από την άλλη πλευρά για να αφήσει να διαχειριστούν το πρόβλημα από μόνες τους οι χώρες, όπως η Ελλάδα ή η Ιταλία. Αυτές είναι οι πρώτες ακτές στις οποίες φθάνει αυτός ο λαός των φτωχών...
Το θέαμα της ευρωπαϊκής αδιαφορίας το φορτώνουν στις ήδη αδύναμες χώρες και η Ευρώπη τους ζητάει να γίνουν περισσότερο αδύναμες με τη βάρβαρη λιτότητα. Τους ζητάει να επωμιστούν το βάρος ενός επικού και παγκοσμιοποιημένου φαινομένου που θα έπρεπε να κινητοποιήσει -όχι μόνο υπό την ανθρωπιστική έννοια- όλη την Ευρώπη: την Ευρώπη που έχει ανάγκη αυτούς του ανθρώπους για την ανάπτυξή της και την επιβίωση των συνταξιοδοτικών συστημάτων της. Οι άνθρωποι που φθάνουν στα σύνορά μας αποτελούν τη σωτηρία μας, αλλά αυτοί τους αφήνουν να πνίγονται...
