Liberation
Γυναικείες υποψηφιότητες για την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών υπήρχαν και το 1972, αλλά ήταν περιθωριακές. Η Χίλαρι Κλίντον ήταν υποψήφια το 2008 για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος. Το γεγονός όμως ότι αυτή τη φορά μπορεί να γίνει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών αλλάζει τα πάντα. Στη συνείδηση των Αμερικανών, ο πρόεδρος είναι πάνω απ' όλα ο commander in chief, ο ανώτατος διοικητής, που ενσαρκώνει την ενότητα της χώρας, αλλά κι εκείνος που είναι σε θέση να εγγυηθεί την ασφάλειά της και να υπερασπιστεί τις αξίες της, ακόμη και με τα όπλα. Η αμερικανική προεδρική μυθολογία έχει οικοδομηθεί λοιπόν γύρω από αυτή την 'αντρίκεια' εικόνα».
Αυτά είπε προσφάτως σε συνέντευξή του στη γαλλική "Λιμπερασιόν" ο Γάλλος ιστορικός Τομά Σνεγκαρόφ, ειδικός σε θέματα Ηνωμένων Πολιτειών και συγγραφέας μεταξύ άλλων του βιβλίου «Μπιλ και Χίλαρι Κλίντον, ένας γάμος έρωτα και εξουσίας».
Όπως επισημαίνει ο Σνεγκαρόφ, οι πιο δημοφιλείς πρόεδροι των ΗΠΑ παραμένουν ο Αβραάμ Λίνκολν από την περίοδο του εμφυλίου πολέμου και ο Θίοντορ Ρούσβελτ στις αρχές του 20ού αιώνα, που ενσάρκωνε την αντίδραση απέναντι σε μια Αμερική που έμοιαζε να την παίρνει ο ύπνος. Ή ακόμη και ο Τζον Κένεντι, που επένδυσε πολύ σε αυτήν την εικόνα στην προεκλογική του εκστρατεία. «Αντρίκειος» πρόεδρος είναι αυτός που είναι έτοιμος να διακινδυνεύσει για να αντιμετωπίσει το άγνωστο...
Σιδηρά κυρία Νο2
Με άλλα λόγια, σημειώνει ο Σνεγκαρόφ, οι Αμερικανοί ψηφοφόροι τείνουν να επιλέγουν τις πιο ισχυρές προσωπικότητες. Η Χίλαρι Κλίντον έχει την εικόνα μιας σκληρής και αποφασισμένης γυναίκας, που είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες μπροστά στις οποίες βρίσκεται η χώρα της. Αυτό είναι το μεγάλο της ατού σε σχέση με το 2008.
Η Χίλαρι θέλει να ενσαρκώσει έναν πρόεδρο ισχυρό, που ταυτοχρόνως ενδιαφέρεται για τους απλούς ανθρώπους. Οι δύο αυτές αξίες δεν είναι αντιφατικές, όπως έδειξε η περίπτωση του Ρόναλντ Ρίγκαν, ο οποίος ήταν ανυποχώρητος και σκληρός με τη Σοβιετική Ένωση χωρίς την ίδια στιγμή να διστάσει να κλάψει δημοσίως όταν εξερράγη το "Τσάλεντζερ", το1986. Το 2008 η Χίλαρι αρνήθηκε να παίξει το φεμινιστικό "χαρτί" σε μια στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εμπλακεί σε δύο πολέμους, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.
Ο Μπάρακ Ομπάμα, αντίθετα, εκμεταλλεύτηκε την ταυτότητά του, επενδύοντας τόσο στο φυλετικό "χαρτί" όσο και σ' εκείνο της νεότητάς του. Η Χίλαρι πήρε το μάθημα. Όταν δέχθηκε τη θέση του υπουργού Εξωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση του Ομπάμα, έκανε ουσιαστικά μια επένδυση για το μέλλον. Μετά την πρώτη θητεία, αποσύρθηκε και κυκλοφόρησε αμέσως τα απομνημονεύματά της. Ανέδειξε έτσι την ισχυρή πλευρά της και τώρα είναι έτοιμη να αναδείξει τις πιο φεμινιστικές της αξίες.
Τίποτε καινούργιο...
Είναι αλήθεια ότι η Χίλαρι Κλίντον δίχαζε πάντα τους Αμερικανούς. Το 2008, το 46% των ψηφοφόρων δήλωναν ότι δεν θα την ψήφιζαν ποτέ, ανεξάρτητα από το πρόγραμμά της και τον αντίπαλό της. Εξ ου και η ανάγκη να διευρύνει την εκλογική της βάση στην επικείμενη αναμέτρηση, καλώντας στην κάλπη τις γυναίκες που δεν έχουν ψηφίσει ποτέ, τους νέους κ.λπ.
Μεταξύ πολλών ψηφοφόρων, ακόμη και των Δημοκρατικών, τόσο εκείνη όσο και ο σύζυγός της παρουσιάζουν την εικόνα των επαγγελματιών της πολιτικής. Έτσι εξηγείται και η αντίδραση που προκάλεσε η αποκάλυψη ότι έστελνε e-mail από τον προσωπικό της λογαριασμό ενώ ήταν υπουργός Εξωτερικών. Άρα κάτι είχε να κρύψει. Αυτό είναι το ένα της μειονέκτημα. Το δεύτερο είναι ότι είναι γνωστά τα πάντα γι' αυτήν. Οι ψηφοφόροι δεν έχουν έτσι τίποτα καινούργιο να μάθουν. Ακριβώς το ίδιο πρόβλημα έχει και ο Τζεμπ Μπους -ένα απ' τους πιθανούς αντιπάλους της εκ μέρους των Ρεπουμπλικανών στις προεδρικές του 2016.
Ανάμεσα στα πλεονεκτήματα, πάλι, της Χίλαρι το πρώτο είναι το επίθετό της. Μεταξύ των εν ζωή πρώην προέδρων, ο Μπιλ Κλίντον είναι ο αγαπημένος των Αμερικανών, ενώ παραμένει και το σύμβολο της "χρυσής εποχής" της δεκαετίας του '90, τότε που η Αμερική δεν είχε αντίπαλο στη διεθνή σκηνή και απολάμβανε την "ευημερία" της. Σε μια χώρα στοιχειωμένη από τον φόβο της παρακμής, αλλά και απογοητευμένη από τον Ομπάμα παρά τον καλό οικονομικό και κοινωνικό του απολογισμό, ένα όνομα και μια γνωστή φιγούρα παίζουν μεγάλο ρόλο.
Δυναστεία
Το άλλο πλεονέκτημα της Χίλαρι, τονίζει ο Γάλλος ιστορικός, είναι τα ισχυρά μέσα που διαθέτει για την εκστρατεία της, το γεγονός δηλαδή ότι δεν χρειάζεται να διεξαγάγει καμιά πραγματική μάχη για να κερδίσει την προεδρία. Η απουσία σοβαρού αντιπάλου στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα των Δημοκρατικών τής επιτρέπει να επιδιώξει από την αρχή να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους, κάνοντας ανοίγματα στους ανεξάρτητους και τους αναποφάσιστους.
Όλος ο μηχανισμός της "δυναστείας Κλίντον" βρίσκεται από πίσω της, μαζί με τους "χορηγούς" που είχαν στηρίξει τον Ομπάμα. Όσο για τον τελευταίο, εξέφρασε τη στήριξή του μεν, αλλά με... μισή καρδιά. Όλοι θυμούνται την πρόσφατη "δολοφονική" του δήλωση, ότι δηλαδή οι Αμερικανοί «χρειάζονται τη μυρωδιά ενός καινούργιου αυτοκινήτου»...
