του Μιχάλη Τρίκκα
Για τη βρετανική κυβέρνηση των Τόρις, ο νέος ηγέτης των Εργατικών αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια της Βρετανίας. Για τον Τόνι Μπλερ και τη δεξιά πτέρυγα του ίδιου του κόμματός του είναι ένας ζωντανός "αναχρονισμός" που καθιστά αναπόφευκτη την εκλογική συντριβή των Εργατικών στις επόμενες εκλογές. Είναι πράγματι έτσι ή μήπως η πραγματικότητα της TINA (There Ιs Νo Αlternative) και του διαρκούς θατσερισμού είναι καθαρά εικονική;
Έρευνα της εφημερίδας "Independent" αποκαλύπτει ότι οι Βρετανοί ψηφοφόροι είναι τελικά πολύ πιο κοντά στις θέσεις του "γραφικού" Τζέρεμι Κόρμπιν από ό,τι θέλουν να πιστεύουν οι αντίπαλοί του. Κατ' αρχήν το αίτημά του για επαναφορά του σιδηροδρομικού δικτύου υπό δημόσιο έλεγχο υποστηρίζεται σήμερα από το 60% των Βρετανών, με μόλις 20% των ερωτηθέντων να εκφράζουν την αντίθεσή τους.
Ο Κόρμπιν θέλει επίσης να επαναφέρει τη φορολογική κλίμακα του 50% σε όσους κερδίζουν κάθε χρόνο περισσότερες από 150.000 λίρες. Υποστηρίζει η κοινή γνώμη κάτι τέτοιο; Ηλεκτρονική έρευνα στο YouGov αποδεικνύει ότι το 56% των ψηφοφόρων τάσσεται υπέρ ακόμη μεγαλύτερων φόρων για τα ανώτερα εισοδήματα.
Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους ο Κόρμπιν λοιδορείται από τους αντιπάλους του είναι η πολύχρονη συμμετοχή του στο φιλειρηνικό κίνημα και η υποστήριξη στον πυρηνικό αφοπλισμό. Οι σφυγμομετρήσεις, όμως, δείχνουν ότι τα δύο τρίτα των ψηφοφόρων τάσσονται κατά της παράτασης του βρετανικού πυρηνικού προγράμματος Trident και ότι η πλειοψηφία θα ήθελε να δει να πραγματοποιείται μια διεθνής διάσκεψη για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων.
Ο νέος ηγέτης των Εργατικών χαρακτηρίζει την εισβολή στο Ιράκ ως "τη χειρότερη κληρονομιά του Τόνι Μπλερ" και τη θεωρεί ως βασική αιτία για τα σημερινά δεινά της Μέσης Ανατολής. Και η βρετανική κοινή γνώμη συμφωνεί μαζί του, ενώ συμμερίζεται και την αντίθεση του Κόρμπιν στην εμπλοκή της Βρετανίας στον πόλεμο της Συρίας.
"Μη εκλέξιμος"
Οι βρετανικές δεξιές ταμπλόιντ επικεντρώνουν τις επιθέσεις τους στο πόσο "ανέφικτη" είναι η εκλογή του Κόρμπιν στην πρωθυπουργία. "Είμαστε μάρτυρες μιας αυτοκτονικής αλλαγής της κόκκινης φρουράς" σημειώνει ο συντηρητικός αναλυτής Φρέιζερ Νέλσον στην "Daily Telegraph". Και όλα αυτά λέγονται λες και βρισκόμαστε ακόμη στο απόγειο του θατσερισμού.
Είμαστε όμως πια στο 2015 και οι Βρετανοί έχουν ζήσει, μεταξύ άλλων, την οικονομική κρίση, την επικράτηση της επισφαλούς απασχόλησης με τη μορφή των συμβάσεων μηδενικών ωρών και τις στρατιωτικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή. Γιατί θα έπρεπε επομένως να θεωρεί κανείς βέβαιο ότι το μέλλον θα αναπαράγει μονίμως το παρελθόν;
Το Εργατικό Κόμμα ήταν άλλωστε το πρώτο που κλονίστηκε από τις τεκτονικές μετατοπίσεις που συντελούνται τα τελευταία χρόνια στη βρετανική κοινωνία. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η συμπεριφορά των Σκωτσέζων στις τελευταίες εκλογές του γύρισαν μαζικά την πλάτη επιλέγοντας στη θέση του το SNP που είχε ήδη μετατοπιστεί πολύ πιο αριστερά;
Εκείνο που φάνηκε να πείθει τη μεγάλη πλειοψηφία των Εργατικών για την ικανότητα του Κόρμπιν να αναζωογονήσει το κόμμα του δεν ήταν ούτε η λάμψη του ούτε ο τρόπος που "γράφει" στις κάμερες. Ήταν κάτι που ακόμη και οι αντίπαλοί του αναγνωρίζουν σε αυτόν: η ιδεολογική συνοχή και η συνέπεια. Η προεκλογική καμπάνια του προκατόχου του Εντ Μίλιμπαντ απέτυχε ακριβώς εκεί, καθώς ο υποψήφιος προσπαθούσε συνεχώς να ακροβατήσει ανάμεσα στην προσπάθεια μίμησης του Μπλερ και την ανάγκη ανανέωσης των όχι πια και πολύ Νέων Εργατικών.
Η αποκατάσταση ενός ιστορικού δεσμού
Βασικός άξονας της προσπάθειας του Κόρμπιν φαίνεται ότι θα είναι η αποκατάσταση της οργανικής σχέσης που είχαν κάποτε οι Εργατικοί με τα βρετανικά συνδικάτα. Εκεί που ο Μπλερ τόνιζε με κάθε ευκαιρία την "ανεξαρτησία" των Εργατικών από αυτά, ο Κόρμπιν βάζει τη σχέση αυτή στο επίκεντρο της καμπάνιας που θα ξεκινήσει με ορίζοντα τις εκλογές του 2020 κατά της λιτότητας και του κυβερνώντος Συντηρητικού Κόμματος.
Δεν είναι τυχαίο ότι το βήμα που επέλεξε ο Κόρμπιν για να ξεκινήσει αυτή την εκστρατεία ήταν, την προηγούμενη εβδομάδα, το συνέδριο της Συνομοσπονδίας Συνδικαλιστικών Ενώσεων (TUC) στο Μπράιτον. "Η λιτότητα είναι πολιτική επιλογή που επιβάλλεται από αυτήν την κυβέρνηση στους φτωχότερους και τους περισσότερο ευάλωτους" τόνισε κάνοντας λόγο για "καταστροφικές, σοκαριστικές συνέπειες".
Ως μια από αυτές ανέφερε τον πόλεμο που οι Βρετανοί Συντηρητικοί έχουν κηρύξει στα συνδικάτα, επιστρατεύοντας, όπως σημείωσε, και "στρατηγικές που χρησιμοποιούσε ο στρατηγός Φράνκο" στη μεταπολεμική Ισπανία. "Είμαι υπερήφανος που είμαι συνδικαλιστής. Θα πολεμήσω μέχρις εσχάτων εναντίον αυτού του νομοσχεδίου και εάν το κείμενο αυτό γίνει τελικά νόμος θα το αποσύρω το 2020" τόνισε κάτω από έντονες επευφημίες.
Ο εν λόγω "πόλεμος" δεν είναι άλλος από το νομοσχέδιο που προωθεί σήμερα η κυβέρνηση Κάμερον με απώτερο στόχο να καταστήσει σχεδόν αδύνατη κάθε απεργιακή κινητοποίηση. Αυτό θα επιτευχθεί με το να τίθεται ως αναγκαία προϋπόθεση για την κήρυξη μιας απεργίας η συμμετοχή του 50% των υπαλλήλων μιας εταιρείας σε κάθε σχετική συνέλευση.
Η ανταπόκριση των συνδικάτων στην επίθεση φιλίας που εξαπέλυσε ο Κόρμπιν ήταν ιδιαίτερα θερμή. Οι εκπρόσωποι της Unison, της GMB, των ενώσεων των εργαζομένων στις μεταφορές, τις συγκοινωνίες και την Πυροσβεστική επαίνεσαν την ομιλία του νέου ηγέτη των Εργατικών. Ενώσεις μάλιστα που είχαν διαρρήξει τις σχέσεις τους με το κόμμα στα χρόνια της πρωθυπουργίας Τόνι Μπλερ εξέφρασαν την πρόθεσή τους για επαναπροσέγγιση.
Για να επιβιώσει πολιτικά -πόσο μάλλον για να διεκδικήσει την πρωθυπουργία με αξιώσεις-, ο Κόρμπιν θα χρειαστεί, βέβαια, πολύ μεγαλύτερη υποστήριξη. Η εκστρατεία κατασυκοφάντησής του έχει άλλωστε ήδη ξεκινήσει αν κρίνει κανείς για την εκτεταμένη δημοσιογραφική κάλυψη που προκάλεσε η σιωπή του κατά την ανάκρουση του "God save the Queen". Και σε αυτήν δεν μετέχει μόνο το αντίπαλο Συντηρητικό Κόμμα και το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου αλλά και πολλά προβεβλημένα στελέχη των Εργατικών. Είναι ενδεικτικό ότι μόλις εννέα μέλη της σοσιαλιστικής τάσης στην οποία ανήκει και ο ίδιος κάθονται σήμερα στα έδρανα του βρετανικού κοινοβουλίου.
Αν επομένως η αποκατάσταση των ιστορικών δεσμών με τα συνδικάτα αποτελεί τον κεντρικό άξονα της πολιτικής του, εξίσου καθοριστική θα αποδειχτεί και η προσπάθεια ανοίγματος του κόμματος σε νέα μέλη: τους κατά βάση νεαρούς ψηφοφόρους που συμμετείχαν στις εκλογικές διαδικασίες εξασφαλίζοντας τελικά την ιστορική νίκη, καθώς και απογοητευμένα πρώην μέλη που εγκατέλειψαν ή εκδιώχτηκαν από το κόμμα τα χρόνια του Τρίτου Δρόμου. Το μέλλον θα δείξει.
